แจ้งเตือนระบบ: ยาตัวใหม่ติดท็อปเท็นของตลาด [จบองค์ 1]

แรงโน้มถ่วงที่ดึงกระชากพวกเขาร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดไม่ได้น่ากลัวเท่ากับเสียงคำรามก้องกังวานที่สะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ พื้นดินใต้ร่างยุบตัวลงกลายเป็นหลุมอุกกาบาตขนาดใหญ่ ฝุ่นคละคลุ้งและเศษซากอิฐปูนร่วงหล่นราวกับหิมะสีเทา ทว่าในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง อ้อมแขนแกร่งของครามก็พุ่งเข้ามาโอบกอดเอวบางของรวินท์ไว้แน่น แรงปะทะจากการดึงรั้งทำให้ร่างทั้งสองกลิ้งหลบไปกระแทกกับผนังถ้ำใต้ดินที่เพิ่งเปิดออกอย่างแรง "รวินท์! เจ็บตรงไหนไหมคะ" เสียงทุ้มต่ำที่มักจะเยือกเย็นและทรงอำนาจเสมอ บัดนี้กลับเจือด้วยความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกราดมองสำรวจเรือนร่างของคนในอ้อมแขนอย่างร้อนรน มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยามแตะสำรวจตามใบเนียนและหัวไหล่มนราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะมีรอยขีดข่วน รวินท์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ กลิ่นอายความเยือกเย็นของดินชื้นและกลิ่นสนจางๆ จากตัวของครามช่วยดึงให้เขากลับมาสู่ความเป็นจริง เด็กหนุ่มส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะดันอกแกร่งออกเล็กน้อยเพื่อสำรวจรอบกาย "ผมไม่เป็นไรครับ... เอ๊ย ไม่เป็นไรค่ะ" รวินท์เผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นเคยเก่าก่อนจะรีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นครามขมวดคิ้วมุ่น "ฉันปลอดภัยดีค่ะเฮีย... แต่ว่า ดูนั่นสิคะ" นิเรียวชี้ไปยังเบื้องหน้า ความมืดมิดถูกแทนที่ด้วยแสงเรืองรองสีฟ้าอมม่วงที่สาดส่องออกมาจากผนังถ้ำหินคריสตัลแปลกตา และที่กลางโถงกว้างเบื้องล่างนั้นเอง คือที่ตั้งของสิ่งก่อสร้างโบราณที่ซ่อนเร้นมานับร้อยปี ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของทั้งคู่ไม่ใช่สถาปัตยกรรมลึกลับ หากแต่เป็นกลิ่นอายพลังงานวิเศษที่เข้มข้นจนแทบจะควบแน่นเป็นหยดน้ำได้ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ของระบบดังขึ้นในหัวของรวินท์ พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีทองอร่ามที่พุ่งพรวดขึ้นมากลางอากาศ แทนที่จะเป็นสีแดงเตือนภัยเช่นเมื่อครู่ [ประกาศสำคัญจากระบบ: ตรวจพบแหล่งพลังงานบริสุทธิ์ระดับตำนาน 'ศิลาวารีสวรรค์'] [เงื่อนไขภารกิจลับ: สำรวจพื้นที่ใต้ดินและสกัดกั้นการรั่วไหลของมลพิษเวทมนตร์ - สำเร็จ!] [รางวัลภารกิจ: สูตรปรุง 'โอสถชำระไขกระดูกระดับสูง', แต้มชื่อเสียง x 50,000, และปลดล็อกร้านค้าปลีกแฟล็กชิปสโตร์ใจกลางเมือง] รวินท์เบิกตากว้างด้วยความตะลึงงัน ยาตัวใหม่ที่เขาเพิ่งวางขายไปเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้ ไม่เพียงแต่จะช่วยรักษาอาการเสื่อมถอยของรวินท์และตระกูลใหญ่ๆ จนสร้างชื่อเสียงกระฉ่อนเมืองไปทั่ว แต่ผลลัพธ์ทางอ้อมยังไปกระตุ้นกลไกบางอย่างใต้พื้นดินนี้ให้ตื่นขึ้น จนทำให้ภารกิจระดับ A ที่ดองไว้เนิ่นนานคอมพลีทลงอย่างงดงามในพริบตา! "ยารักษาอาการเสื่อมถอยของเรา... น่าจะสร้างแรงกระเพื่อมในตลาดมากกว่าที่คิดนะคะเฮีย" รวินท์พึมพำกับตัวเองด้วยความทึ่ง ขณะกวาดสายตาอ่านตัวเลขยอดขายและแต้มชื่อเสียงที่พุ่งทะยานขึ้นราวกับกราฟหุ้นติดจรวด ครามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พรางปัดฝุ่นตามเสื้อสูทเนื้อดีราคาแพงอย่างไม่ยี่หระกับความสกปรกโดยรอบ สายตาคมกราบมองรวินท์ด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีไว้สำหรับโลกธุรกิจอันโหดร้าย แต่เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนและฉายแววคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด "ก็เด็กของฉันเก่งขนาดนี้... ต่อให้ตลาดหุ้นทั่วประเทศล่มสลาย ยาขวดน้อยของเธอթงก็ยังคงทำให้เศรษฐีทั้งเมืองยอมกราบกรานอยู่ดีไม่ใช่เหรอคะ" ครามเอ่ยเย้าด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากมนอย่างเบามือ ท่าทีอ่อนโยนนี้หากมีบอร์ดบริหารบริษัทของเขามารอด2เห็นเข้า คงต้องขยี้ตากันจนตาแตกเป็นแน่ รวินท์แสร้งทำเป็นค้อนใส่คนตัวโตเบาๆ "อย่ามาปากหวานแถวนี้เลยค่ะเฮีย ดูสถานการณ์รอบตัวเราก่อนเถอะค่ะ ที่นี่ที่ไหนกันแน่ ทำไมใต้เมืองหลวงถึงมีซากโบราณสถานแบบนี้ซ่อนอยู่ได้" บรรยากาศรอบกายเงียบสงบลงชั่วขณะ เสียงหยดน้ำจากหินงอกหินย้อยดังติ๋งๆ สะท้อนก้องกังวาน ทว่าในความเงียบงันนั้น รวินท์กลับสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจางๆ ที่ส่งผ่านมาทางพื้นรองเท้า มันไม่ใช่แผ่นดินไหวธรรมดา แต่มันคือจังหวะการเต้นของชีพจร... ชีพจรของบางสิ่งที่หลับใหลอยู่ลึกลงไปอีกชั้นหนึ่ง หน้าต่างระบบตรงหน้ารวินท์กะพริบถี่รัว สีทองอร่ามเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นสีส้มเข้มอย่างกะทันหัน พร้อมกับข้อความตัวอักษรที่ปรากฏขึ้นทีละบรรทัดด้วยความเร็วสูง [คำเตือนระบบ: ตรวจพบการตื่น ⴵ ของ 'ผู้พิทักษ์แห่งบรรพกาล'] [ระดับภัยคุกคาม: SSS] [คำแนะนำจากระบบ: ถอย ⴵ ออกไปจากบริเวณนี้ทันที... ไม่เช่นนั้น... ] ตัวอักษรบรรทัดสุดท้ายขาดหายไป พร้อมกับหน้าต่างระบบที่ดับวูบลงสนิท ทิ้งให้ความมืดมิดรอบตัวเย็นเยียบขึ้นมาในทันตาเห็น ลมหายใจของรวินท์สะดุดกึก ความหนาแน่นของออกซิเจนในอากาศลดฮวบลงจนรู้สึกอึดอัด ครามขยับตัวเข้ามาบังร่างของรวินท์ไว้มิดชิดในเสี้ยววินาที ร่างสูงแผ่รังสีความกดดันอันน่าเกรงขามออกมาโดยสัญชาตญาณ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปยังความมืดเบื้องหน้าด้วยความระแวดระวังขั้นสูงสุด กล้ามเนื้อทุกส่วนตึงเครียดพร้อมรับมือกับสิ่งที่ไม่คาดฝัน และในวินาทีนั้นเอง... ดวงตาสีแดงฉานคู่มหึมาขนาดเท่ารถยนต์ก็ลืมขึ้นในความมืดมิด ห่างจากจุดที่พวกเขายืนอยู่ไม่ถึงสิบเมตร! เสียงคำรามต่ำลึกที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างมหึมาของสัตว์ประหลาดโบราณที่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากม่านหมอกควัน... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงบทส่งท้ายองค์ที่ 1 นี้ แล้วพบกันใหม่ในความสนุกเข้มข้นบทต่อไปนะคะ!