การกลับมาทวงหนี้ของพวกอันธพาล

เสียงตบโต๊ะไม้สนกระแทกดังสนั่นจนขวดแก้วบรรจุยาสมุนไพรบนชั้นวางสั่นสะเทือน กลิ่นอับชื้นของคราบเหงื่อและเหล้าขาวราคาถูกโชยเข้าจมูกของรวินท์ทันทีที่ประตูกระจกหน้าร้านถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างหนาของชายฉกรรจ์สามคนในชุดเสื้อกล้ามเผยให้เห็นรอยสักลายมังกรน่าเกลียดน่ากลัวที่ต้นแขนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะหยัน "ว่าไงคุณเภสัชกรหนุ่ม... ครบกำหนดสามวันที่เฮียเสือให้เวลาแล้วนะ เงินห้าหมื่นบาทพร้อมดอกเบี้ยเบ็ดเสร็จเป็นเจ็ดหมื่น วันนี้ถ้านายยังไม่มีจ่าย คงต้องเอาที่ดินแปลงนี้มาขัดดอกแทนแล้วล่ะวะ" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าของหัวหน้าแก๊งทวงหนี้เอ่ยขึ้น ขณะที่สายตากวาดมองไปรอบร้านขายยาขนาดเล็กที่ดูเงียบสงบแต่วันนี้กลับอบอวลไปด้วยบรรยากาศตึงเครียด รวินท์ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เด็กหนุ่มยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่หลังเคาน์เตอร์ มือเรียวยังคงใช้ไม้พายคนส่วนผสมในโถกระเบื้องเคลือบอย่างใจเย็น ราวกับว่าพวกมันเป็นเพียงฝุ่นผงไร้ค่า ไม่ใช่อันธพาลเจ้าถิ่นที่พร้อมจะพังข้าวของในร้านได้ทุกเมื่อ ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองผู้บุกรุกทั้งสามด้วยแววตานิ่งสงบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว "เงินเจ็ดหมื่นบาท... สำหรับคนอื่นอาจจะเยอะ แต่สำหรับผม มันเป็นแค่ราคาค่าเสียเวลาที่พวกคุณกล้าเดินเข้ามาเหยียบร้านของผมในวันที่อากาศไม่ค่อยดีแบบนี้นะคะ" คำพูดที่เจือรอยยิ้มมุมปากของรวินท์ทำให้พวกอันธพาลชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ลูกน้องคนสนิทรูปร่างสูงใหญ่จะหัวร่อออกมาเสียงดังลั่น "ปากดีนักนะไอ้เด็กนี่! สงสัยยังไม่เคยเจอดีใช่ไหมวะ ถึงกล้ามาลองดีกับพวกกู!" ว่าแล้วมันก็ง้างมือหมายจะคว้าคอเสื้อของรวินท์เพื่อยกตัวเด็กหนุ่มให้ลอยขึ้นจากเก้าอี้ ติ๊ง! [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเจตంటคุกคามและใช้กำลังประทุษร้ายจากบุคคลภายนอก] [เปิดใช้งานระบบป้องกันอัตโนมัติ: สกิล 'กลิ่นอายผู้ปรุงยาชั้นสูง' (ระดับเริ่มต้น)] ในเสี้ยววินาทีที่มือหยาบกร้านพุ่งเข้ามาใกล้ รวินท์สะบัดข้อมือเล็กน้อย ผงยาสีครามเข้มข้นที่เพิ่งปรุงเสร็จถูกปัดขึ้นสู่อากาศราวกับละอองดาว ละอองสมุนไพรนั้นไร้สีไร้กลิ่น แต่มันทำปฏิกิริยากับอุณหภูมิร่างกายทันทีที่สูดดมเข้าไป "อึก... แค rosters! นี่แก... แกเล่นตลุกอะไรวะ!" เจ้าอันธพาลตัวใหญ่ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น ร่างกายของมันชาหนึบจนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้แม้แต่นิ้วเดียว ความรู้สึกเหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงไปตามเส้นประสาททำให้มันร้องโودออกมาด้วยความเจ็บปวด เพื่อนร่วมแก๊งอีกสองคนหน้าถอดสีเมื่อเห็นลูกพี่ทรุดลงไปนอนดิ้นกับพื้นอย่างกะทันหัน พวกมันชักมีดพกสั้นออกมาจากเอวแล้วพุ่งเข้าหารวินท์หมายจะแทงให้หายแค้น แต่เด็กหนุ่มกลับพลิ้วกายหลบได้อย่างงดงามราวกับสายลม รวินท์ก้าวเท้าถอยหลังสามจังหวะตามตำราการเคลื่อนไหวที่ระบบเพิ่งปลดล็อกให้เมื่อวานนี้ ก่อนจะดีดเม็ดยาปฏิชีวนะกลายพันธุ์เข้าปากของพวกมันคนละเม็ดอย่างแม่นยำ "อัก... มะ... มันคืออะไรวะ!" "ก็แค่ยาถ่ายพยาธิสูตรพิเศษที่ใช้สำหรับม้าศึก... อ้อ พอดีช่วงนี้ผมคิดค้นสูตรใหม่ที่ออกฤทธิ์เร็วภายในสามวินาที หวังว่าพวกคุณจะชอบมันนะคะ" รวินท์ยิ้มหวานหยาดเยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับทำให้พวกอันธพาลรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูกดำ ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มแปรปรวน เสียงฟ้าคำรามเบาๆ ดังสะท้อนมาจากไกลๆ บรรยากาศรอบตัวร้านเปลี่ยนเป็นอึมครึม ทว่าภายในร้าน รวินท์กลับยืนสง่างามท่ามกลางความพ่ายแพ้ของศัตรู ทันใดนั้นเอง ประตูกระจกหน้าร้านก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาด้วยก้าวย่างมั่นคงและทรงพลัง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาคมกริบกวาดมองสภาพความวุ่นวายภายในร้านก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของรวินท์ "รวินท์... ใครกล้าทำอะไรเธอ?" เสียงทุ้มต่ำอันทรงอำนาจเอ่ยขึ้นด้วยความร้อนรน แม้ภายนอกจะดูเยือกเย็นเด็ดขาด แต่แววตาที่มองเด็กหนุ่มกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยจนปิดไม่มิด รวินท์ถอนหายใจเบาๆ ปัดฝุ่นที่เสื้อผ้าของตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับประธานหนุ่มมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล "เฮียคราม... มาก็ดีเลยค่ะ พอดีฉันกำลังเคลียร์บัญชีเก่ากับพวกแขกไม่ได้รับเชิญอยู่พอดี ช่วยลากพวกสวะสามตัวนี้ออกไปเก็บกวาดให้หน่อยนะคะ พอดีฉันไม่อยากให้ร้านเปื้อนเลือด" ครามพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่ายราวกับสุนัขเด็กแสนเชื่อง ผิดกับภาพลักษณ์มาเฟียผู้โหดเหี้ยมในสายตาคนนอกโดยสิ้นเชิง เขาส่งสัญญาณมือให้ลูกน้องนับสิบคนที่ยืนรออยู่ด้านนอกเข้ามาจัดการแบกร่างพวกอันธพาลออกไปในพริบตา ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะกลับสู่ความสงบ เสียงเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวของรวินท์กลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กหนุ่มแข็งค้างไป [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบพลังงานปริศนาระดับ SSS กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พื้นที่ในรัศมี 500 เมตร] [คำเตือน: เป้าหมายไม่ใช่ศัตรูทั่วไป... แต่เป็นบุคคลจาก 'ตระกูลหลัก' ที่คุณเคยหลบหนีมา] ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเงาร่างของใครบางคนทาบทับลงบนกระจกร้าน พร้อมกับเสียงเคาะประตูกระจกสามครั้งเบาๆ แต่กลับทรงพลังจนทำให้กระจกร้าวเป็นทางยาว! ดาริกาส่องแสงขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บรรทัดนี้นะคะ