ภารกิจแรก: ยาแก้ปวดขวดแรกในชีวิต

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของเหล็กกล้าและกลิ่นฝนจางๆ ลอยอบอวลอยู่รอบกาย ทว่าสิ่งเดียวที่รวินท์รับรู้ในวินาทีนี้คืออัตราการเต้นของหัวใจตัวเองที่ดังโครมครามรากับกลองศึก ดวงตาสีเข้มของคราม—หรือที่ใครต่อใครต่างขนานนามว่า "เฮียคราม" ประธานหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของตลาดมืดครึ่งค่อนเมือง—กำลังจ้องมองลงมาที่เขาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปจนบรรยากาศรอบแผงขายของชั่วคราวริมทางเท้าแทบจะหยุดนิ่ง นี่ไม่ใช่ตัวละครประกอบที่เดินผ่านไปมาตามท้องถนน แต่เป็น "บอสใหญ่" ของเรื่องที่ควรจะไปปรากฏตัวในเพนต์เฮوسหรูหราหรือคาสิโนใต้ดินสิคะ! ทำไมถึงมาหยุดยืนค้ำหัวเขาอยู่หน้าโต๊ะพับไม้กระดานโยกเยกนี่ได้เล่า? "หลีกทางหน่อย... ขวางทางคนอื่น" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดดันเสียจนรวินท์เกือบจะลืมหายใจ รวินท์กะพริบตาปริบๆ สมองอันปราดเปรื่องหมุนติ้วอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ เขายังมีภารกิจเร่งด่วนจากระบบที่ต้องหาเงินใช้หนี้ก้อนแรกให้ทันก่อนเที่ยงคืนนี้ การจะไปมีเรื่องกับมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลจึงเป็นทางเลือกที่โง่เง่าที่สุดในสามโลก "ขออภัยด้วยครับ... อ๊ะ ขออภัยด้วยค่ะคุณลูกค้า" รวินท์เกือบเผลอหลุดคำพูดผู้ชายoutแล้วรีบเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทัน โชคดีที่ความหน้าไวใจเร็วของเขาช่วยชีวิตไว้ทันท่วงที "หากคุณลูกค้าสนใจสินค้าแก้ปวดเมื่อยกล้ามเนื้อจากการทำงานหนักล่ะก็ ทางเรามี 'ยาสมานเส้นเอ็นสูญสลายความล้า' เสนอขายในราคาพิเศษนะคะ รับรองว่าสรรพคุณเกินราคาแน่นอนค่ะ" รวินท์ฝืนยิ้มกว้างส่งไปให้ แม้ในใจจะแอบร่ำไห้เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะชักปืนออกมาเป่าหัวเขาข้อหาขายของเร่ร่อนเกะกะสายตา ครามเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาคมกริบกวาดมองขวดแก้วใสขนาดจิ๋วที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะไม้ สภาพแวดล้อมรอบตัวพวกเขายามนี้เริ่มมีสายตาของผู้คนรอบข้างหันมามองด้วยความสนใจปนหวาดกลัว เนื่องจากไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เฮียครามในรัศมีสามเมตรอยู่แล้ว การที่เด็กหนุ่มหน้าตาจิ้มลิ้มคนหนึ่งกล้าเสนอขายของให้เขา จึงกลายเป็นภาพที่แปลกประหลาดจนน่าตกใจ "ยาแก้ปวด?" ครามทวนคำ น้ำเจือแววเยาะหยันเล็กน้อย "คิดว่าของเล่นเด็กพวกนี้จะรักษาอาการไมเกรนเรื้อรังที่หมอเทวดายังรักษาไม่หายได้งั้นเหรอ?" [ติ๊ง! ตรวจพบเป้าหมายระดับ S : คราม (เฮียคราม) กำลังเผชิญภาวะโรคเครียดและไมเกรนขั้นรุนแรง ระบบแนะนำให้ใช้ 'ยาบรรเทาสองเท่าขั้นสูง' เพื่อสร้างความประทับใจแรก] เสียงแจ้งเตือนใสๆ ของระบบดังขึ้นในหัวของรวินท์ พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมโปร่งแสงที่เด้งขึ้นมาเตือนสติ รวินท์นัยน์ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที—นี่มันโอกาสทองในการสร้างฐานลูกค้ากระเป๋าหนักชัดๆ! "ของเล่นเด็กหรือไม่อยู่ที่ผลลัพธ์ค่ะท่านประธาน" รวินท์ยืดตัวขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายความมั่นใจเปี่ยมล้นจนน่ามอง "หากคุณครามยอมสละเวลาสักสามวินาทีเพื่อลองพิสูจน์... ข้าพเจ้า—เอ๊ย ดิฉันรับประกันด้วยเกียรติของพ่อค้าหน้าใหม่เลยว่า อาการปวดขมับที่เล่นงานท่านมาตลอดสามปีจะหายเป็นปลิดทิ้งทันทีค่ะ" ความกล้าหาญที่แปลกประหลาดของเด็กหนุ่มทำให้มุมปากหยักลึกของครามกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด ไม่เคยมีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเขาด้วยท่าทีสบายๆ เช่นนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ? "ถ้ามันไม่ได้ผลอย่างที่พูด..." ครามโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนรวินท์ได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหยผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ "นายรู้ใช่ไหมว่าจะต้องแลกด้วยอะไร?" "แลกด้วยการเหมาสินค้าทั้งหมดบนโต๊ะนี้ของดิฉันยังไงล่ะคะ!" รวินท์ตอบกลับอย่างฉับไวโดยไม่สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย พลางหยิบขวดพลาสติกสีชาบรรจุเมดยาสออแกนิกขึ้นมาส่งให้ด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ "เชิญพิสูจน์ได้เลยค่ะ!" ครามมองขวดในมือสลับกับใบหน้าเนียนใสที่ไม่มีความหวาดกลัวเจือปนแม้แต่น้อย ก่อนจะตัดสินใจเปิดฝາแล้วโยนเม็ดยาเข้าปากโดยไม่ลังเล เขาก็แค่อยากรู้ว่าเด็กนี่มีลูกไม้ตื้นๆ อะไรถึงได้กล้าท้าทายอำนาจมืดของเขา ทว่า... เพียงแค่เม็ดยาละลายสัมผัสกับปลายลิ้น ความเย็นสดชื่นดั่งสายน้ำบริสุทธิ์ก็พวยพุ่งขึ้นสู่สมองส่วนกลางอย่างรวดเร็ว ความปวดตุบๆ ที่ขมับซ้ายซึ่งรุมเร้ามานานนับสัปดาห์ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นลูบไล้จนสงบลงในเวลาเพียงไม่ถึงห้าวินาที! ดวงตานิ่งสนิทของมาเฟียหนุ่มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด ความโล่งสบายที่ไม่ได้สัมผัสมานานแสนนานไหลทะลักเข้าสู่ร่างกาย จนทำให้เขาเผลอยืนนิ่งไปชั่วขณะ รวินท์สังเกตปฏิกิริยานั้นด้วยรอยยิ้มเหนือกว่า เขารู้ดีว่าระบบปรุงยาอัจฉริยะไม่มีทางผลิตสินค้าไร้คุณภาพแน่นอน "เป็นอย่างไรบ้างคะ? คุ้มค่ากับการลงทุนไหมคะท่านประธาน" รวินท์เอ่ยถามเสียงใส พร้อมกับแบมือรอรับเงินสด ครามก้มลงมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง แววตาที่เคยราบเรียบเย็นชาบัดนี้กลับมีความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ—ความสนใจที่มากเกินกว่าสินค้าแก้ปวดธรรมดาๆ เสียแล้ว "เท่าไหร่?" ครามเอ่ยถามเสียงพร่า "ราคาปกติสองร้อยบาทค่ะ แต่สำหรับคุณคราม... ดิฉันคิดราคาพิเศษ สองหมื่นบาทถ้วนค่ะ!" รวินท์ฉีกยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มจางๆ เหล่าลูกน้องชุดดำที่ยืนคุ้มกันอยู่ด้านหลังถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองเสียงดังพรืด—นี่มันปล้นกันชัดๆ! ยาเม็ดละสองร้อยกระโดดไปเป็นสองหมื่นเนี่ยนะ? ทว่าครามกลับไม่ได้โกรธเคือง เขากลับควักกระเป๋าหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้ขีดจำกัดออกมาวางลงบนมือของรวินท์ทันทีอย่างไม่ลังเลสักนิด "หักเงินไปซะ... แล้วพรุ่งนี้ เอามาส่งให้ฉันที่คฤหาสน์อีกหนึ่งร้อยขวด" ครามเอ่ยเสียงต่ำพลางโน้มตัวลงกระซิบใกล้ใบหูของรวินท์ "และหวังว่านายจะมีความลับน่าสนุกแบบนี้เก็บไว้อีกเยอะนะ... รวินท์" รวินท์ชะงักกึกทันที หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขายังไม่ได้บอกชื่อตัวเองเลยสักนิด... แล้วทำไมเฮียครามถึงรู้ชื่อของเขาได้ล่ะคะ?! [ติ๊ง! เตือนภัยระดับ SSS: ตรวจพบการเชื่อมโยงของโฮสต์กับตัวละครหลัก 'คราม' เกินขีดจำกัดระบบ ภารกิจลับ 'เงาอัสนี' เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ...] ดาริกาส่องแสงขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บรรทัดนี้นะคะ