ช่วยชีวิตคนแลกกับแต้มระบบ

กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอายฝนยามค่ำคืนจนแสบจมูก รวินท์ขบกรามแน่นขณะกดผ้าก๊อซชุ่มเลือดลงบนบาดแผลฉกรรจ์บริเวณหน้าอกซ้ายของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่นอนหมดสติอยู่บนพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ ร่างของ "เฮียคราม" ประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลและกุมชะตาธุรกิจครึ่งหนึ่งของเมืองหลวง บัดนี้กลับไร้ซึ่งความเกรงขาม มีเพียงลมหายใจที่แผ่วเบาราวกับเปลวเทียนต้องสายลม มือเรียวของรวินท์สั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเขากำลังประเมินสถานการณ์ความเป็นความตายตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ระบบร้านขายยาสุดป่วนที่ติดตามเขาข้ามมิติมาส่งเสียงเตือน *ติ๊ด!* ถี่รัวในหัว [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบผู้ป่วยภาวะวิกฤต - อาการบาดเจ็บระดับวิกฤต (ตกเลือดภายใน, เสียเลือดมากกว่า 60%) โอกาสรอดชีวิต 1.4%] "เงียบไปเลยน่า แกก็เห็นอยู่ว่าฉันกำลังจะช่วยเขา" รวินท์พึมพำตอบโต้ระบบในใจอย่างหัวเสีย ก่อนจะตัดสินใจคว้าขวดแก้วสีอำพันลึกล้ำที่ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือตามคำสั่งจิต นี่คือ "ยาสมานแผลนคราขั้นเทพ" สินค้าเกรดตำนานที่เขาแลกมาด้วยแต้มสะสมเกือบทั้งหมดจากการเปิดร้านขายยาเมื่อวันก่อน แม้จะเสียดายหยาดเหงื่อแรงกายที่สะสมมา แต่รวินท์ไม่ใช่คนใจจืดใจดำที่จะปล่อยให้มนุษย์คนหนึ่งต้องมาตายต่อหน้าต่อตา โดยเฉพาะเมื่อคนผู้นั้นเคยแสดงความ... สนใจในตัวเขาอย่างแปลกประหลาด รวินท์บรรจงเปิดจุกไม้คอร์ก กลิ่นหอมเย็นสดชื่นราวกับป่าสนหลังฝนโชยออกมาตัดกับกลิ่นคาวเลือดทันที เขาหยดของเหลวสีเขียวมรกตใสกระจ่างลงบนปากแผลเหวอะหวะของครามอย่างระมัดระวัง *ฟู่—!* ทันทีที่สัมผัสเนื้อเยื่อ ไอความร้อนสีขาวบริสุทธิ์พวยพุ่งขึ้นเล็กน้อย บาดแผลฉีกขาดที่น่ากลัวเริ่มสมานเข้าหากันด้วยความเร็วที่สายตาเปล่าแทบจะมองไม่ทัน เสียงลมหายใจที่เคยติดขัดของครามค่อยๆ กลับมาสม่ำเสมอและลึกขึ้น สีหน้าที่เคยซีดเผือดเริ่มมีเลือดฝาดกลับคืนมาทีละน้อย รวินท์ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เขาปาดเหงื่อที่ผากลวกๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งพับเพียบกับพื้นอย่างหมดแรง ทันJนั้นเอง เสียงระฆังใสราวกังสดาลก็ดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาท พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีทองอร่ามที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า [ยินดีด้วย! โฮสต์สามารถช่วยชีวิตเป้าหมายระดับคีย์แมน "คราม" สำเร็จ] [ประเมินความยากในการรักษา: ระดับ SSS] [รางวัลโบนัส: ปลดล็อกแต้มสถานะ 50,000 แต้ม, ทักษะติดตัว "เนตรแพทย์เทวดา", และปลดล็อกช่องเก็บของลับระดับพรีเมียม] [แต้มสะสมปัจจุบันของคุณ: 52,300 แต้ม] ดวงตากลมโตของรวินท์เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ห้าหมื่นแต้ม! นั่นมันปริมาณมหาศาลที่เขาต้องขายยาลดไข้ไปอีกกี่ชาติถึงจะได้มา เวทมนตร์และระบบนี้นี่ช่างใจปล้ำเสียจริง "อืม..." เสียงทุ้มต่ำครางแผ่วในลำคอ ร่างสูงใหญ่ที่ควรจะหมดสติไปอีกหลายชั่วโมงค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคมกริบสีนิลกาฬที่ปกติมักจะเยียบเย็นและเต็มไปด้วยความระแวงระวัง บัดนี้กลับเจือความพร่าเลือนและความงัวเงียคล้ายเด็กน้อยเพิ่งตื่นนอน ครามกะพริบตาปริบๆ ไล่ความมึนงง ก่อนที่สายตาจะโฟกัสมายังใบหน้าของเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างกาย รวินท์ในตอนนี้เนื้อตัวมอมแมมด้วยคราบเขม่าและหยดเลือด แต่กลับดูเปล่งประกายในสายตาของประธานหนุ่มผู้ผ่านโลกมาโชกโชน "เธอ..." เสียงของครามแหบพร่าแต่นุ่มนวลอย่างประหลาด "นางฟ้า... หรือยมทูต?" รวินท์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากกระตุกยิ้มบางๆ อย่างนึกขัน "ถ้าเป็นยมทูต ผมคงเก็บวิญญาณคุณไปนานแล้วครับเฮีย ไม่มานั่งเช็ดเลือดให้เหนื่อยหรอก ดื่มน้ำอุ่นนี่ซะหน่อยไหม สีหน้าคุณยังดูไม่ได้เลยนะ" ครามไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบกายที่รกร้าง ก่อนจะวกกลับมาหยุดนิ่งที่ใบหน้าหวานของรวินท์อีกครั้ง มือหนาที่เพิ่งฟื้นคืนพลังเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเรียวของรวินท์ไว้โดยสัญชาตญาณ แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่กุมไว้แน่นราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน "ขอบใจ..." ครามเอ่ยเสียงต่ำ ชิดริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากอย่างมีความหมาย "ช่วยชีวิตฉันไว้แบบนี้... ฉันคงต้องเอาตัวเข้าแลกเพื่อทดบุญคุณแล้วกระมังครับ" รวินท์กลอกตาขึ้นฟ้าอย่างระอา แต่หัวใจกลับเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งด้วยความรุนแรง "เก็บคำคมเลี่ยนๆ ของคุณไว้ใช้ตอนเซ็นสัญญาธุรกิจเถอะครับเฮีย รีบลุกขึ้นแล้วไसทางกลับไปได้แล้ว ก่อนที่พวกมันจะส่งชุดสองมาต้อนรับเราอีกรอบ" รวินท์สะบัดข้อมือเบาๆ เพื่อเตรียมตัวลุกขึ้น แต่ทว่า... ก่อนที่เขาจะได้ขยับไปไหน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังแว่วมาจากปากทางออกตรอกมืด ระดับเสียงนั้นใกล้เข้ามาด้วยความเร็วสูง พร้อมกับเงาร่างของกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำที่ถืออาวุธครบมือปรากฏขึ้นปิดตายทุกเส้นทางหลบหนี! ครามตวัดสายตาคมกริบไปยังกลุ่มคนเหล่านั้น รัศมิอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างของประธานหนุ่มในเสี้ยววินาที จนรวินท์ยังต้องแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืน "ดูเหมือนว่า... แมลงวันน่ารำคาญพวกนี้ จะยังไม่อยากกลับบ้านกันสินะ" ครามกระซิบข้างหูรวินท์ด้วยน้ำเสียงกระเส่าอันตราย ขณะที่มือข้างหนึ่งค่อยๆ ดึงตัวรวินท์ให้มาหลบอยู่ด้านหลังแผ่นอกกว้างของตนเองอย่างปกป้อง ดาริกาส่องแสงขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บรรทัดนี้นะคะ