เผชิญหน้าอสูรเงาในป่าลี้ลับ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของซากใบไม้ผุคละคลุ้งจนน่าคลื่นไส้ รวินท์ยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ผุดพรายเต็มกรอบหน้าอย่างลวกๆ ดวงตากลมโตฉายแววเคร่งเครียดขณะจ้องมองแผ่นเรืองแสงสีฟ้าใสที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ—หน้าต่างสถานะของระบบร้านขายยาที่กำลังส่งเสียงเตือน *'ติ๊ดๆ'* ถี่ระรัวราวกับจะเร่งเร้าให้หัวใจวาย [เตือนภัย: ตรวจพบคลื่นพลังงานความมืดระดับกลาง เบี่ยงเบนพิกัดจากเป้าหมาย 45 องศา] [คำแนะนำจากระบบ: สมุนไพร 'รากจันทร์ทมิฬ' ที่ท่านต้องการเติบโตอยู่ใจกลางอาณาเขตของ 'อشراتسเงา' การเก็บเกี่ยวจำเป็นต้องใช้สารสกัด ‘น้ำค้างจันทรา’ เพื่อระงับไอพิษ มิฉะนั้นเนื้อเยื่อของท่านจะเน่าเปื่อยภายในสามนาทีค่ะ] “รู้แล้วน่า ระบบจอมจู้จี้…” รวินท์พึมพำเบาๆ กับตัวเองพลางซ่อนขวดแก้วบรรจุของเหลวเรืองแสงสีมุกไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุมกันเปื้อน เบื้องหน้าของเขามีเพียงความมืดมิดของป่าลี้ลับ กิ่งไม้โบราณบิดเบี้ยวคล้ายมือผีที่พยายามคว้าจับข้อเท้า ส่วนหมอกหนาทึบสีเทาจัดก็ปกคลุมพื้นดินจนมองไม่เห็นทางเดิน ทว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ความมืด แต่มันคือเสียง ‘หายใจ’ แผ่วเบาที่ดังสะท้อนมาจากความว่างเปล่ารอบทิศทาง—เสียงที่เยือกเย็นและเต็มไปด้วยความกระหายเลือด “ถอยไปอยู่ข้างหลังผมก่อนครับ… เอ้ย! ข้างหลังฉันก่อนค่ะ เฮีย” รวินท์เกือบหลุดปากเรียกอีกฝ่ายด้วยความคุ้นชิน แต่รีบเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อเหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดแผ่นหลัง ครามในชุดเสื้อโค้ตหนังสีดำสนิทกลมกลืนไปกับบรรยากาศรอบตัว ทว่าบรรยากาศรอบกายของประธานหนุ่มกลับแผ่ไอเย็นเยียบยิ่งกว่าอุณหภูมิในป่า ดวงตาคมกริบกวาดมองความว่างเปล่าเบื้องหน้าด้วยความระแวดระวัง มือหนาข้างหนึ่งกระชับถุงมือหนังอย่างมั่น “บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าดื้อรั้นเดินนำหน้า” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความดุ แต่แววตาที่มองเด็กหนุ่มกลับเจือความห่วงใยจนแทบหยด “ถ้าเธอเป็นอะไรไป คนที่จะอกแตกตายไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกนะ… รวินท์” “ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาหยอดคำหวานนะคะเฮีย อสูรเงาตัวนั้นกำลังมาแล้ว!” รวินท์แกล้งทำเป็นดุกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบ หู หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัวจากศัตรู แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นจัดจากอุ้งมือของอีกฝ่ายที่เอื้อมมาคว้าข้อมือเขาไว้ต่างหาก *โฮกกกกก—!* เสียงคำรามต่ำต้อยที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วกระดูกดังขึ้น แหวกม่านหมอกทึบให้กระจายตัวออกไปชั่วขณะ เงาสสีดำสนิทขนาดใหญ่ราวกับรถบรรทุกพุ่งทะยานออกมาจากพุ่มไม้หนาทึบ ร่างของมันไร้รูปทรงที่แน่นอน ราวกับกลุ่มควันสีดำที่อัดแน่นด้วยกรงเล็บแหลมคมและดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่ที่จ้องมองมายังเหยื่อด้วยความกระหาย อشراتสเงา ระดับกลาง! ทันทีที่มันปรากฏตัว อุณหภูมิรอบบริเวณก็ดิ่งฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มถูกกัดเซาะจนกลายเป็นสีดำคล้ำจากพิษร้ายที่แผ่ออกมาจากตัวของมัน “ฉันรับมือมันเอง เธอมุ่งเน้นไปที่การเก็บสมุนไพรก็พอ” ครามเอ่ยเสียงเรียบ เด็ดขาด ไร้ซึ่งความลังเล ร่างสูงดีdตัวพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าพร้อมกับประกายแสงสีฟ้าครามที่ระเบิดออกจากแหวนเวทมนตร์บนนิ้วมือ กลายเป็นดาบยาวเรืองแสงที่สะท้อนความดุดันออกมาอย่างชัดเจน “แต่อสูรตัวนี้มีเกราะป้องกันเวทมนตร์นะเฮีย! การโจมตีธรรมดาทำอะไรมันไม่ได้หรอก!” รวินท์ตะโกนเตือนด้วยความตกใจ “รู้แล้วน่า” ครามเหยียดยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ต่อให้ท่ามกลางความมืดมิดก็น่ามองจนแทบหยุดหายใจ “เชื่อใจฉันสิ” ภาพการต่อสู้ตรงหน้าดุเดือดเลือดพล่านราวกับฉากในภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์ ครามเคลื่อนไหวรวดเร็วจนมองตามแทบไม่ทัน ดาบเวทมนตร์ฟาดฟันเข้าใส่กลุ่มก้อนควันสีดำเกิดประกายไฟสว่างวาบทุกครั้งที่ปะทะกัน อشراتสเงากรีดร้องโหยหวนเมื่อถูกคมดาบเฉือนเข้าที่จุดอ่อน แต่มันก็ฟื้นฟูสภาพตัวเองได้อย่างรวดเร็วเพราะความหนาแน่นของพลังงานในป่าลี้ลับแห่งนี้ ในขณะเดียวกัน รวินท์ไม่มีเวลาให้ชมความเท่ของพระเอกจำเป็น เขากัดฟันกรอด รีบทรุดตัวลงคุกเข่าเบื้องหน้าต้นไม้โบราณที่แผ่รากเรืองแสงสีม่วงอ่อน ‘รากจันทร์ทมิฬ’ ซ่อนอยู่ใต้ชั้นดินที่หนาเตอะ “ระบบ… เปิดโหมดขุด10เท่า!” รวินท์สั่งการในใจ [รับทราบค่ะ กำลังเปิดใช้งานระบบขุดเร่งด่วน… หักแต้มความประพฤติ 50 แต้ม] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นพร้อมกับแสงสีทองจางๆ ที่แผ่ออกมาจากปลายนิ้วของรวินท์ เขารีบเท ‘น้ำค้างจันทรา’ ลงบนพื้นดินรอบรากไม้เพื่อสลายพิษ ควันสีดำส่งเสียงฟอดแฟดและส่งกลิ่นฉุนกึกจนแสบจมูก ทว่ารวินท์ไม่ยอมแพ้ สองมือรีบขุดคุ้ยดินอย่างรวดเร็วเพื่อให้ได้สมุนไพรมาครอบครองก่อนที่พลังชีวิตของมันจะเสื่อมสลาย “รวินท์! ระวังข้างหลัง!” เสียงตะโกนอย่างร้อนรนของครามดังขึ้นตัดเสียงลม รวินท์สะ giw ชะงัก หันขวับไปมองตามเสียง และพบว่าอشراتสเงาอีกตัวหนึ่ง—ตัวที่ซ่อนเร้นอยู่ในเงาของต้นไม้ใหญ่—กำลังพุ่งตรงมาที่เขาด้วยความเร็วสูง กรงเล็บสีดำสนิทง้างขึ้นเตรียมขยี้ร่างของเขาให้แหลقคามือ! ระยะห่างเพียงแค่สองก้าว… ความเร็วระดับนั้นต่อให้หลบตอนนี้ก็ไม่ทันการณ์แล้ว! *ฉับพลัน!* ร่างสูงของครามพุ่งเข้ามาขวางกั้นระหว่างเขากับกรงเล็บมรณะไว้อย่างเฉียดฉิว ดาบในมือของประธานหนุ่มตวัดรับการโจมตีอย่างเต็มแรง แรงปะทะทำให้เกิดคลื่นกระแทกจนรวินท์ถูกเหวี่ยงกระเด็นออกไปด้านข้าง แผ่นหลังกระแทกเข้ากับลำต้นไม้อย่างจังจนจุกเสียด “เฮีย!” รวินท์หวีดร้องออกมาด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อเห็นว่าแขนเสื้อข้างขวาของครามถูกกรงเล็บของอสูรเฉือนจนขาดวิ่น และมีรอยแผลลึกยาว เลือดสีแดงฉาดไหลซึมออกมาอาบย้อมเนื้อผ้าสีดำจนน่ากลัว “ฉัน… ไม่เป็นไร” ครามกัดฟันแน่น ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดลงเล็กน้อยจากพิษที่เริ่มซึมเข้าสู่บาดแผล ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นยังคงจ้องมองอสูรตรงหน้าด้วยจิตสังหารที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม “อย่ามาแตะต้องคนของฉัน” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เปล่งออกมาเต็มไปด้วยอำนาจกดดันจนอشراتสเงารู้สึกหวาดกลัว ครามสะบัดดาบในมืออีกครั้ง คราวนี้พลังเวทมนตร์สีครามเข้มข้นระเบิดออกเป็นวงกว้าง กลายเป็นเสาเพลิงเวทมนตร์พุ่งขึ้นเสียดฟ้า กลืนกินร่างของอشراتสเงาทั้งสองตัวจนมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงเศษซากควันสีขาวที่สลายตัวไปกับสายลม ป่าทั้งปราบกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจรดรินของคนทั้งคู่ รวินท์ไม่รอช้ารีบพุ่งเข้าไปหาครามที่ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง มือเรียวสั่นเทาขณะเอื้อมไปจับแขนเสื้อที่ชุ่มไปด้วยเลือด “บาดแผลลึกมาก… พิษกำลังกระจายแล้วนะเฮีย ทำไมถึงบ้าบิ่นแบบนี้เล่า!” “ก็บอกแล้ว… ว่าไม่อยากให้เธอเป็นอะไร” ครามเงยหน้าขึ้นสบตา รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนริมฝีปากที่ซีดเซียว มือหนายื่นมาเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากของเด็กหนุ่มอย่างอ่อนโยน “เธอปลอดภัย… ดีแล้วล่ะ” “ผมมียาสมานแผลระดับสูงอยู่ในระบบ… เดี๋ยวผมรักษาให้ เดี๋ยวนี้แหละ” รวินท์พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น มือรีบควานหาขวดแก้วในกระเป๋า ทว่า ก่อนที่ปลายนิ้วของรวินท์จะสัมผัสโดนขวดยา หน้าต่างระบบสีฟ้าใสที่ควรจะดับลงหลังจบการต่อสู้ กลับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งด้วยแสงสีแดงฉานกระพริบถี่รัว และข้อความขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ทabl05 ของระบบไม่ได้แจ้งเตือนเรื่องภารกิจสำเร็จ แต่มันกำลังส่งสัญญาณเตือนภัยขั้นสูงสุด! [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบ ‘พลังงานบรรพกาล’ หลับใหลอยู่ใต้รากไม้ที่ท่านเพิ่งขุดค้น] [คำเตือน: เจ้าของอาณาเขตที่แท้จริงของป่าลี้ลับกำลังตื่นจากการจำศีล… คำขอร้องของท่านถูกปฏิเสธ] [คำสั่งระบบ: จงวิ่งหนีทันที… ก่อนที่เงาเบื้องล่างจะกลืนกินวิญญาณของพวกท่านทั้งคู่ค่ะ] รวินท์ชะงักค้าง มือที่ถือขวดหยานิ่งสนิทเมื่อพื้นดินใต้ร่างของพวกเขากำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับแผ่นดินกำลังแยกออกเป็นสองส่วน และจากความมืดมิดใต้ผืนดิน คู่ดวงตาสีทองอร่ามขนาดมหึมาก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามที่ทำให้ท้องฟ้าสั่นสะเทือน! — ดาริกาส่องแสง