เข้าป่าล่าสมุนไพรกับบอดี้การ์ดจำเป็น

กลิ่นอายดินชื้นและกลิ่นอายสาบสางของสัตว์ป่าระดับสูงลอยอบอวลอยู่รอบกาย ทว่าสิ่งที่รวินท์กำลังให้ความสนใจกลับไม่ใช่ความอันตรายของเขตป่าต้องห้ามเบื้องหน้า หากแต่เป็นใบหน้าบึ้งตึงของชายหนุ่มร่างสูงโปรดในชุดเดินป่าเนื้อดีที่ดูอย่างไรก็ขัดกับสภาพแวดล้อมป่าดงดิบนี้เสียเหลือเกิน "บอกแล้วไงคะว่าฉันดูแลตัวเองได้ เฮีย... ไม่สิ คุณภากร ไม่จำเป็นต้องลงทุนปลอมตัวเป็นพรานป่ามาคุมกันถึงขนาดนี้หรอกค่ะ" รวินท์ถอนหายใจเบาๆ พลางปัดเศษใบไม้ที่ติดอยู่ตรงข้อศอกออก ดวงตาคู่สวยมองชายหนุ่มผู้มีศักดิ์เป็นถึงประธานกลุ่มอิทธิพลใหญ่ ซึ่งเวลานี้กำลังสวมหมวกปีกกว้างอำพรางใบหน้าคมคาย แถมยังแบกเป้เดินป่าใบโตที่ดูท่าทางจะหนักอึ้ง ทั้งที่ความจริงแล้วในนั้นมีเพียงอุปกรณ์ยังชีพระดับไฮเอนด์และลูกอมรสโปรดของรวินท์นับสิบห่อ คราม หรือที่รวินท์ชอบเรียกว่าเฮียครามตามความเคยชิน ขยับปีกหมวกขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวด้วยความระแวดระวัง ก่อนจะหันมาสบตากับเด็กหนุ่มด้วยสีหน้าดื้อรั้นที่ขัดกับลุคมาเฟียเยือกเย็นโดยสิ้นเชิง "ใครบอกว่าฉันปลอมตัวเป็นพรานป่ากันล่ะรวินท์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแย้งอย่างไม่ยอมแพ้ "ฉันก็แค่... มาตรวจตราอาณาเขตธุรกิจในเครือ... ในฐานะนักลงทุนรายใหญ่ที่สนใจพืชสมุนไพรมีค่าของที่นี่ก็เท่านั้นเอง" "นักลงทุนที่พกปืนสั้นพกซ่อนกระสุนอาคมไว้ถึงสามกระบอกเนี่ยนะคะ?" รวินท์เลิกคิ้วขึ้นอย่างรู้ทัน มุมปากหยักยิ้มระרויความเอ็นดูที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ไม่มิด "อีกอย่าง ทีมบอดี้การ์ดมืออาชีพที่เฮีย... ที่คุณภากรส่งมาล่วงหน้าสามชุดนั่น ฉันเห็นพวกเขานั่งหลบอยู่หลังพุ่มไม้ตรงนั้นตั้งแต่กิโลเมตรแรกแล้วค่ะ" ครามสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกจับไต๋ได้ แต่ใบหน้าคมคายก็ยังคงความหนาเอาไว้ได้อย่างดีเยี่ยม ชายหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดตัวเด็กหนุ่มโดยไม่สนสายตาของระบบร้านขายยาที่เริ่มส่งเสียงแจ้งเตือนความตื่นตัวในหัวของรวินท์ มือหนาเอื้อมไปจัดสายสะพายเป้ให้เข้าที่อย่างเบามือ ท่าทางอบอุ่นและทะนุถนอมนั้นช่างสวนทางกับบรรยากาศอันตรายรอบตัวลิบลับ "ก็ความเป็นห่วงมันบังคับนี่คะ" ครามกระซิบเสียงแผ่วข้างใบหู ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่จนรวินท์ต้องแอบซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อไว้ใต้ฮู้ดเสื้อ "ป่าเขตสามนี้มีสัตว์อสูรกลายพันธุ์ระดับเก้าแถมยังมีนักปรุงยาสายมืดคอยดักปล้นวัตถุดิบอยู่ เด็กดื้ออย่างเธอจะให้ฉันปล่อยให้อยู่คนเดียวได้ยังไง" [ติ๊ง! ตรวจพบค่าความคลั่งรักของเป้าหมาย 'คราม' พุ่งทะยานเกิน 95% ระบบขอแนะนำให้ผู้ใช้ระวังหัวใจเต้นผิดจังหวะค่ะ!] เสียงแจ้งเตือนจากระบบอัจฉริยะดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมใสสีฟ้าเรืองแสงอ่อนๆ ที่รวินท์ต้องรีบปัดทิ้งอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้คนตัวโตสังเกตเห็น รวินท์เม้มริมฝีปากแน่นพยายามดึงสมาธิกลับมาที่ภารกิจหลักวันนี้—การตามหา 'รากโสมจันทราอัคคี' สมุนไพรหายากระดับตำนานที่จะช่วยอัปเกรดห้องปรุงยาในมิติของเขาให้ก้าวสู่ขั้นที่สี่ "ถ้าอย่างนั้นก็เดินตามมาเงียบๆ นะคะ ห้ามส่งเสียงดังไล่สมุนไพรหายากเด็ดขาด และที่สำคัญ..." รวินท์หันไปสบตากลับด้วยแววตาจริงจัง "ห้ามใช้กำลังแก้ปัญหาถ้ายังไม่จำเป็น ฉันอยากเก็บตัวอย่างสมุนไพรแบบสดๆ สมบูรณ์ที่สุดค่ะ" "รับทราบค่ะ คุณภรร... อ้อ คุณรวินท์" ครามรีบเปลี่ยนคำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาดุๆ ของเด็กหนุ่มส่งมา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา "ไม่ว่าคุณรวินท์ต้องการอะไร เฮีย... เอ่อ ฉันคนนี้จะหามาให้หมด แม้แต่ดาวบนฟ้าก็เด็ดมาใส่ขวดโหลให้ได้ค่ะ" ทั้งสองเริ่มออกเดินทางลึกเข้าไปในเขตป่าโบราณ บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่น่าอึดอัด ต้นไม้สูงใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาจนแสงอาทิตย์แทบส่องลงมาไม่ถึง พื้นดินปกคลุมด้วยมอสสีเขียวชอุ่มและหมอกบางเบาที่เริ่มลอยตัวต่ำลงเรื่อยๆ รวินท์ก้มลงตรวจสอบสมุนไพรข้างทางเป็นระยะ มือเรียวสวมถุงมือหนังเวทมนตร์บรรจงเก็บตัวอย่างใบไม้เรืองแสงใส่กล่องเก็บความชื้นอย่างทะนุถนอม ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความเชี่ยวชาญและสง่างาม จนคนที่เดินตามหลังมาอย่างครามอดไม่ได้ที่จะมองด้วยสายตาหลงใหล ในสายตาของคราม รวินท์ไม่ใช่แค่เด็กหนุ่มทั่วไปที่บังคับทะลุมิติมาสู่โลกใบนี้ แต่คือประกายแสงเดียวที่เข้ามาเติมเต็มความมืดมนในอาณาจักรมาเฟียของเขา ความฉลาดหลักแหลม ความเด็ดเดี่ยว และความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันเยือกเย็น ทำให้หัวใจที่ด้านชาของประธานหนุ่มยอมจำนนอย่างราบคาบ "หยุดก่อนค่ะ" รวินท์ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณเตือนให้ครามหยุดเดินกะทันหัน ร่างบางย่อตัวลงต่ำ กลิ่นหอมหวานประหลาดบางอย่างลอยมาแตะจมูก มันไม่ใช่กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าทั่วไป แต่เป็นกลิ่นฉุนบางเบคล้ายสนิมเหล็กผสมกับความเย็นเยือกของน้ำค้างแข็ง "กลิ่นแบบนี้..." รวินท์พึมพำกับตัวเอง ดวงตาส่อแววตื่นตัว "รากโสมจันทราอัคคีไม่ได้อยู่ตามลำพังแน่ๆ ค่ะ มันมี 'ผู้พิทักษ์' เฝ้าอยู่" สิ้นคำพูดของรวินท์ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็เริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ เสียงคำรามต่ำที่สะท้อนก้องมาจากใต้ผืนดินทำให้หมอกรอบกายแตกกระจาย ครามขยับตัวเข้ามาบังด้านหน้าร่างโปรดโดยสัญชาตญาณ มือหนาปลดล็อกซองปืนข้างเอวอย่างรวดเร็ว สายตาคมกราบกรานความมืดเบื้องหน้าด้วยความระแวดระวังถึงขีดสุด จากเงาไม้ใหญ่เบื้องหน้า ดวงตาสสีแดงฉานคู่โตคู่หนึ่งค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดของผืนป่า ร่างมหึมาของอสูรพฤกษาโบราณที่มีกิ่งก้านเป็นหนามแหลมคมกำลังขยับตัวลุกขึ้นยืน พร้อมกับปล่อยไอสังหารแผ่ซ่านกดดันบรรยากาศรอบข้างจนแทบหายใจไม่ออก แต่สิ่งที่ทำให้รวินท์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ไม่ใช่ความน่ากลัวของอสูรตรงหน้า... หากแต่เป็นรอยแผลเป็นรูปสัญลักษณ์ประหลาดที่กลางหน้าผากของมัน—รอยแผลที่เป็นเครื่องหมายยืนยันตัวตนขององค์กรลับที่ตามล่ารวินท์มาตั้งแต่โลกใบก่อน! ครามสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของคนข้างกาย รีบเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน "รวินท์? เกิดอะไรขึ้น?" เด็กหนุ่มยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบ เสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤตจากระบบก็ดังขึ้นแทรกในโสตประสาท เสียงนั้นไม่ใช่เสียงใสๆ แบบเดิมอีกต่อไป แต่เป็นเสียงเตือนสีแดงฉานที่สั่นสะท้านไปด้วยความหวาดกลัว [แจ้งเตือนด่วนระดับ SSS! ตรวจพบสัญญาณชีพของ 'ผู้ทำลาย' ในรัศมี 500 เมตร เป้าหมายไม่ได้มาเพื่อล่าสมุนไพร... แต่มาเพื่อกวาดล้างผู้ครอบครองระบบทั้งหมด!] หมอกสีดำสนิทพวยพุ่งขึ้นจากพื้นดินรอบด้าน ปิดตายทุกเส้นทางหนีออกไปจากเขตป่าแห่งนี้อย่างสมบูรณ์แบบ! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรวินท์และเฮียครามนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ! — ดาริกาส่องแสง