ลูกค้ารายใหญ่ที่ไม่คาดคิด

กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นสมุนไพรจีนแห้ง ๆ ในร้าน ทำให้รวินท์ที่กำลังงงงวยอยู่กับการจัดเรียงขวดเซรามิกบนชั้นไม้ไผ่ต้องชะงักมือลง ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสปรายมองไปยังบานประตูไม้สักที่ถูกผลักเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง เงาร่างสูงใหญ่ที่ล้มพับลงกับพื้นไม้ส่งเสียงทึบหนัก พร้อม ๆ กับหยดเลือดสีเข้มข้นที่หยาดหยดลงตามทางเดินราวกับสายธารแห่งความตาย "ให้ตายสิ นี่มันลูกค้ารายแรกของวัน หรือว่าผู้เคราะห์ร้ายจากคดีฆาตกรรมกลางกรุงกันแน่นะคะเนี่ย" รวินท์พึมพำกับตัวเองเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้มีความตื่นตระหนกตกใจจนเกินงามนัก ในฐานะอดีตนักศึกษาแพทย์ผู้ทะลุมิติมาพร้อมกับ 'ระบบร้านขายยาสุดป่วน' ภาพความบาดเจ็บสาหัสระดับปางตายไม่ใช่สิ่งที่จะทำให้เขาสติหลุดได้ง่าย ๆ ขายยาวก้าวฉับ ๆ เข้าไปประชิดร่างที่นอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้น มือเรียวบางเอื้อมพลิกร่างนั้นอย่างระมัดระวัง แต่ทว่า ทันทีที่ใบหน้าคมคายที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าและหยาดเหงื่อปรากฏแก่สายตา รวินท์ก็เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว โครงหน้าคมชัดราวกับรูปสลักสันกรามคมกริบ แม้ในยามที่ริมฝีปากหยักลึกไร้สีiเลือดและมีรอยแผลแตกจนน่ากลัว ก็ยังไม่อาจกลบเกลื่อนรัศมีเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของคนผู้นี้ไปได้ "เฮีย... คราม?" รวินท์หลุดปากเรียกชื่อประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งตระกูลมาเฟียใหญ่ผู้กุมเศรษฐกิจครึ่งหนึ่งของเมืองหลวง มนุษย์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาด เยชา และไร้ความปรานีคนนั้น เหตุใดจึงมานอนหายใจรวยรินจมกองเลือดอยู่บนพื้นร้านขายยาซอมซ่อของเขาได้เล่า *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในโสตประสาทอย่างกะทันหัน พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า [แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบเป้าหมายสำคัญระดับตำนาน - 'คราม' (ประธานกลุ่มมาเฟียพยัคฆ์ทมิฬ)] [สถานะปัจจุบัน: บาดเจ็บสาหัสจากอาวุธเคลือบสารพิษสลายพลังปราณ, เสียเลือดมาก, อัตราการรอดชีวิตต่ำกว่า 5% ในอีก 15 นาทีข้างหน้า] [ภารกิจเฉพาะกิจปรากฏขึ้น: ช่วยชีวิต 'คราม' ให้พ้นจากความตาย!] [รางวัลความสำเร็จ: ปลดล็อกหมวดหมู่ยาขั้นสูง 'โอสถฟื้นฟูมังกรสวรรค์' และแต้มชื่อเสียง x1,000] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ร้านขายยารวินท์จะถูกรีเซ็ตระบบและปิดถาวร!] "โอ้โห ระบบคะ เล่นแรงจังเลยนะคะ แบบนี้มันมัดมือชกกันชัด ๆ นี่นา" รวินท์กัดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ อย่างใช้ความคิด ดวงตาคู่สวยกวาดมองสำรวจบาดแผลฉกรรจ์บริเวณหน้าอกด้านซ้ายที่ถูกแทงด้วยอาวุธพิเศษ เนื้อเยื่อรอบ ๆ แผลเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ บ่งบอกถึงฤทธิ์พิษร้ายแรงที่กำลังกัดกินอวัยวะภายในอย่างรวดเร็ว แม้ภายนอกรวินท์จะเป็นเพียงเจ้าของร้านยาตัวเล็ก ๆ ที่รักสงบ แต่เขาก็ไม่ใช่คนใจจืดใจดำที่จะปล่อยให้คนมาตายต่อหน้าต่อตา ยิ่งเป็นเฮียคราม ผู้ชายที่เขาแอบลอบมองผ่านหน้าจอข่าวสารทางธุรกิจอยู่บ่อยครั้ง ยิ่งไม่มีทางปล่อยให้ดับอนาถในร้านของตัวเองเป็นอันขาด "อดทนหน่อยก็แล้วกันนะคะเฮีย ถึงปกติจะดุเหมือนหมาป่าหิวโซ แต่ตอนนี้... คงเป็นลูกหมาตกน้ำน่าสงสารมากกว่าสินะคะ" รวินท์ไม่รอช้า สองมือคล่องแคล่วจัดการฉีกเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่เปียกชุ่มไปด้วยเลือดออกอย่างไร้ความลังเล เพื่อเปิดเผยให้เห็นบาดแผลฉกรรจ์ที่น่ากลัว กล้ามเนื้อหน้าท้องเป็นลอนคลื่นที่เคยดูทรงอำนาจ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยกระสุนและรอยฟันดาบระโยงระยาง ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนชีพจรที่เต้นอ่อนแรงบริเวณซอกคอหนา สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบที่แผ่ซ่านออกมา รวินท์สูดหายใจเข้าลึก ๆ เรียกใช้พลังปราณโอสถที่หลับใหลอยู่ในร่างกาย พร้อมกับสั่งการระบบในใจ "ระบบ! เปิดใช้งานเตาหลอมโอสถฉุกเฉิน นำ 'หญ้าวิญญาณเก้าแฉก' และ 'โสมหิมะพันปี' ออกมาเตรียมไว้ เดี๋ยวนี้ค่ะ!" [รับทราบ! กำลังดำเนินการหักแต้มสะสม 500 แต้มเพื่อสกัดตัวยาบริสุทธิ์... โปรดรอสักครู่...] แสงสีทองเรืองรองสว่างวาบขึ้นบริเวณมุมห้อง ปรากฏเตาหลอมโอสถขนาดเล็กที่ลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ รวินท์เคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ราวกับแพทย์ผ่าตัดมือฉกาจที่ผ่านสนามรบมานับไม่ถ้วน เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าสวย แต่สมาธิของเขากลับแน่วแน่ไม่มีสั่นคลอน ผ่านไปห้านาทีที่ราวกับยาวนานเหมือนห้าปี รวินท์ก็สามารถหลอม 'โอสถชำระพิษโลหิตมังกร' สำเร็จ เม็ด๋ยสีแดงเข้มส่งกลิ่นหอมอบอวลตลบอบอวลไปทั่วทั้งร้าน รวินท์ประคองศีรษะของชายหนุ่มขึ้นมาพิงไว้บนตักของตนเองอย่างเบามือ มืออีกข้างบดเม็ดโอสถให้ละเอียดก่อนจะป้อนเข้าไปในริมฝีปากที่ซีดเซียวของอีกฝ่าย พร้อมกับใช้ปลายนิ้วแตะถ่ายAทอดพลังปราณเพื่อช่วยนำทางยาให้ซึมซาบเข้าสู่กระแสเลือดอย่างรวดเร็ว "อื้อ..." เสียงครางต่ำในลำคอเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของคราม ดวงตาคมกริบที่เคยปิดสนิทค่อย ๆ ลืมขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพแรกที่ปรากฏในคลองสายตาพร่ามัวไม่ใช่ลูกน้องคนสนิทอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับเป็นใบหน้าเรียวเนียนของเด็กหนุ่มสวมแว่นคนหนึ่ง ที่กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาดุแกมเอ็นดู รวินท์ก้มลงมองสบตากับคนเจ็บที่ฟื้นขึ้นมาพอดี เจ้าตัวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลกเจือความโล่งอก "ฟื้นไวใช้ได้เลยนี่คะเฮีย... นึกว่าจะต้องเตรียมขุดหลุมฝังศพหลังร้านซะแล้วสิคะเนี่ย" ครามขมวดคิ้วมุ่นด้วยความมึนงง ความเจ็บปวดที่เคยแผดเผาไปทั่วร่างราวกับถูกไฟแผดเผา บัดนี้กลับทุเลาเบาบางลงเหลือเพียงความชาหนึบ ร่างกายที่หนักอึ้งเริ่มกลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง แต่สิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจยิ่งกว่าบาดแผลบนร่างกาย กลับเป็นสัมผัสนุ่มนวลจากตักนุ่ม ๆ ที่เขากำลังหนุนนอนอยู่ และกลิ่นหอมสะอาดสดชื่นราวกับดอกไม้ป่าที่โชยมาจากตัวของเด็กหนุ่มแปลกหน้าคนนี้ ดวงตาคมปลาบกวาดสำรวจรอบกาย ร้าานขายยาสมุนไพรเล็ก ๆ ที่ดูธรรมดา แต่กลับมีกลิ่นอายของพลังงานลึกลับบางอย่างที่แม้แต่ตระกูลมาเฟียของเขาก็ไม่เคยพบเจอมาก่อน "เธอ... เป็นใคร?" เสียงแหบพร่าเอ่ยถามลอดไรฟัน ร่างกายพยายามจะขยับลุกขึ้นด้วยสัญชาตญาณระแวดระวังภัย แต่ทว่า รวินท์กลับกดไหล่หนานั้นให้นอนลงไปตามเดิมด้วยแรงที่คาดไม่ถึง "อย่าเพิ่งขยับตัวตามใจชอบสิคะคุณลูกค้า พิษในตัวยังขับออกมาไม่หมด ถ้าไม่อยากตายก่อนจะได้ไปคิดบัญชีกับใคร ก็นอนนิ่ง ๆ ให้ฉันรักษาต่อให้เสร็จก่อนนะคะ" รวินท์เอ่ยเสียงดุ แต่แววตากลับพราวระยับด้วยความสนุกสนาน ครามชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบจับจ้องใบหน้าหวานที่อยู่ใกล้แค่คืบ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างแล่นพล่านเข้ามาในอก หัวใจที่ด้านชาและเต้นเพื่อการแย่งชิงอำนาจมาตลอดชีวิต บัดนี้กลับกระตุกวูบอย่างรุนแรงให้กับเด็กหนุ่มท่าทางอวดดีแต่เปี่ยมด้วยความสามารถคนนี้ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะอบอวลไปด้วยความเงียบสงบอันน่าพิศวงนั้นเอง... *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูกระจกหน้าร้านอย่างรุนแรงดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงตะโกนเกรี้ยวกราดและเสียงฝีเท้าหนักอึ้งนับสิบคนที่กำลังล้อมกรอบร้านขายยาแห่งนี้ไว้ทุกด้าน "ท่านประธาน! พวกมันตามมาเจอแล้วครับ!" เสียงตะโกนจากภายนอกทะลุเข้ามา พร้อมกับเงาดำทมิฬนับไม่ถ้วนที่ทาบทับลงบนกระจกร้าน รวินท์หันไปมองหน้าต่างด้านนอกแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาสบตากลับครามที่บัดนี้แววตาเยือกเย็นเปลี่ยนเป็นคมกริบราวดาบที่เพิ่งชักออกจากฝัก ครามพยุงร่างตัวเองลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้จะมีอาการเซเล็กน้อย แต่รัศมีคุกคามอันน่าสะพรึงกลัวก็แผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวแทบจะแข็งตัว มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของรวินท์ไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก "อยู่ที่นี่... อย่าออกไปไหน" ครามเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน นัยน์ตาดุดันเหลือบมองเด็กหนุ่มด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย "ถ้าฉันรอดกลับเข้ามา... ฉันจะเหมาซื้อยาทุกขวดในร้านนี้ให้หมดเลย" รวินท์กะพริบตาปริบ ๆ มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นบาง ๆ อย่างไม่เกรงกลัวต่อกองกำลังมัจจุราชที่อยู่เบื้องนอกแม้แต่น้อย มือเรียวดันกรอบแว่นขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยกระซิบตอบด้วยรอยยิ้มหวานหยด "ลูกค้ารายใหญ่ใจป๋าขนาดนี้... งั้นฉันคงต้องแถม 'บริการพิเศษ' ให้เฮียสําเร็จโทษพวกมันให้ราบคาบด้วยแล้วล่ะค่ะ!" *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: ปลดล็อกภารกิจเสริม 'ปกป้องรังนก' - กำจัดศัตรูที่มารุกรานร้านขายยาให้สิ้นซากภายใน 10 นาที!] [เงื่อนไขพิเศษ: หากเฮียครามและรวินท์ร่วมมือกันต่อสู้ จะได้รับไอเทมลับ 'กล่องสุ่มบรรพชน' ระดับ SSS ทันที!] รวินท์ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ปลดปล่อยพลังปราณโอสถสีครามเข้มออกจากปลายนิ้ว ขณะที่ครามกระชากปืนพกสีดำสนิทออกจากเอว รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากของเจ้าพ่อมาเฟียผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน... ดาริกาส่องแสงขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บรรทัดนี้นะคะ