เส้นทางสู่สำนักมืด

เสียงก้องของคีมตัดเหล็กไฮดรอลิกกระทบกับโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กในโกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา ดังสะท้อนก้องกังวานจนแสบแก้วหู กลิ่นอับชื้นของโคลนตมและสนิมเหล็กตีรวนขึ้นมาในโพรงจมูก ผสมปนเปกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ต่อให้ผ่านการชำระล้างด้วยสารเคมีเข้มข้นอย่างไร ก็ยังคงหลงเหลือร่องรอยแห่งความตายไว้ให้คนช่างสังเกตได้สัมผัส แทนคุณก้มลงมองรอยขูดขีดบนพื้นปูนซีเมนต์ด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ แสงไฟฉายแรงสูงสีขาวนวลส่องกระทบกับเศษผงสีดำคล้ายเถ้ากระดูกและคราบน้ำมันเครื่องที่ถูกอำพรางไว้ใต้กองลังไม้เก่า ในฐานะวิศวกรโครงสร้าง เขาย่อมคุ้นเคยกับการอ่านแปลนอาคารและการคำนวณการรับน้ำหนัก แต่ในเวลานี้ สายตาคู่นี้กลับมองเห็นเส้นสายพลังงานสีเทาดำที่บิดเบี้ยวราวกับกลุ่มควันพิษ มันลอยวนเวียนอยู่รอบรอยเลือดเก่า และพุ่งตรงไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งเป็นที่ตั้งของชุมชนแออัดริมคลองเก่าแก่—สถานที่ที่ไม่มีแม้แต่ในแผนที่ดิจิทัลยุคปัจจุบัน "ร่องรอยความหนาแน่นของสนามพลังงานตรงนี้ สอดคล้องกับพิกัดจีพีเอสจากโทรศัพท์มือถือของผู้ตายที่หายตัวไปเมื่อสามวันก่อนอย่างพายเรือไม่ผิดเพี้ยนครับสารวัตร" แทนคุณเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากร่องรอยเบื้องหน้า น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่นตามวิสัยของชายผู้ยึดมั่นในตรรกะ สารวัตรกวินขยับเสื้อแจ็คเก็ตกันหนาวสีเข้ม ชายวัยกลางคนถอนหายใจยาว พลางหยิบมวนบุหรี่ขึ้นมาเคาะเบาๆ กับกล่องแต่ยังไม่ได้จุดสูบ "ฉันไม่เคยชินกับการที่นายพูดเรื่องคลื่นพลังงานบ้าบออะไรนี่เลยสักครั้ง แทนคุณ... แต่ทุกครั้งที่นายบอกว่าเจอเบาะแส ผลตรวจนิติวิทยาศาสตร์ในห้องแล็บก็มักจะวิ่งตามหลังสมมติฐานของนายไม่เคยทัน" "วิทยาศาสตร์ไม่ได้ปฏิเสธสิ่งที่เรายังไม่เข้าใจครับสารวัตร มันแค่ยังไม่มีเครื่องมือที่ละเอียดพอจะวัดผลต่างหาก" รินรดาเดินเข้ามาสมทบจากมุมมืดของโกดัง มือเรียวบางภายใต้ถุงมือหนังสีดำกำลังถือแผ่นยันต์โบราณที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ เธอกวาดสายตามองไปรอบบริเวณด้วยความเยือกเย็น "พลังงานที่นี่ไม่ได้เกิดขึ้นจากความแค้นธรรมดา แต่มันถูกชักใยด้วย 'อาคมทับถม' ชนิดที่พบได้เฉพาะในกลุ่มคนโบราณที่ปฏิเสธความเจริญ... พวกเขาไม่ได้ซ่อนตัวแค่ในเงาของกฎหมาย แต่ซ่อนตัวอยู่ในรอยต่อของความเชื่อ" แทนคุณลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสบตากับรินรดาเพียงชั่วครู่ เคมีและความเข้าใจอันเงียบงันระหว่างเขากับอาจารย์สาวผู้กุมความลับไสยเวทก่อตัวขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ มันคือความไว้วางใจที่ผ่านการทดสอบผ่านความเป็นความตายมาหลายต่อหลายครั้ง "ชุมชนลับริมคลองสายนั้น... คนในท้องถิ่นเรียกมันว่า 'บ้านปลายคลองมรณะ' หรือที่คนเฒ่าคนแก่เรียกว่า 'ชุมชนสายเลือดกลืน' สินะครับ" แทนคุณทวนชื่อที่เขาเพิ่งแกะรอยได้จากสมุดบันทึกของเหยื่อรายล่าสุด "ใช่" รินรดาพยักหน้ารับช้าๆ "และที่สำคัญที่สุดคือ ทางเข้าเดียวที่จะไปถึงที่นั่นได้ ไม่ได้ใช้ถนนหลวง แต่ต้องล่องเรือผ่านอุโมงค์ระบายน้ำใต้ดินที่ถูกสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยสงครามโลก ซึ่งปัจจุบันถูกปิดตายด้วยกฎหมายผังเมือง... แต่สำหรับพวกเขามันคือเส้นทางสัญจรศักดิ์สิทธิ์" กวินขมวดคิ้วแน่นจนรอยย่นบนหน้าผากเด่นชัด "ถ้ามันผิดกฎหมายและถูกปิดตาย ฉันในฐานะเจ้าหน้าที่รัฐก็ต้องนำกำลังเข้าตรวจค้นอย่างเป็นทางการสิ ทำไมเราต้องทำตัวเหมือนโจรย่องเบาด้วย" "เพราะถ้าสารวัตรเอารถตำรวจหรือเครื่องแบบไปปรากฏตัวที่นั่นก่อนที่เราจะเข้าใจโครงสร้างอาคมป้องกันเขตแดนของพวกเขา คนทั้งชุมชนจะหายวับไปกับตา หรือไม่ก็... เราอาจจะไม่ได้เดินกลับออกมาในสภาพที่มีลมหายใจครับ" แทนคุณอธิบายด้วยเหตุผลที่เฉียบคม ดวงตาคมกริบฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด การเผชิญหน้ากับกลุ่มคนที่ใช้ความเชื่อเหนือธรรมชาติเป็นเกราะกำบัง นั้นอันตรายยิ่งกว่าการปะทะกับแก๊งอาชญากรติดอาวุธเสียอีก การเดินทางสู่ "เส้นทางสำนักมืด" จึงเริ่มต้นขึ้นในยามวิกาลที่ความมืดมิดเข้าปกคลุมผืนน้ำในคลองสายเก่า ทั้งสามคนสวมชุดกันน้ำและพายเรือไฟเบอร์กลาสขนาดเล็ก เลาะลัดไปตามแนวท่อระบายน้ำคอนกรีตเก่าคร่ำคร่า เสียงหยดน้ำกระทบผิวน้ำดัง่องแง่งสะท้อนก้องไปทั่วอุโมงค์อับชื้น กลิ่นเน่าเฟะของโคลนตมและสารอินทรีย์ทับถมรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนแทบอาเจียน แทนคุณทำหน้าที่ควบคุมหางเสือเรือด้วยความนิ่งสงบ ขณะที่มือซ้ายกำวัตถุมงคลที่รินรดามอบให้ไว้แน่นเพื่อสะกดกลั้นกระแสจิตอันชั่วร้ายที่เริ่มแผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาท ยิ่งลึกเข้าไปเท่าไหร่ แสงไฟฉายก็ยิ่งดูไร้ความหมายเมื่อเผชิญหน้ากับความมืดมิดที่หนาแน่นราวกับมีตัวตน เสียงกระซิบแผ่วเบาคล้ายภาษาสวดโบราณเริ่มดังแว่วมาจากผนังอุโมงค์ทั้งสองด้าน ทั้งๆ ที่ไม่มีลำโพงหรือมนุษย์คนอื่นอยู่บริเวณนั้น "เตรียมตัวให้พร้อม..." รินรดากระซิบเตือนเสียงเบา เธอยกมือขึ้นวาดกลางอากาศเป็นอักขระคุ้ม เรือลำเล็กแล่นพ้นปากอุโมงค์ระบายน้ำออกสู่พื้นที่เปิดโล่งเบื้องหน้า และภาพที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำให้แม้แต่สารวัตรกวินผู้ผ่านคดีฆาตกรรมมานับไม่ถ้วนยังต้องสูดลมหายใจเข้าลึก มันคือหมู่บ้านโบราณที่สร้างด้วยไม้สักทองเก่าแก่ทรุดโทรม เรียงรายซ้อนกันเป็นชั้นๆ บนเสาไม้ปักลงไปในโคลนตมกลางบึงกว้าง ไร้ซึ่งแสงไฟจากหลอดไฟฟ้า มีเพียงแสงสีส้มสลัวจากคบเพลิงและตะเกียงน้ำมันที่แขวนไว้ตามชายคา รอบหมู่บ้านถูกล้อม รอบด้วยต้นไม้ใหญ่ที่กิ่งก้านสาขาบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ รากไม้หนาเตอะถักทอเข้าหากันเป็นกำแพงมนุษย์ขนาดยักษ์ที่แผ่พุ่งกระแสอาคมสีดำทมิฬออกมาอย่างชัดเจนด้วยเนตรอาคมของแทนคุณ "นี่มัน... สถาปัตยกรรมอะไรกันเนี่ย ผิดหลักวิศวกรรมทุกข้อ โครงสร้างแบบนี้ไม่มีทางรองรับน้ำหนักของตัวอาคารได้เลย ทำไมมันถึงยังตั้งอยู่ได้?" แทนคุณพึมพำกับตัวเองด้วยความฉงนทางวิศวกรรม "เพราะมันไม่ได้ค้ำจุนด้วยกฎแห่งฟิสิกส์ไงล่ะแทนคุณ" เสียงทุ้มต่ำอันเย็นเยียบดังขึ้นจากความมืดบนท่าเรือไม้เก่าเบื้องหน้า ทั้งสามคนชะงักฝีพายทันที สารวัตรกวินชักอาวุธปืนพกประจำกายขึ้นมาตั้งแนวป้องกันอย่างรวดเร็ว แสงไฟฉายสาดส่องไปทิศทางของต้นเสียง และที่นั่น... ปรากฏร่างของชายชราหลังค่อมสวมเสื้อผ้าสีดำสนิท ใบหน้าเหี่ยวย่นถูกบดบังด้วยหมวกปีกกว้าง ดวงตาข้างหนึ่งขุ่นมัวไร้แววตา แต่อีกข้างกลับเปล่งประกายสีแดงก่ำราวกับสัตว์ป่าล่าเหยื่อ "ยินดีต้อนรับสู่บ้านของเรา... วิศวกรหนุ่มผู้มีดวงตาสองโลก" ชายชรายิ้มเยาะจนเห็นฟันสีเหลืองเก "เจ้าตามหาต้นตอของรอยเลือด... แต่เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่า เจ้าพร้อมจะจ่ายราคาสำหรับการเปิดประตูบานนี้?" แทนคุณไม่ถอยหลัง เขาก้าวขึ้นยืนบนท่าเรือไม้ที่ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอาร์ด แววตาของเขามุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว แม้จะรู้ว่าเบื้องหลังชายชราคนนี้คือความลึกลับดำมืดที่อาจกลืนกินวิญญาณของเขาได้ทั้งเป็น "ผมมาเพื่อหาความจริง และความจริงจะต้องถูกเปิดเผย... ไม่ว่ามันจะมาจากโลกมนุษย์หรือนรกภูมิก็ตาม" แทนคุณตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทและทรงพลัง ชายชราหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ก่อนที่เขาจะยกมือเหี่ยวย่นขึ้นโบกเบาๆ สัญญาณบางอย่างถูกส่งออกไป และทันใดนั้นเอง ประตูไม้บานใหญ่ยักษ์ด้านหลังชุมชนก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวเปิดออกเองโดยไร้กลไก พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนนับร้อยชีวิตที่ดังทะลักออกมาจากความมืดมิดภายในสำนักมืดแห่งนั้น— ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนากับผมนะครับ