ทักษะใหม่: เนตรตรวจสอบวัตถุดิบ

คราบโคลนเปียกชื้นที่ติดอยู่บริเวณชายกางเกงไม่ได้ทำให้รวินท์รู้สึกระคายเคืองเท่ากับเสียงกุกกักที่ดังมาจากพุ่มไม้เบื้องหน้า ปลายน้องเรียวชะงักการใช้เสียมเงินเล่มเล็กที่เพิ่งขุดคุ้ยดินร่วนซุยใต้รากไม้โบราณ ดวงตาคู่คมกวาดตามองรอบกายด้วยความระแวดระวัง กลิ่นอายของป่าเขตหวงห้ามลึกลับแห่งนี้ช่างหนาแน่นจนกดทับแผ่นอก แต่มันกลับปะปนไปด้วยกลิ่นหอมหวานจางๆ ของสมุนไพรหายากที่ระบบร้านขายยาเพิ่งจะส่งสัญญาณเตือนภัยเตือนความอยากรู้อยากเห็นของเขาให้พุ่งทะยานถึงขีดสุด "ถ้ายังดึงดันจะเดินลึกเข้าไปมากกว่านี้ เกรงว่าต่อให้มีเก้าชีวิตก็คงไม่พอเอาออกมาฝังกลบหรอกนะรวินท์" น้ำเสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นจากเงาร่มไม้หนาทึบด้านหลัง ร่างสูงโปรสง่าในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้มตัดกับเรือนผมสีรัตติกาลก้าวออกมาจากม่านหมอกจางๆ ครามปัดเศษใบไม้แห้งออกจากไหล่กว้างด้วยท่าทีสบายๆ ทว่าแววตาคู่คมที่มองมากลับเต็มไปด้วยความห่วงใยจนเกือบจะกลายเป็นการดุ รวินท์ถอนหายใจเบาๆ พลางหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมตามกรอบหน้าสวย "เฮียตามผมมาทำไมครับ... เอ่อ หมายถึง เฮียตามผมมาทำไมคะ ตั้งแต่หน้าเขตป่าชั้นนอกแล้วนะ" เกือบหลุดปากพูดภาษาเดิมออกไปเสียแล้ว ดีที่สติด้านภาษาตามมาทันเวลาพอดี ครามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นชั่วแวบก่อนจะจางหายไป ความเย็นชาที่เคยใช้ประดับตัวเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นมักจะละลายหายไปจนหมดสิ้นทุกครั้งที่ได้ยืนอยู่ใกล้เด็กหนุ่มคนนี้ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจรวินท์ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเพื่อเช็กความเรียบร้อย "ความเป็นห่วงมันไม่มีป้ายบอกเวลาหรอกนะรวินท์" ครามก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวราบนั่นเอื้อมไปปัดเศษใบไม้ออกจากเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนของอีกฝ่ายอย่างเบามือ "อีกอย่าง พื้นที่ตรงนี้ชาวบ้านเขาเล่าลือกันว่าเป็นเขตกินคน นายกล้าดีอย่างไรถึงบุกเข้ามาคนเดียวโดยไม่บอกฉันสักคำ หืม?" น้ำเสียงที่ทอดลงในช่วงท้ายเต็มไปด้วยความออดอ้อนแกมดุที่สงวนไว้ให้รวินท์ผู้เดียว รวินท์แอบกลอกตาเล็กน้อยแต่หัวใจกลับเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะกับความใกล้ชิดนี้ กลิ่นอายบุรุษเพศเจือจางผสมกับกลิ่นอายเย็นๆ ของป่าเขาทำให้บรรยากาศรอบตัวดูอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด [ติ๊ง! ตรวจพบชีพจรของเป้าหมาย (คราม) เต้นเร็วกว่าปกติ 25% ระบบประเมินว่า: กำลังคลั่งรักและพร้อมเปย์ทุกสิ่งในรัศมี 10 กิโลเมตรค่ะ!] เสียงแจ้งเตือนจากระบบแว่วดังขึ้นในหัวจนรวินท์ต้องรีบส่งจิตปิดกั้นแทบไม่ทัน เจ้าปัญญาประดิษฐ์บ้านี่ช่างขยันแซวเสียจริงในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ "ผมไม่ได้มาเล่นๆ สักหน่อยนะเฮีย ดูนี่สิ" รวินท์เบี่ยงประเด็นด้วยการย่อตัวลงแล้วชี้ไปยังพื้นดินบริเวณโคนต้นไม้ใหญ่ที่มีรากไม้แปลกประหลาดปกคลุม "ตามตำราของระบบ... อะแฮ่ม ตามตำราโบราณที่ผมเคยอ่านมา บริเวณที่มีไอหมอกหนาและมีความชื้นสูงแบบนี้ ย่อมต้องมี 'โสมจันทร์โลหิต' เติบโตอยู่แน่นอน" ครามก้มมองตามปลายนิ้วเรียว พื้นที่ตรงนั้นว่างเปล่า ไม่มีอะไรนอกจากรากไม้เก่าคร่ำคร่าและใบไม้เน่าเปื่อย ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากท้วง ทันใดนั้นเอง... [ติ๊ง! เงื่อนไขสำเร็จ: ปลดล็อกทักษะติดตัวระดับสูง 'เนตรตรวจสอบวัตถุดิบ' (Ingredient Appraisal Eye)] [คำอธิบายทักษะ: ผู้ใช้สามารถมองทะลุภาพลวงตา ชั้นดิน และเปลือกไม้ เพื่อจำแนกประเภท ระดับความบริสุทธิ์ และตำแหน่งที่ตั้งของสมุนไพรหายากในรัศมี 50 เมตรได้ทันที] สิ้นเสียงระบบ รวินท์รู้สึกถึงความเย็นวาบที่ไหลผ่านเข้ามาบริเวณดวงตาทั้งสองข้าง ชั่วพริบตาเดียว โลกตรงหน้าก็เปลี่ยนไป! ภาพของผืนป่าสีเขียวครึ้มแปรเปลี่ยนเป็นเส้นแสงเรืองรองจางๆ ราวกับมีแผนที่สามมิติลอยเด่นขึ้นมา ใต้ชั้นดินลึกลงไปสามชュต บริเวณโคนรากไม้ที่เขาเพิ่งสำรวจ ปรากฏจุดแสงสีแดงเรื่อเปล่งประกายเจิดจ้า ราวกับดวงดาวดวงน้อยที่ซ่อนตัวอยู่ ความเข้มข้นของพลังงานพืชพรรณพรั่งพรูออกมาจนรวินท์สัมผัสได้ถึงความสดชื่นที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอ "นั่น... อยู่ตรงนั้นจริงๆ ด้วย" รวินท์พึมพำด้วยความตื่นตะลึง ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับอย่างปิดไม่มิด ครามสังเกตเห็นประกายแสงสีทองจางๆ ที่พาดผ่านนัยน์ตาของคนตัวเล็กกว่า ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ แม้เขาจะไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มใช้วิธีใดในการมองเห็น แต่สัญชาตญาณของนักธุรกิจและผู้มีอิทธิพลบอกเขาว่า รวินท์ในตอนนี้มีความลับที่น่าสนใจซ่อนอยู่มากกว่าที่เห็น "เก่งมากเด็กดีของฉัน" ครามย่อตัวลงนั่งยองๆ เคียงข้าง ใช้ไหล่ชนเบาๆ อย่างหยอกเย้า "ไหนลองบอกเฮียซิ ว่าเจ้าสมุนไพรตัวนี้มันหน้าตาเป็นอย่างไร และเราต้องขุดมันขึ้นมาอย่างไรโดยไม่ทำให้รากช้ำ?" รวินท์หันไปค้อนใส่คนตัวโตกว่าวงใหญ่ด้วยความหมั่นไส้ระคนเขินอาย "ใครเป็นเด็กดีของเฮียกันครับ... เอ๊ย! ของเฮียกันคะ!" เจ้าตัวรีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของอีกฝ่าย "ถอยไปเลยนะ ผมจะลงมือขุดแล้ว ถ้ารากมันเสียหาย มูลค่ามันจะลดลงครึ่งหนึ่งเลยนะรู้ไหม" มือเรียวหยิบเสียมเงินขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยพลังของ 'เนตรตรวจสอบวัตถุดิบ' ทำให้รวินท์มองเห็นโครงสร้างรากแก้วของโสมจันทร์โลหิตได้อย่างชัดเจนราวกับมองผ่านกระจกใส เขาลงมือขุดรอบๆ จุดแสงสีแดงอย่างประณีตและแม่นยำ ทุกท่วงท่ามีความมั่น and นุ่มนวล ครามคุกเข่าลงข้างหนึ่งคอยทำหน้าที่ถือตะกร้าสมุนไพรและคอยบังลมหรือกิ่งไม้ที่อาจจะตกลงมาใส่รวินท์อย่างเอาใจใส่ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเงียบสงบที่อบอุ่นและผ่อนคลาย ราวกับโลกใบนี้มีเพียงแค่พวกเขาสองคน ผ่านไปราวสิบนาที รวินท์ก็ค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วเขี่ยดินออก จนกระทั่งหัวโสมสีแดงสดใสขนาดเท่ากำปั้นเด็กปรากฏแก่สายตา แสงเรืองรองสีโลหิตแผ่ซ่านออกมาพร้อมกับกลิ่นหอมหวานที่ช่วยให้สมองปลอดโปร่งขึ้นในทันที "สำเร็จ!" รวินท์ยิ้มกว้างจนตาหยีด้วยความภาคภูมิใจ ชูหัวโสมในมือขึ้นอวดคนข้างกาย "เห็นไหมครับ... เห็นไหมคะว่าผมไม่ได้โม้" ครามมองรอยยิ้มสดใสราวกับแสงอาทิตย์ยามเช้าของรวินท์ หัวใจของเจ้าพ่อมาเฟียผู้เยือกเย็นกระตุกวูบอย่างแรง เขายื่นมือออกไปตั้งใจจะลูบศีรษะอีกฝ่ายด้วยความเอ็นดู ทว่าในวินาทีที่ปลายนิ้วกำลังจะสัมผัสเส้นผมนั้นเอง... กรอบ! เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นอย่างกะทันหันจากความมืดมิดเบื้องหลังพุ่มไม้ทึบห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร บรรยากาศรอบกายที่เคยอบอุ่นกลับเย็นเยียบลงจนถึงกระดูกดำในเสี้ยววินาที [ติ๊ง! แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบสิ่งมีชีวิตระดับบอส (Boss-tier entity) กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้ด้วยความเร็วสูง!] [คำแนะนำจากระบบ: หนีเดี๋ยวนี้! พลังชีวิตของเป้าหมายเกินขีดจำกัดการตรวจสอบ!] รวินท์หน้าถอดสี รอยยิ้มค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเงาดำขนาดมหึมาค่อยๆ ก้าวพ้นจากม่านหมอก เผยให้เห็นดวงตาสีอำพันคู่ใหญ่ที่จ้องมองตรงมายังพวกเขาทั้งสองด้วยความกระหายเลือด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บรรทัดนี้นะคะ และเตรียมตัวรับมือกับบททดสอบครั้งใหญ่ในตอนหน้าไปพร้อมกันนะคะ --- (ดาริกาส่องแสง)