ตำรวจกับวิศวกร

"คราบเลือดบนคานเหล็กไอแอมป์ตัวนั้น ไม่ใช่รอยกระเซ็นจากการฆาตกรรมธรรมดาครับ สารวัตร" เสียงของแทนคุณดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องประชุมชั่วคราวของสถานีตำรวจนครบาล แสงไฟนีออนสีขาวนวลสะท้อนบนกรอบแว่นทรงเหลี่ยมของวิศวกรหนุ่ม ขณะที่นิ้วเรียวยาวกำลังเลื่อนภาพถ่ายโครงสร้างอาคารผ่านหน้าจอแท็บเล็ตอย่างใจเย็น แต่สำหรับนายตำรวจยศพันตำรวจตรีอย่างกวินแล้ว ภาพเหล่านั้นไม่ได้ให้ความหมายอื่นใดนอกเหนือจาก "หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ที่ไร้รอยต่อ" กวินพ่นควันบุหรี่ออกจากปากช้าๆ แม้ในห้องนี้จะติดป้ายห้ามสูบบุหรี่ตัวโต แต่ไม่มีใครกล้าทักท้วงนายตำรวจหนุ่มผู้รับผิดชอบคดีฆาตกรรมปริศนาบนตึกร้างย่านสาทร เขาสบตากับแทนคุณด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลง "คุณกำลังบอกผมว่า รอยเลือดที่กระเด็นทำมุมสี่สิบห้าองศากับพื้นปูน เกิดจากการที่วิญญาณพยายามปีนหนีตายอย่างนั้นหรือครับ คุณแทนคุณ" กวินเน้นเสียงประชดประชันในประโยคหลังอย่างไม่ปิดบัง รอยยิ้มมุมปากของนายตำรวจหนุ่มฉายแววเย้ยหยันชัดเจน "ในฐานะวิศวกรโครงสร้าง คุณควรจะพูดเรื่องแรงเฉือน โมเมนต์ดัด หรือความเค้นของวัสดุ ไม่ใช่มานั่งงมงายกับเรื่องไสยศาสตร์ที่แม้แต่หมอผีข้างถนนยังอาย" แทนคุณนิ่งเงียบไปชั่วขณะ เข็มทิศในใจของเขาหมุนวนด้วยความอึดอัด เนตรอาคมที่ซ่อนอยู่หลังม่านตาข้างซ้ายกำลังสั่นระริก มันมองเห็น "เงาดำ" มืดทึบที่เกาะกุมอยู่บนไหล่ของสารวัตรกวิน เงาที่เกิดจากความยึดติดในหลักการจนปิดกั้นความจริงอีกด้านหนึ่งของโลกใบนี้ "ผมเป็นวิศวกรครับ สารวัตรกวิน" แทนคุณวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะด้วยจังหวะที่หนักแน่นพอสมควร เสียงกระทบของเคสพลาสติกเรียกสายตาจากนายตำรวจหนุ่มให้ตวัดกลับมามอง "และเพราะผมเป็นวิศวกร ผมถึงรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติในโครงสร้างนี้... ไม่ใช่แค่โครงสร้างทางกายภาพของตึก แต่เป็น 'โครงสร้างของกรรม' ที่กำลังพังทลายลงมาทับพวกเรา" "เหลวไหล!" กวินตบโต๊ะเสียงดังลั่นจนแฟ้มเอกสารกระเด็น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำตามแบบฉบับนายตำรวจสายปฏิบัติการก้าวเข้ามาประชิดตัววิศวกรหนุ่ม "คุณจะเอาความเชื่อส่วนตัวมาใช้ในสำนวนคดีไม่ได้นะ คุณแทนคุณ! ตำรวจทำงานด้วยหลักฐาน พยานบุคคล และนิติวิทยาศาสตร์ ไม่ใช่สัมผัสที่หกหรือคำสาปแช่งอะไรนั่น ถ้าศาลท่านถามหาเหตุผลทางวิทยาศาสตร์ ผมจะตอบท่านว่ายังไง? ให้บอกว่าวิญญาณสั่งให้ทำอย่างนั้นหรือไงครับ!" บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดจนแทบจะตัด Senses ทุกอย่างให้ขาดออกจากกัน รินรดาที่นั่งไขว่ห้างอยู่มุมห้องมาโดยตลอด ไม่ได้ปริปากพูดอะไรเลยสักคำ เธอเพียงแต่จิบชาร้อนในแก้วกระดาษช้าๆ สายตาคมกริบภายใต้แพขนตางอนงามคู่นั้นกวาดมองการปะทะคารมระหว่างชายหนุ่มทั้งสองด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง รินรดารู้ดีว่า แทนคุณกำลังต่อสู้กับอะไร... เขาไม่ได้กำลังเถียงกับกวิน แต่เขากกำลังเถียงกับ "อดีต" และ "ความกลัว" ของตัวเองต่างหาก "สารวัตรเคยได้ยินเรื่อง 'โครงสร้างที่รับน้ำหนักเกินพิกัด' ไหมครับ" แทนคุณไม่ถอยร่น เขาก้าวเท้าเข้าประชิดกลับไปหนึ่งก้าว ดวงตาคมเข้มจ้องมองลึกล้ำเข้าไปในนัยน์ตาของนายตำรวจหนุ่ม "เมื่อคานเหล็กรับน้ำหนักเกินกว่าที่ออกแบบไว้ มันจะส่งเสียงร้อง... เสียงลั่นเอี๊ยดอาร์ดที่วิศวกรทุกคนหวาดกลัว คดีที่คุณกำลังทำอยู่ก็เหมือนกันครับ มันกำลังส่งเสียงร้อง เพราะหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ที่คุณเชื่อมั่นนักหนา กำลัง 'รับน้ำหนัก' ของความจริงไม่ได้" กวินชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวไหววับลงเล็กน้อย เมื่อหวนนึกถึงสภาพศพของเหยื่อรายล่าสุด—หญิงสาวผู้เคราะห์ร้ายที่ถูกพบเสียชีวิตในห้องปิดตาย ไร้ร่องรอยการงัดแงะ ไม่มีดีเอ็นเอของคนร้าย ไม่มีแม้กระทั่งรอยนิ้วมืออื่นใดนอกจากของผู้ตายเอง ทว่า... กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายกลับบิดเบี้ยวผิดรูป ราวกับถูกบดขยี้ด้วยแรงกดมหาศาลจากอากาศธาตุ นั่นคือสิ่งที่นิติวิทยาศาสตร์ตอบไม่ได้ และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้กวินต้องจำใจมานั่งโต้เถียงกับวิศวกรหนุ่มที่มีข่าวลือเรื่อง "มองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น" คนนี้ "ถ้าคุณแน่ใจนักว่ามันไม่ใช่คดีฆาตกรรมธรรมดา..." กวินเค้นเสียงต่ำ ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา "งั้นก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิครับ ทำให้ผมดูว่า ไอ้สิ่งที่เรียกว่าไสยเวทกับวิศวกรรมบ้าๆ ของคุณเนี่ย มันจะช่วยไขคดีนี้ยังไง ไม่ใช่เอาแต่พูดจาปรัชญาชวนปวดหัว!" แทนคุณนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยaерมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเยาะเย้ย แต่เต็มไปด้วยความมั่นใจของคนที่มองเห็นภาพทั้งหมดทะลุปรุโปร่งแล้ว "ยินดีครับ สารวัตร" แทนคุณเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว "คืนนี้... เราจะไปที่ไซต์งานก่อสร้างนั้นด้วยกันอีกครั้ง แล้วผมจะทำให้คุณเห็นว่า ทำไมรอยเลือดบนคานเหล็กตัวนั้น ถึงชี้ไปยังทิศทางที่กฎฟิสิกส์อธิบายไม่ได้" รินรดายิ้มบางๆ ที่มุมปาก เธอวางแก้วชาลงบนโต๊ะเบาๆ เสียงกระทบเบาหูแต่มันคือสัญญาณเริ่มต้นของบางสิ่งที่กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของพวกเขาทั้งสามคนไปตลอดกาล ในจังหวะที่ทั้งสามคนกำลังจะก้าวออกจากห้องประชุมเพื่อมุ่งหน้าสู่จุดเกิดเหตุ เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือของสารวัตรกวินก็ดังขึ้น ทำลายความเงียบงันขึ้นมาเสียก่อน กวินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนบนใบหน้าที่ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด มือหนาที่ถือเครื่องมือสื่อสารเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย "มีอะไรหรือครับ สารวัตร" แทนคุณขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย กวินเงยหน้าขึ้นมองหน้าวิศวกรหนุ่มและหญิงสาวสลับกันไปมา ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน "ลูกน้องผมที่เฝ้าหน้าห้องเก็บศพ... ส่งภาพนี้มา" กวินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ศพของเหยื่อรายล่าสุด... มันลุกขึ้นมานั่งแล้วครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนากับพวกเรามาจนถึงบทนี้ และเตรียมพบกับความระทึกขวัญในบทต่อไปได้เลยครับ **เข็มทิศมองวิญญาณ**