เงาตามตัว

"คุณคิดจริงๆ หรือครับว่ารอยมีดกรีดบนเสาปูนนั่น เป็นแค่ฝีมือของฆาตกรต่อเนื่องโรคจิตธรรมดา?" เสียงทุ้มต่ำของสารวัตรกวินดังขึ้นทำลายความเงียบภายในห้องสืบสวนอับทึบ กลิ่นอายความชื้นของฝนที่เพิ่งซาลงยังคงลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืด แทนคุณเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มคดีบนโต๊ะ ดวงตาคมกริบกวาดมองภาพถ่ายรอยแผลเป็นบนเสาปูนซีเมนต์ในที่เกิดเหตุ ซึ่งถูกสลักชื่อ "แทนคุณ" เอาไว้อย่างจงใจ ลายเส้นของรอยเหล็กมีความคมกริบผิดมนุษย์มนา แถมยังมีคราบเลือดสีดำคล้ำที่แม้แต่นิติเวชยังยืนยันไม่ได้ว่าเป็นเลือดของมนุษย์หรือสัตว์ชนิดใด ร่างสูงของวิศวกรหนุ่มผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ เขายกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ เพื่อขับไล่ความปวดตุบที่แล่นริ้วขึ้นมาตั้งแต่เมื่อคืน เนตรอาคมที่ซ่อนอยู่หลังม่านตาข้างขวายังคงร้อนผ่าว มันสั่นระริกราวกับกำลังเตือนภัยถึงบางสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวจนน่าขนลุก "ถ้าเป็นแค่ฆาตกรโรคจิต เขาคงไม่เลือกเจาะจงลงชื่อผมในจุดที่ไม่มีกล้องวงจรปิดครอบคลุมถึงทุกตัวหรอกครับสารวัตร" แทนคุณเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความตึงเครียดที่ซ่อนอยู่ภายใน "แถมพลังงานหลงเหลือจากรอยเลือดนั้น... มันไม่ใช่แค่อาคมทั่วไป แต่มันคือ 'ตรารับรอง' ของใครบางคนที่ต้องการประกาศสงคราม" รินรดาที่นั่งไขว่ห้างอยู่มุมห้อง ขยับตัวเล็กน้อย เสียงเครื่องประดับเงินกระทบกันเบาๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดัน หญิงสาวผู้กุมความลับแห่งสำนักไสยเวทโบราณปรายตามองภาพถ่ายในแฟ้มด้วยแววตาเยือกเย็น นิ่งสงบราวกับผิวน้ำในยามวิกาล ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่น่าฟัง "ไม่ใช่แค่ประกาศสงครามหรอกค่ะ... เอ้ย... ครับ" รินรดาชะงักไปนิดเมื่อเผลอใช้สรรพนามผิดสำนวน แต่นางก็แก้คำพูดได้อย่างแนบเนียนด้วยรอยยิ้มบางเบາ "หมายถึง... มันคือการปักเขตแดนต่างหาก แทนคุณ คุณกำลังถูกต้อนให้เข้าไปในพื้นที่ที่พวกมันเป็นผู้กำหนดกติกา" คำพูดของรินรดายิ่งตอกย้ำความจริงที่แทนคุณพยายามปฏิเสธมาตลอด โลกที่เขาเคยเชื่อมั่น—โลกแห่งโครงสร้างคอนกรีต เหล็กกล้า และฟิสิกส์อันเที่ยงตรง—กำลังถูกกัดเซาะด้วยอำนาจมืดจากเบื้องลึก องค์กรลึกลับที่อยู่เบื้องหลังคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่กลุ่มคนที่มีความเชื่อเรื่องไสยเวท ทว่าพวกมันคือเครือข่ายที่มีอิทธิพลครอบงำทั้งระบบราชการและศาสตร์มืดโบราณเข้าไว้ด้วยกันอย่างแนบเนียน กวินตบโต๊ะเบาๆ อย่างขัดใจ ใบหน้าคมเข้มของนายตำรวจน้ำดีฉายแววเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด "ให้ตายเถอะ ถ้าพวกมันมีอิทธิพลขนาดแทรกแซงคดีฆาตกรรมและลบภาพจากกล้องวงจรปิดของทาง หลวงได้ในพริบตาเดียวแบบนี้... เราจะสู้กับพวกมันได้ยังไง? แค่ผมพยายามจะขอหมายค้นสำนักงานใหญ่ของบริษัทลักซูรี โฮลดิ้งส์ ผู้พิพากษาก็ปัดตกคำร้องโดยไม่มีเหตุผลแล้ว!" "เพราะพวกมันไม่ได้ใช้แค่เงินซื้อความยุติธรรมครับสารวัตร" แทนคุณลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสของสถานีตำรวจ เบื้องล่างคือท้องถนนในยามพลบค่ำที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ ทว่าในสายตาของวิศวกรผู้มีเนตรอาคม เมืองหลวงแห่งนี้กลับถูกปกคลุมด้วยกลุ่มควันสีดำทะมึนรูปร่างคล้ายอสรพิษขนาดยักษ์ กำลังเลื้อยรัดตึกระฟ้าทุกแห่งหน "แต่พวกมันใช้ 'พันธสัญญา' ผูกมัดโชคชะตาของคนมีอำนาจไว้... คนที่ถืออำนาจสูงสุดในกระบวนการยุติธรรมตอนนี้ อาจจะไม่ใช่คนที่นั่งอยู่บนบัลลังก์อีกต่อไปแล้ว" บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที มีเพียงเสียงพัดลมเพดานที่หมุนเอื่อยๆ สะท้อนความอึดอัดที่เกาะกุมจิตใจของคนทั้งสาม รินรดาลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน นางหยิบวัตถุชิ้นเล็กๆ ที่ห่อด้วยผ้าแพรสีดำออกมาวางไว้ตรงหน้าแทนคุณ เมื่อเปิดออก เกลือเม็ดหยาบและตะปูโลงศพที่ขึ้นสนิมสีแดงฉานก็ปรากฏแก่สายตา "นี่คืออะไรครับริน" แทนคุณขมวดคิ้ว "ของฝากจากคนที่คุณเพิ่งปฏิเสธไปเมื่อวานไงคะ... อะแฮ่ม... เมื่อวานนี้ครับ" รินรดากล่าวแก้คำพูดพลันทอดถอนใจ "พวกมันส่งมาที่หน้าประตูสำนักของฉันในช่วงรุ่งสว่าง มันคือสาส์นเตือนว่า... ถ้าคุณยังดึงดันจะสืบเรื่องโครงสร้างสะพานเชื่อมเขตอาคมในคดีที่สิบสองต่อไป ชีวิตของคุณจะถูกถอนรากถอนโคนเหมือนเสาเข็มที่ไม่มีฐานราก" แทนคุณจ้องมองตะปูโลงศพนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความกลัว? อาจจะมีบ้างในเสี้ยววินาทีแรก แต่มันถูกแทนที่ด้วยความโกรธและสัญชาตญาณของการปกป้อง ความเป็นวิศวกรสอนให้เขารู้ว่าโครงสร้างที่ยิ่งใหญ่แค่ไหนก็ย่อมมีจุดอ่อน และต่อให้อองค์กรลึกลับนี้จะยิ่งใหญ่เพียงใด รากฐานของพวกมันก็สร้างขึ้นบนความงมงายและเลือดเนื้อของผู้บริสุทธิ์ "ถ้าพวกมันคิดจะถอนรากผม งั้นเราก็คงต้องมาดูกันว่า... เสาเข็มต้นไหนจะหักก่อนกัน" แทนคุณหยิบตะปูเล่มนั้นขึ้นมาอย่างไม่เกรงกลัว พลังงานอุ่นวาบแผ่ซ่านจากปลายนิ้วเข้าสู่เนตรอาคมจนดวงตาข้างขวาเปล่งประกายสีทองจางๆ ชั่วขณะ สารวัตรกวินถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ "ให้ตายเถอะ แทนคุณ นายชักจะบ้าตามฉันมาทุกทีแล้วนะ... เอาวะ! ในเมื่อพวกมันไม่ให้ความร่วมมือทางกฎหมาย งั้นเราก็มาเล่นนอกกติกากันสักตั้ง นายมีแผนว่ายังไง?" "คืนนี้เราจะไปที่ไซต์งานก่อสร้างสะพานข้ามแม่น้ำสายเก่า จุดที่รอยเลือดนั้นถูกทิ้งไว้ครั้งแรก" แทนคุณกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง "เนตรอาคมของผมบอกว่า ใต้ฐานรากคอนกรีตลึกลงไปสามสิบเมตร มีบางอย่างถูกฝังอยู่... มันไม่ใช่แค่ศพ แต่มันคือ 'จุดรวมกระแส' ขององค์กรพวกมัน" ทั้งสามคนเตรียมตัวออกเดินทางทันที ความมืดมิดของรัตติกาลโอบล้อมรถกระบะของสารวัตรกวินที่แล่นทะยานฝ่าสายฝนโปรยปราย มุ่งหน้าสู่เขตก่อสร้างรกร้างนอกเมือง ทว่าในขณะที่รถกำลังเลี้ยวเข้าสู่ถนนลูกรังเปลี่ยวร้าง แทนคุณก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างผ่านกระจกมองข้าง เงาสสีดำนับสิบสายกำลังวิ่งตามประกบข้างรถด้วยความเร็วสูงอย่างไม่น่าเชื่อ! พวกมันไม่ใช่คน แต่มันคือภูตผีรับใช้ที่ถูกปลุกเสกด้วยอาคมขั้นสูง ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองทะลุกระจกเข้ามาด้วยความกระหายเลือด "สารวัตร! เหยียบมิดคันเร่งเลยครับ!" แทนคุณตะโกนลั่นห้องโดยสาร พร้อมกับชักยันต์กระดาษสีเหลืองสดใส่ออกทางหน้าต่างที่ลดกระจกลงครึ่งหนึ่ง "เหวόย! อะไรวะเนี่ย!" กวินสบถเสียงดังลั่นก่อนจะกดคันเร่งจนมิด เครื่องยนต์คำรามลั่นสนั่นป่า ในจังหวะที่รถพุ่งทะยานผ่านเสาไฟฟ้าริมทาง ทันใดนั้น เบรกมือไฟฟ้าก็ถูกดึงขึ้นเองโดยอัตโนมัติอย่างไร้สาเหตุ ล้อรถบดถนนส่งเสียงดังเอี๊ยดสนั่นหวั่นไหว แรงเหวี่ยงมหาศาลทำให้รถกระบะหมุนคว้างกลางสายฝน ก่อนจะพุ่งชนเข้ากับกำแพงปูนของไซต์งานอย่างจัง! แรงกระแทกทำให้โลกทั้งใบดับวูบไปชั่วขณะ แทนคุณรู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในโพรงปาก สติของเขากำลังจะหลุดลอย แต่ก่อนที่เปลือกตาจะปิดสนิท ท่ามกลางซากกระจกที่แตกกระจาย เขากลับมองเห็นเงาร่างของชายสวมชุดสูทสีดำสนิทผู้หนึ่ง ยืนกางร่มสีแดงฉานรออยู่ท่ามกลางสายฝนตรงหน้ากระโปรงรถที่พังยับเยิน ชายคนนั้นค่อยๆ ก้มศีรษะลงช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงมาผ่านกระจกหน้ารถ และเสียงกระซิบที่ดังชัดเจนก้องอยู่ในโสตประสาท แม้จะไม่มีการขยับริมฝีปากก็ตาม *'ยินดีต้อนรับสู่โครงการสุดท้ายของคุณครับ... คุณแทนคุณ'* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันอย่างเหนียวแน่น และโปรดติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณ