ค่ำคืนใต้แสงดาวและความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

กลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรป่าที่ถูกคั่วจนแห้งบนเปลวไฟสีส้มอ่อน ช่วยขับไล่ความชื้นยามค่ำคืนของผืนป่าอาคมได้อย่างชะงัดนัก รวินท์นั่งขัดสมาธิอยู่บนผ้าใบกันน้ำ เนื้อตัวมอมแมมเล็กน้อยจากการหลบหนีการตามล่าของอสูรเงาเมื่อช่วงบ่าย แต่ในมือของเขากลับกำลังง่วนอยู่กับการบดยาประสานกระดูกในครกหินขนาดเล็กอย่างตั้งอกตั้งใจ แสงไฟจากกองฟิวม์ส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของเด็กหนุ่มจนเกิดเงาทอดweะยาว ผิวเนียนละเอียดและนัยน์ตาที่ฉายแววครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง ทำให้บรรยากาศรอบตัวเขามีความน่าหลงใหลอย่างประหลาด "อย่าโหมงานดึกนักเลยรวินท์ เจ้าพวกอสูรชั้นต่ำพวกนั้นถูกจัดการไปหมดตั้งแต่ตอนที่เราข้ามลำธารแล้ว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ คราม—หรือที่ใครต่อใครต่างหวาดกลัวในฐานะประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลและเย็นชา—กำลังนั่งพิงลำไม้ใหญ่อยู่ไม่ไกล เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่เคยเนี้ยบยามอยู่ในห้องทำงานหรู บัดนี้ถูกพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแกร่งที่มีรอยขีดข่วนจางๆ จากการต่อสู้ เขากำลังใช้ผ้าสะอาดเช็ดใบมีดพกประจำตัวอย่างใจเย็น ท่าทางเยือกเย็นและเด็ดขาดนั้นหายวับไปกับตา เหลือเพียงแววตาอ่อนโยนยามที่เงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนตรงหน้า รวินท์ชะืองมือที่กำลังบดยาเล็กน้อย เม้มริมฝีปากบางเบา "ผมไม่ได้กลัวอสูรพวกนั้นหรอกครับ... เอ๊ย... ค่ะ ผมแค่อยากรีบปรุงยารักษาแผลที่หัวไหล่ให้เสร็จต่างหาก เลือดของคุณยังซึมผ่านเสื้อออกมาอยู่เลยนะ" เด็กหนุ่มเกือบหลุดปากพูดคำผู้ชายออกมาตามความเคยชิน ดีที่ไหวตัวทันและปรับสรรพนามกลับมาเป็นโหมดเรียบร้อยตามสถานการณ์เฉพาะหน้า รวินท์ลอบถอนหายใจเบาๆ ในใจ พลางส่งค้อนวงเล็กให้คนตัวโตที่ยังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ครามมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆ ที่มีให้รวินท์เพียงคนเดียวปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้เด็กหนุ่มทีละน้อยจนรวินท์ต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหม่า กลิ่นอายบุรุษเพศผสมกับกลิ่นอายดินปืนและกลิ่นหอมเย็นของป่าไม้ลอยเข้าแตะจมูก ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ "ห่วงฉันหรือ?" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยถามแผ่วเบา ขณะที่ครามทรุดกายลงนั่งชันเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้ารวินท์ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างแก้ม "ใครห่วงคุณกัน... ฉันแค่ทำตามหน้าที่ของหมอยาสมุนไพรต่างหาก หากคุณเป็นอะไรไปกลางป่าลึกแบบนี้ ใครจะช่วยฉันแบกสัมภาระเล่า" รวินท์เบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อหลบสายตาคมกริบที่พราวระยับด้วยความขบขันคู่นั้น พวงแก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัวท่ามกลางแสงไฟสลัว ครามไม่ได้เอ่ยเถียง เขาเพียงแต่ยื่นมือหนาออกไปจับข้อมือเรียวบางที่ถือครกยาอยู่เบาๆ สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของอีกฝ่ายทำให้รวินท์สะดุ้งเล็กน้อย ทว่าไม่ได้สะบัดหนี "ปากแข็งเสียจริงนะ..." ครามพึมพำเสียงนุ่ม แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความรู้สึกลึกซึ้งเกินกว่าจะปิด The system interface ในห้วงความคิดของรวินท์พลན་ส่งเสียงเตือนรัวเร็วเพื่อแจ้งเตือนอัตราการเต้นของหัวใจที่พุ่งสูงเกินเกณฑ์ปกติ ทว่าเด็กหนุ่มกลับเลือกที่จะเมินเฉยต่อหน้าต่างสีฟ้าใสเหล่านั้น เพราะความอบอุ่นจากฝ่ามือที่กุมอยู่ตอนนี้มีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเขามากกว่าสิ่งอื่นใด ในความเงียบสงบของผืนป่า มีเพียงเสียงกองไฟปะทุเบาๆ และเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ครามค่อยๆ เลื่อนมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของรวินท์ออกอย่างทะนุถนอม สัมผัสนั้นแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความอ่อนโยนจนรวินท์เผลอกลั้นหายใจ นัยน์ตาสองคู่ประสานกันนิ่งนาน ราวกับเวลาหยุดเดินไปชั่วขณะ "ถ้าฉันบอกว่า... ต่อให้ไม่มีระบบร้านขายยาคอยช่วยเหลือ แต่ฉันก็ยินดีจะเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเธอ... เธอจะเชื่อไหม" คำพูดจริงจังหลุดออกมาจากริมฝีปากของชายหนุ่ม น้ำเสียงนั้นไม่มีเค้าลางของความเจ้าเล่ห์เพทุบาย มีเพียงความจริงใจที่หนักแน่นดั่งขุนเขา รวินท์รู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ ความรู้สึกแปลกประหลาดตี Aวนอยู่ในอก ทั้งหวาดหวั่น อบอุ่น และโหยหาในคราวเดียวกัน ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยคำใดตอบกลับไป บรรยากาศรอบกายก็พลันแปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน *ติ๊ด! ติ๊ด! ⚠️ แจ้งเตือนจากระบบระดับฉุกเฉินสูงสุด!* *ตรวจพบคลื่นพลังงานปริศนาพิกัด 0 เมตร... ใต้พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเป้าหมายกำลังเกิดการเคลื่อนไหว!* หน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นตรงหน้า รวินท์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่ครามเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึมในเสี้ยววินาที ร่างสูงดึงรวินท์เข้าหาตัวทันทีเพื่อปกป้อง แต่ทว่า... พื้นดินบริเวณที่ทั้งคู่นั่งอยู่กลับทรุดตัวลงอย่างรุนแรง ราวกับกรงเล็บมหึมาของบางสิ่งที่หลับใหลอยู่ใต้ดินกำลังตื่นขึ้นลากพวกเขาร่วงดิ่งลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง! ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับรวินท์และเฮียครามในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - ดาริกาส่องแสง