รอยแยกของความเชื่อ

“มันไม่มีเหตุผลทางฟิสิกส์ข้อไหนอธิบายรอยไหม้รูปฝ่ามือที่อยู่บนเพดานห้องปิดตายนี้ได้เลย ต่อให้ผมจะคำนวณแรงดันอากาศหรือโครงสร้างโมเลกุลของไม้ที่มอดไหม้ซ้ำไปซ้ำมากี่รอบก็ตาม!” แทนคุณกระแทกแท็บเล็ตลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ในห้องสอบสวนชั่วคราว กลิ่นกำยานจางๆ ที่รินรดาจุดไว้ยังคงอบอวลปนกับกลิ่นคาวเลือดที่ตกค้างอยู่ในอากาศ ความกดดันภายในห้องสี่เหลี่ยมนี้หนักอึ้งพอๆ กับความสับสนที่กำลังกัดกินใจชายหนุ่ม วิศวกรผู้เคยเชื่อมั่นในตัวเลขและสูตรคำนวณกำลังเผชิญหน้ากับความจริงที่ตบหน้าเขาอย่างจัง รินรดายืนกอดอกพิงกำแพง ดวงตาคู่คมของเธอจ้องมองไปที่จุดที่รอยไหม้นั้นปรากฏอยู่ แสงไฟจากหลอดนีออนกะพริบถี่ๆ ราวกับจะตอบรับกับพลังงานบางอย่างที่ยังคงคุกรุ่น “ความผิดพลาดของมนุษย์ไม่ได้อยู่ที่เครื่องมือหรอกนะแทนคุณ แต่มันอยู่ที่การพยายามยัดเยียดคำตอบให้กับสิ่งที่เครื่องมือของคุณวัดค่าไม่ได้ต่างหาก” “คุณจะให้ผมเชื่อเรื่องผีสางงั้นหรือ?” แทนคุณแค่นหัวเราะ แม้เสียงของเขาจะสั่นเครือ “สารวัตรกวินเพิ่งส่งผลแล็บชุดล่าสุดมาให้ ทุกอย่างชี้ชัดว่าในห้องนี้ไม่มีใครอยู่เลยนอกจากศพของผู้ตาย แล้วรอยมือนี้ล่ะ? มันงอกออกมาจากความว่างเปล่าหรือไง?” กวินที่ยืนฟังอยู่มุมห้องขยับตัวเล็กน้อย เขาถอนหายใจยาวก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาแต่ก็เก็บลงไปเมื่อเห็นรินรดาปรายตามอง “ผมเป็นตำรวจ แทนคุณ ผมต้องการหลักฐานที่จะเอาผิดคนร้ายได้ในชั้นศาล แต่ถ้าหลักฐานที่ผมมีคือรอยไหม้ที่เหมือนกับมีใครบางคนจับคอเสื้อผู้ตายขึ้นไปกดกับเพดานจนขาดใจตาย... คุณบอกผมทีว่าผมควรทำยังไงกับสำนวนคดีนี้ดี?” บรรยากาศในห้องเงียบลงกะทันหัน มีเพียงเสียงหึ่งๆ ของเครื่องปรับอากาศที่พยายามต่อสู้กับอากาศหนาวเหน็บที่ผิดธรรมชาติ แทนคุณมองดูมือของตัวเองที่ยังคงสั่นเทา เขานึกถึงภาพนิมิตที่เห็นผ่านเนตรอาคมเมื่อครู่ มันไม่ใช่ภาพจำลองจากคอมพิวเตอร์ แต่มันคือเศษเสี้ยวของเหตุการณ์ที่เต็มไปด้วยความแค้นอันหนักอึ้ง ซึ่งวิทยาศาสตร์ไม่มีทางถอดรหัสความรู้สึกนึกคิดที่รุนแรงถึงขนาดทำให้สสารเปลี่ยนแปลงรูปแบบได้ “ผมพยายามใช้ตรรกะค้ำจุนโลกที่กำลังพังทลายของผมไว้” แทนคุณพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเหนื่อยล้า “แต่เมื่อกี้นี้... ตอนที่ผมสัมผัสรอยไหม้นั่น ผมไม่ได้เห็นแค่รอยไฟ ผมเห็นภาพของความตายที่ไม่ได้เกิดจากกลไก แต่มันเกิดจาก 'จิต' ที่อาฆาตจนถึงขีดสุด” เขาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปเห็นไอหมอกสีจางๆ ที่ก่อตัวขึ้นอย่างผิดปกติในยามค่ำคืน “วิทยาศาสตร์ช่วยให้เราสร้างตึกให้แข็งแรงได้ แต่สำหรับคดีนี้... ผมคงต้องยอมรับว่าความรู้ทางวิศวกรรมของผมมันไร้ความหมายสิ้นดี” รินรดาเดินเข้ามาใกล้ วางมือลงบนไหล่ของเขา สัมผัสที่เย็นเยียบแต่ทว่ามั่นคงทำให้แทนคุณสงบลง “การยอมรับไม่ใช่ความพ่ายแพ้แทนคุณ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของการเรียนรู้กฎเกณฑ์ที่ใหญ่กว่าเดิม ในโลกของไสยเวท ทุกการกระทำมีรอยเลือดและเจตจำนงแฝงอยู่เสมอ หน้าที่ของเราไม่ใช่การปฏิเสธ แต่มือข้างหนึ่งต้องถือไม้บรรทัดเพื่อวัดค่าโลกวิถีปกติ และอีกมือต้องกุมอาคมเพื่อสืบสาวถึงต้นตอที่มองไม่เห็น” กวินเดินเข้ามาตบไหล่แทนคุณเบาๆ “ถ้าคุณยอมรับความจริงข้อนี้ได้ เราก็ยังมีโอกาสไขปริศนานี้ ผมรู้ว่ามันยากที่จะทิ้งความเชื่อเดิม แต่เชื่อเถอะว่าการร่วมมือกับคนที่มี 'เนตร' แบบคุณ คือความหวังเดียวที่ผมเหลืออยู่” ทันใดนั้น เสียงเตือนจากนาฬิกาสมาร์ทวอทช์ของแทนคุณก็ดังขึ้น ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนอีเมลหรือข้อความทั่วไป แต่เป็นเสียงสังเคราะห์จากแอปพลิเคชันที่เขาเคยติดตั้งไว้เพื่อบันทึกข้อมูลทางธรณีฟิสิกส์ ทว่าหน้าจอแสดงผลกลับกลายเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความที่ทำให้หัวใจเขากระตุกวูบ [ระบบวิเคราะห์พลังงานลึกลับ: ตรวจพบค่าความถี่คลื่นอาคมระดับ SSS กำลังแทรกซึมผ่านโครงสร้างอาคาร... วัตถุในระยะ 5 เมตร กำลังแปรสภาพเป็นอาวุธสังหาร... คำเตือน: หลบออกไปใน 3 วินาที!] แทนคุณเบิกตากว้าง เขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงขึ้นจากพื้นดินใต้ฝ่าเท้า มันไม่ใช่แผ่นดินไหว แต่เป็นบางสิ่งที่พยายามจะ 'พุ่งทะลุ' ออกมาจากใต้พื้นคอนกรีต! “รินรดา กวิน! ถอยออกไป!” แทนคุณตะโกนลั่นพลางคว้าแขนทั้งสองคนไว้ แต่ก่อนที่เท้าของพวกเขาจะก้าวพ้นจากเขตอาคมที่มองไม่เห็น พื้นห้องที่ควรจะแข็งแกร่งกลับแตกร้าวออกเป็นเสี่ยงๆ ราวกับกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อนเหล็ก เงาร่างสีดำมืดมิดไร้ใบหน้าค่อยๆ แทรกตัวขึ้นมาจากรอยแยกนั้น ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นไม่ได้มองมาที่พวกเขา แต่กลับจ้องเขม็งมาที่แทนคุณ พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังก้องอยู่ในหัวของเขาราวกับคนรู้จักเก่าแก่ "ในที่สุด... ก็มีคนมองเห็นรอยเลือดของข้าสักที... แทนคุณ" ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ เข็มทิศมองวิญญาณ