เฮียครามออกโรงปกป้องกลางงานเลี้ยง

กลิ่นไออุ่นของควันสีดำยังไม่ทันจางหายไปจากโสตประสาท เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับบรรยากาศอันเยือกเย็นจนติดลบก็ทำให้ผู้คนในห้องโถงใหญ่ของงานเลี้ยงตระกูลหลี่ต้องพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดารากรประธานสมาคมแพทย์แผนปัจจุบันแห่งมหานครก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัวเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีรัตติกาลที่เต็มไปด้วยจิตสังหารของคราม ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้มไม่ได้ติดเข็มกลัดยศใดๆ ทว่ารัศมีกดดันรอบตัวเขากลับทำให้ทายาทตระกูลดังหลายคนถึงกับต้องหลบสายตา "ท่านประธานคราม... เรื่องนี้คงเป็นความเข้าใจผิด..." เสียงของผู้อาวุโสคนหนึ่งสั่นระริก เมื่อเห็นปลายนิ้วเรียวยาวของมาเฟียหนุ่มกำลังปลดกระดุมข้อมือออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น แต่ครามไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกาเหล่านั้น สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะหยุดลงที่รอยเปื้อนสีชาบนพื้นพรมและเศษผงยาจางๆ ที่หลงเหลือจากการเคลื่อนย้ายมิติด้วยเวทมนตร์ระดับสูง รวินท์ของเขาหายตัวไป... เด็กหนุ่มผู้มีรอยยิ้มสดใสและดวงตากลมโตที่มักจะเถียงเขาด้วยเหตุผลทางเคมีและสมุนไพรถูกดึงตัวไปต่อหน้าต่อตาในอาณาเขตของเขาเอง ความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านออกมาราวกับสัตว์ป่าที่ถูกพรากเหยื่ออันมีค่า ทว่าภายใต้ความนิ่งงันนั้นกลับน่ากลัวเสียยิ่งกว่าพายุ "เข้าใจผิดงั้นหรือครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่กลับกดดันจนคนฟังรู้สึกราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบลำคอ "เมื่อครู่ฉันได้ยินพวกคุณใช้คำว่า 'เด็กขายยาไร้หัวนอนปลายเท้า' กับคนที่ฉันเพิ่งจดทะเบียนรับรองสถานะทางกฎหมายไปเมื่อสัปดาห์ก่อน... หูของฉันคงฝาดไปกระมัง ถึงได้ยินคำพูดต่ำทรามเช่นนี้ในงานเลี้ยงของตระกูลผู้ดี" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศในห้องโถงก็เงียบกริบลงทันที ราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ทุกคนต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง รวินท์เด็กหนุ่มที่พวกเขาเพิ่งจะรุมดูถูกเหยียดหยามว่าเป็นเพียงพ่อค้าเร่ข้างถนน แท้จริงแล้วอยู่ในสถานะภรรยา... หรือคู่ชีวิตที่จดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมายของ 'คราม' เจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์และเครือข่ายธุรกิจมืดผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศอย่างนั้นหรือ! ดารากรหน้าซีดเผือกจนแทบไร้สีเลือด เขารีบก้าวออกไปข้างหน้าเพื่อแก้ตัว "ท่านประธานครามครับ คือว่าพวกเรา... พวกเราแค่หยอกล้อตามประสาคนคุ้นเคย เด็กคนนั้นไม่มีหัวนอนปลายเท..." *เพียะ!* เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนไปทั่วห้องโถงกว้าง ดารากรเซถลาไปกระแทกกับโต๊ะวางแชมเปญจนแก้วคริสตัลแตกกระจายระเนระนาด ของเหลวสีอำพันไหลนองพื้นพรมราคาแพง แต่ไม่มีใครกล้าส่งเสียงร้องแม้แต่คนเดียว ครามสะบัดมือเบาๆ ราวกับรังเกียจที่จะแตะต้องสิ่งสกปรก ดวงตาคมกริบจ้องมองอีกฝ่ายด้วยแววตาราวกับมองมดปลวก "คำก็ไม่มีหัวนอนปลายเท้า สองคำก็เด็กเร่ร่อน..." ครามก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่ล้มพับลงกับพื้นช้าๆ เงาร่างของเขาทอดทับร่างของดารากรจนมิด "รวินท์ของฉันจบการศึกษาด้วยคะแนนเกียรตินิยมอันดับหนึ่งจากสถาบันวิจัยเวทมนตร์โอเรียนタル มีใบอนุญาตปรุงยาอัจฉริยะระดับปรมาจารย์ และที่สำคัญที่สุด... เขาเป็นเจ้าของสูตรสกัดยารักษาอาการเสื่อมถอยของเซลล์ที่พวกนายพยายามกราบกรานขอซื้อมาตลอดสามเดือนเต็ม!" คำประกาศนั้นทำให้เหล่าไฮโซและนักธุรกิจที่ยืนดูเหตุการณ์ต่างฮือฮาขึ้นมาทันที หลายคนเพิ่งกระจ่างแจ้งว่าสินค้าตัวใหม่ที่พลิกโฉมวงการแพทย์ในตอนนี้ แท้จริงแล้วมาจากฝีมือของเด็กหนุ่มที่พวกเขาเพิ่งร่วมกันเหยียบย่ำศักดิ์ศรี "ส่วนพวกคุณ..." ครามกวาดสายตาคมปลาบไปยังกลุ่มคนที่เคยหัวเราะเยาะรวินท์เมื่อครู่ "จากนี้ไป สมาคมการค้าทุกแห่งภายใต้เครือข่ายของฉันจะตัดขาดการทำ1ธุรรมกับตระกูลของพวกคุณทั้งหมด และหากใครยังกล้าเอ่ยปากดูถูกคู่ชีวิตของฉันอีกแม้แต่คำเดียว... ฉันจะทำให้ตระกูลนั้นหายไปจากแผนที่ของมหานครแห่งนี้ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง!" ประกาศิตเด็ดขาดไร้ซึ่งความปรานีทำให้ทุกคนหน้าถอดสี หลายคนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง การถูกตัดขาดจากเครือข่ายของครามเท่ากับการประกาศล้มละลายทางอ้อม ในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนใสๆ ที่มีเพียงรวินท์และระบบเท่านั้นที่เคยได้ยิน ก็ดังขึ้นก้องอยู่ในห้วงความคิดของคราม—ผู้ซึ่งถือครองแหวนเชื่อมต่อจิตวิญญาณแห่งพันธะสัญญา *[ติ๊ง! ตรวจพบสิทธิ์การเข้าถึงระดับผู้สนับสนุนหลักอย่างเป็นทางการ (Official Sponsor Status) ถูกเปิดใช้งานโดยสมบูรณ์]* *[ระบบร้านขายยาสุดป่วน: โหมดปกป้องคู่หู (Protective Mode) กำลังทำงาน...]* *[ประเมินสถานะปัจจุบัน: รวินท์ (เป้าหมาย) ถูกเคลื่อนย้ายไปยัง 'มิติห้องปรุงยาลับขั้นสูง' เนื่องจากภัยคุกคามระดับ A พลังชีวิต: 100% (ปลอดภัยดี อาการตื่นตระหนก: เล็กน้อยกำลังทำการปรุงยาสกัดความโกรธให้เฮียครามดื่ม)]* มุมปากหยักลึกของครามกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ความกังวลที่เคိုက်งบีบคั้นหัวใจเมื่อครู่คลายลงไปครึ่งหนึ่ง เมื่อรู้ว่าเจ้าตัวแสบปลอดภัยและกำลังจัดการกับความวุ่นวายในแบบของตัวเอง ทว่าก่อนที่มาเฟียหนุ่มจะทันได้สั่งการลูกน้องให้เคลียร์พื้นที่ เสียงฝีเท้าปริศนาก็ดังก้องขึ้นจากระเบียงชั้นสอง พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "แปะ... แปะ... แปะ... ช่างเป็นการปกป้องที่เร่าร้อนและน่าประทับใจเสียจริงครับ ท่านประธานคราม" ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทรenamelสีขาวสะอาดตา ปรากฏขึ้นที่ราวบันไดพร้อมกับรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่มุมปาก ใบหน้านั้นหล่อเหลาจนเกือบจะไร้ที่ติ ทว่าแววตากลับเย็นชาดุจสัตว์ประหลาดที่ซ่อนตัวอยู่ใต้คราบมนุษย์ ครามหันขวับไปมองผู้มาใหม่ รัศมีอันตรายรอบตัวพุ่งสูงขึ้นทันทีเมื่อจดจำใบหน้านั้นได้—ไอ้สารเลวที่ส่งคนมาลักพาตัวรวินท์เมื่อหลายเดือนก่อน! "มึง..." ครามเอ่ยชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำจนแทบจะเป็นคำราม "กล้าโผล่หัวออกมาจากหลุมแล้วอย่างนั้นสินะ... ลี오น" ลีออนแย้มยิ้มกว้างขึ้น เขาก้าวลงมาจากบันไดทีละขั้นอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะโยนขวดแก้วสีมรกตขนาดเล็กในมือเล่นไปมา ซึ่งภายในบรรจุของเหลวที่คุ้นตาดี—มันคือหยดเลือดผสมพลังเวทของรวินท์! "ไม่ต้องใจร้อนไปครับท่านประธาน..." ลีออนหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบเป็นประกายวิบวับด้วยความสนุกสนาน "เด็กของคุณไม่ได้อยู่กับผมหรอก... แต่ตอนนี้ เขากำลังเปิดประตูสู่ 'ห้องลับใต้ดิน' ของตระกูลคุณด้วยตัวเองต่างหากล่ะครับ!" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความรักและความป่วนในทุกๆ ตอนนะคะ ดาริกาส่องแสงจะตั้งใจรังสรรค์เรื่องราวดีๆ มาฝากนักอ่านที่น่ารักทุกคนเสมอค่ะ!