ข่าวลือเรื่องดันเจี้ยนเกิดใหม่

"อย่าขยับ" เสียงกระซิบต่ำลึกลับดังลอดผ่านม่านหมอกสีเทาจัดที่พวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นคอนกรีต รวินท์แทบไม่ต้องคิดซ้ำสอง ร่างเพรียวบางถูกดึงรั้งเข้าไปประชิดแผ่นอกกว้างของครามในเสี้ยววินาที กลิ่นอายเฉพาะตัวของบุรุษผู้ผ่านสมรภูมิมาโชกโชนเจือด้วยกลิ่นอายฝนจางๆ ลอยเข้าจมูก ทว่าในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ประสาทสัมผัสทุกส่วนของรวินท์กลับถูกตรึงไว้กับเงาร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ห่างออกไปไม่ถึงห้าเมตร ภายใต้แสงจันทร์สีนวลที่สาดส่องทะลุรอยแยกของตึกสูงระฟ้า ใบหน้าของชายปริศนาคนนั้นกระจ่างชัดเจนจนน่าขนลุก โครงหน้าคมคาย ดวงตาเรียวรีที่สะท้อนประกายแสงสีอำพันราวกับสัตว์นักล่า และรอยแผลเป็นจางๆ พาดผ่านสันโหนกแก้ม—มันคือพิมพ์เดียวกับรูปสลักหินโบราณบนแท่นบูชาที่รวินท์เพิ่งใช้ระบบตรวจสอบวัตถุโบราณไปเมื่อสัปดาห์ก่อนไม่มีผิดเพี้ยน! "คุณ... เป็นใครกันแน่" รวินท์เอ่ยถาม เสียงของเขาไม่ได้สั่นเทา แม้ในใจจะตื่นตระหนกจนระบบปรุงยาอัจฉริยะในหัวเริ่มส่งเสียงเตือน *[ติ๊ง! ตรวจพบคลื่นพลังงานความหนាแน่นสูงระดับ S แนะนำให้ถอยร่นระยะห่าง]* ชายคนนั้นไม่ตอบ รอยยิ้มเหยียดยิ้มที่มุมปากชวนให้รู้สึกหนสันหลังวาบ ดวงตาสสีอำพันคู่นั้นกวาดมองรวินท์ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับกำลังประเมินสินค้าชิ้นโปรด ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นมือหนาของครามที่ยังคงโอบเอวบางของรวินท์ไว้แน่น บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนอากาศรอบบริเวณแทบจะกลายเป็นของแข็ง "ระวังตัวด้วย รวินท์" ครามกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงของประธานหนุ่มทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยจิตสังหารที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความเยือกเย็น มือข้างหนึ่งเลื่อนลงไปกุมด้ามปืนพกพิเศษเคลือบสารพิษเวทมนตร์ที่ซ่อนไว้ใต้สูทอย่างแนบเนียน "ไอ้บ้านี่ไม่ใช่คนธรรมดา... มันคือสิ่งมีชีวิตที่รอดมาจากยุคบรรพกาล" "หึ ฉลาดสมกับที่เป็นทายาทตระกูลใหญ่..." เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขานุ่มลึกแต่น่าขนลุก "แต่เด็กข้างกายเจ้านี่สิ... น่าสนใจยิ่งกว่า รวินท์ เจ้าของร้านขายยาปาฏิหาริย์ที่กำลังทำให้พวกสมาคมนักล่าปั่นป่วนอยู่ในขณะนี้สินะ?" รวินท์หรี่ตาลงทันที ข้อมูลส่วนตัวระดับนี้ แม้แต่คนในสมาคมบางคนยังไม่กล้าเปิดเผยออกมารabแจ้งชัดเจน แต่มันกลับถูกพูดถึงอย่างง่ายดายโดยชายแปลกหน้าผู้โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ ร่างเพรียวขยับตัวเล็กน้อยเพื่อปรับท่าทางให้อยู่ในจุดที่พร้อมจะหยิบขวดโพชั่นระเบิดกรดออกจากช่องเก็บของระบบได้ทันทีที่เกิดการปะทะ ทว่า ก่อนที่ใครจะได้ขยับตัวทำอะไรมากกว่านั้น พื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง! *ครืนนน—!* เสียงคำรามต่ำลึกดังมาจากใจกลางเมือง ราวกับมีสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์กำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหล ท้องน้ายามราตรีที่เคยปลอดโปร่งกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มอย่างรวดเร็ว กลุ่มหมอกควันหนาทึบพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าจนบังแสงจันทร์มิดชิด แสงไฟนีออนตามตึกรามบ้านช่องกระพริบถี่และดับวูบลงทีละดวงๆ เหลือไว้เพียงความมืดมิดและกลิ่นอายของมานาที่เข้มข้นจนหายใจแทบไม่ออก *[ติ๊ง! แจ้งเตือนด่วนจากระบบหลัก!]* *[ตรวจพบปรากฏการณ์ 'ดันเจี้ยนเกิดใหม่' (Dungeon Break) ระดับ B กลางย่านการค้าใจกลางเมือง!]* *[เงื่อนไขพิเศษ: ตรวจพบแร่ธาตุหายาก 'ดาร์กคริสตัล' และสมุนไพรโบราณ 'รากไม้อัคคีทมิฬ' ภายในพื้นที่อาณาเขตดันเจี้ยน มูลค่าประเมินในตลาดมืด: สูงกว่า 10,000,000 เหรียญทอง!]* ดวงตาของรวินท์เป็นประกายวาววับขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินตัวเลขประเมินมูลค่า ความกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณของพ่อค้าหน้าเงินทันที สิบล้านเหรียญทอง? นั่นมันเพียงพอที่จะซื้อวัตถุดิบหายากมาอัปเกรดห้องปรุงยาระดับสามได้สบายๆ เลยนะ! "เฮียคราม..." รวินท์เงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงที่ยืนบังลมให้ "ไม่ต้องพูดเลย รวินท์" ครามถอนหายใจยาวอย่างจนใจ แม้สีหน้าจะเคร่งขรึม แต่แววตาที่มองเด็กหนุ่มกลับเต็มไปด้วยความตามใจและห่วงใยระคนกัน "ฉันรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่... แต่อย่าคิดแม้แต่จะวิ่งเข้าไปคนเดียวนะ เข้าใจไหม?" "ผมไม่ใช่เด็กสี่ขวบสักหน่อย..." รวินท์พึมพำแย้งเบาๆ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นอย่างอดไม่ได้ "อีกอย่าง ของพวกนั้นถ้าปล่อยไว้ให้คนอื่นเก็บไปหมด ร้านเราคงพลาดโอกาสทำกำไรครั้งใหญ่พอดิบพอดี" เมื่อหันกลับไปมองอีกครั้ง ชายปริศนารูปสลักโบราณคนนั้นก็หายตัวไปจากจุดเดิมอย่างไร้ร่องรอย ราวกับเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก เหลือไว้เพียงละอองแสงสีทองจางๆ ที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ท่ามกลางความโกลาหลของผู้คนที่เริ่มวิ่งหนีตายกันอลหม่าน เสียงไซเรนรถตำรวจและเสียงประกาศเตือนภัยดังระงมไปทั่วทั้งเมือง ในขณะที่เหล่านักล่าอิสระและหน่วยปราบปรามกำลังรีบเร่งมุ่งหน้าไปยังทิศทางของเสาแสงสีม่วงที่พุ่งทะลุฟ้า รวินท์กลับดึงฮู้ดขึ้นคลุมศีรษะ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากสวย ดันเจี้ยนระดับ B ที่เพิ่งเกิดใหม่... สำหรับคนอื่นมันคือภัยพิบัติ แต่สำหรับรวินท์และระบบปรุงยาอัจฉริยะแล้ว ที่นี่คือ 'เหมืองทองคำ' เคลื่อนที่ชัดๆ! "ไปกันเถอะเฮียคราม..." รวินท์เอ่ยเสียงใส แววตาสبرارเป็นประกายระยิบระยับท้าทายความมืดมิดเบื้องหน้า "ไปเก็บกวาดวัตถุดิบราคาแพงกันเถอะค่ะ" ครามมองรอยยิ้มนั้นแล้วได้แต่ส่ายหัวอย่างระอาใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือเรียวของรวินท์ไว้แน่นกระชับ ถ่ายทอดความอบอุ่นและความมั่นคงผ่านฝ่ามือ ทว่าในวินาทีที่ทั้งคู่ก้าวเท้าเข้าสู่เขตแดนของดันเจี้ยนที่เพิ่งเปิดออก เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นซ้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิม— *[คำเตือนระดับวิกฤตสูงสุด! ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมนอกเหนือจากฐานข้อมูล...]* *[เป้าหมายที่ท่านกำลังตามหา ไม่ใช่ 'ดันเจี้ยนเกิดใหม่' ทว่ามันคือ... 'รัง' ของสิ่งมีชีวิตที่ถูกผนึกไว้ตั้งแต่ยุคบรรพกาล และเวลานี้... มันกำลังลืมตาตื่นขึ้นมาต้อนรับผู้มาเยือนแล้วค่ะ!]* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโลดแล่นในโลกแฟนตาซีและเติบโตไปพร้อมกับรวินท์และเฮียครามนะคะ!