ลืมตาตื่นในร่างใหม่พร้อมเสียงแจ้งเตือนประหลาด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าคละคลุ้งจนแสบจมูก รวินท์พยายามกะพริบตาเพื่อขับไล่ความพร่ามัว ทว่าสิ่งที่สะท้อนผ่านม่านตาไม่ใช่เพดานสีขาวของห้องไอซียูโรงพยาบาลเอกชนที่เขาคุ้นเคย กลับเป็นคานไม้สักเก่าคร่ำคร่าที่มีหยากไย่เกาะหนาเตอะ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับเสียงกระแทกประตูไม้ดังปังใหญ่จนโครงสร้างบ้านสั่นสะเทือน "ไอ้คุณชายถังแตก! คิดจะหนีหนี้ด้วยการนอนตายคาห้องสี่เหลี่ยมนี้เรอะ เงินสามแสนนั่นแกเอาไปผลาญกับอีหนูที่ไหนหมด วันนี้ถ้าไม่ได้คืน อย่าหวังว่าจะได้เห็นเดือนเห็นตะวัน!" เสียงตะคอกหยาบโลนของชายร่างท้วมดังแว่วมาจากเบื้องล่าง ตามมาด้วยเสียงข้าวของถูกกวาดทิ้งลงพื้นกระจายเสียงดังเพล้ง รวินท์นิหน้าด้วยความปวดร้าว ความทรงจำแปลกปลอมหลั่งไหลเข้าสู่สมองราวกับเขื่อนแตก—ร่างนี้คือ ‘รวินท์’ คุณชายตกอับแห่งตระกูลจ้าว ตระกูลพ่อค้าเก่าที่ถูกคู่ค้าหักหลังจนล้มละลาย บิดามารดาด่วนจากไป ทิ้งภาระหนี้สินก้อนโตและบ้านไม้ใกล้พังหลังนี้ไว้ให้เผชิญชะตากรรมเพียงลำพัง ร่างเดิมตรอมใจตายคาโต๊ะหนังสือด้วยพิษไข้ ปล่อยให้วิญญาณจากต่างโลกอย่างเขาเข้ามาแทนที่ในสถานการณ์วิกฤตเช่นนี้ รวินท์กัดฟันพยุงร่างอันผอมโซและสั่นเทาของตนเองลุกขึ้นนั่ง แผ่นหลังชนกับชั้นหนังสือเอียงๆ ที่เต็มไปด้วยตำราแพทย์แผนโบราณฝุ่นเขรอะ ดวงตาเรียวคมกวาดมองไปรอบห้องด้วยความสงบเยือกเย็น แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะเลวร้ายจนแทบไม่มีทางออก แต่ในสมองของอดีตนักวิจัยเคมีหนุ่มกลับประเมินทางหนีทีไล่อย่างรวดเร็ว เงินสามแสนในยุคสมัยนี้ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ การหาเงินก้อนโตมาใช้หนีภายในวันนี้เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย หากใช้กำลังย่อมมีแต่ตายกับตาย *ติ๊ง!* เสียงใสราวกระดิ่งเงินดังขึ้นในโสตประสาท พร้อมกับความว่างเปล่าเบื้องหน้าซึ่งบิดตัวเป็นคลื่นระลอกคลื่นแสงสีฟ้าอ่อน [ตรวจพบคลื่นสมองเสถียร... เงื่อนไขการผูกพันระบบสำเร็จ] [ยินดีต้อนรับสู่ "ระบบร้านขายยาวิเศษ" ระดับ 1] [ท่านได้รับการจัดสรร: พื้นที่ร้านค้าปลีกขนาดเริ่มต้น 15 ตารางเมตร, คลังแสงสมุนไพรเบื้องต้น, และสูตรยาฟื้นฟูพลังชีวิตระดับตำนาน (ทดลองใช้ฟรี 1 ครั้ง)] หน้าต่างโฮโลแกรมโปร่งแสงสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้า รวินท์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มหรี่ลงอย่างพิจารณา เขาไม่ใช่คนหัวโบราณที่จะตกใจจนทำอะไรไม่ถูกกับการปรากฏตัวของระบบลึกลับ ในทางตรงกันข้าม ความรู้ทางวิทยาศาสตร์และตรรกะที่เขาเคยยึดถือบอกว่า นี่คือ "โอกาสรอด" เดียวที่มีในตอนนี้ นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปแตะหน้าต่างโปร่งแสงเบาๆ ข้อมูลมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่สมองทันที ระบบนี้ไม่ได้มีแค่การขายยาสำเร็จรูป แต่ยังมีความสามารถในการ "หลอมรวม" และ "วิเคราะห์" สารเคมีหรือสมุนไพรเพื่อสร้างยารักษาโรคที่โลกใบนี้ไม่มีทางรู้จัก ยิ่งไปกว่านั้น มันยังมีระบบแลกเปลี่ยนแต้มชื่อเสียงและแต้มจากอาการป่วยของลูกค้าที่เข้ามารักษา "น่าสนใจ..." มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีความหวาดกลัว เจือไว้ด้วยความท้าทายของนักล่าที่มองเห็นเหยื่ออันโอชะ *โครม!* เสียงถีบประตูด้านล่างดังขึ้นอีกครั้ง เจ้าหนี้คนเดิมกำลังพังบันไดขึ้นมา เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับเสียงสบถด่าทอหยาบคาย เวลาในการตัดสินใจหมดลงแล้ว รวินท์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายความมั่นใจ เขากดเลือก "รับสูตรยาฟื้นฟูระดับตำนาน" ทันที กลิ่นหอมเย็นสดชื่นของมินต์และโสมป่าลอยฟุ้งขึ้นในอากาศรอบตัว อาการไข้และอ่อนเพลียที่รุมเร้าเมื่อครู่มลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง ร่างกายกลับมามีเรี่ยวแรงและพร้อมใช้งานเต็มร้อย ที่ประตูห้องพักถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี ร่างอ้วนท้วมของหัวหน้าแก๊งเงินกู้ก้าวเข้ามาพร้อมลูกน้องอีกสองคนในชุดสูทคับแน่น ใบหน้าอัปลักษณ์บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เงื้อมมือขึ้นหมายจะคว้าคอเสื้อของรวินท์เพื่อสั่งสอนให้หลาบจำ ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่มือหยาบกร้านพุ่งเข้ามา รวินท์กลับไม่ได้ถอยหนี เขากลับก้าวเท้าออกด้านข้างอย่างแม่นยำ พร้อมกับยื่นมือไปหยิบขวดแก้วคริสตัลขนาดเล็กที่ระบบเพิ่งส่งตรงมาใส่มือขึ้นมาถือไว้ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าขาวซีด "ถ้าไม่อยากให้ตับ ไต และปอดของพวกคุณเน่าสลายจนตายภายในสามวัน... ยืนนิ่งๆ แล้วฟังข้อเสนอของผมจะดีกว่านะครับ" บรรยากาศในห้องแคบๆ พลันเยียบเย็นลงทันตาเห็น ลูกน้องทั้งสองคนชะงักง้าง หัวหน้าแก๊งเงินกู้เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นประกายตาราวกับสัตว์นักล่าที่จ้องมองมายังพวกเขาจากร่างของคุณชายตกอับที่เคยหวาดกลัวจนตัวสั่น ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยคำพูดใดออกมา เสียงฝีเท้ารัวเร็วและหนักแน่นนับสิบชีวิตก็ดังขึ้นจากชั้นล่าง พร้อมกับเสียงปืนขึ้นลำกล้องที่ดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน *กริ๊ق* เงาร่างสูงโปรสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิทก้าวขึ้นมาบนบันไดทีละขั้นอย่างเยือกเย็นและทรงอำนาจ กลิ่นอายกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทั้งตึกจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีมองกราดขึ้นมาด้านบน ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์แต่เย็นชาจนกระดูกสันหลังวาบจะเอמהขึ้น "ใครมันกล้ามาส่งเสียงดังรบกวน... คนของฉันพักผ่อนอยู่ตรงนี้" รวินท์หันขวับไปมองตามต้นเสียง ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นคมดุของชายหนุ่มผู้ก้าวเข้ามาใหม่—ใบหน้านั้นหล่อเหลาราวกับงานประติชั้นเอก แต่ทว่ากลับเต็มไปด้วยรังสีความโหดเหี้ยมที่ผู้คนต่างหวาดกลัว และที่สำคัญที่สุด... ชายคนนี้คือ "คราม" หรือที่คนในวงการธุรกิจมืดขนานนามว่า "เฮียคราม" ประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองนี้ ซึ่งตามเนื้อเรื่องเดิมควรจะเป็นตัวละครระดับบอสที่ไม่มีทางมาข้องเกี่ยวกับคนจนๆ อย่างเขาเด็ดขาด! ************************************************** ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรวินท์และเฮียครามนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! - ดาริกาส่องแสง