กลิ่นอายฉุนกึกของสมุนไพรระดับหกที่ลอยอวลอยู่เบื้องหน้าไม่ได้ทำให้รวินท์รู้สึกระคายจมูกเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน ประสาทสัมผัสของเด็กหนุ่มกลับตื่นตัวถึงขีดสุด นัยน์ตากลมโตคู่สวยกวาดมองเตาหลอมโอสถทองคำขาวที่ยังคงไอความร้อนระอุอยู่บนแท่นประลองกลางสมาคมโอสถ ประชาคมผู้ทรงเกียรตินับร้อยชีวิตภายในโถงใหญ่ต่างตกอยู่ในความเงียบงัน ชนิดที่ว่าหากมีเข็มสักเล่มหล่นลงบนพื้นก็คงได้ยินเสียงกังวานชัดเจน
เสียงทุ้มต่ำของผู้วิเคราะห์อาวุโสแห่งสมาคมที่สั่นระริกเล็กน้อยดังทำลายความเงียบขึ้น
"เม็ดโอสถฟื้นวิญญาณ... สมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ ไร้ตำหนิ... นี่มันเป็นไปไม่ได้!"
รวินท์เพียงแค่คลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้เย่อหยิ่งแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจในหยาดเหงื่อและมันสมองของตนเองที่ทุ่มเทลงไป ร่างเพรียวบางในชุดคลุมนักปรุงยาสีครามขยับตัวเล็กน้อยเพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่เกร็งมาหลายชั่วโมงติดต่อกัน การแข่งขันประลองโอสถประจำปีของสมาคมโอสถแห่งนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่เวทีวัดระดับความสามารถ แต่มันคือบันไดก้าวสำคัญที่จะทำให้เขาสามารถยืนหยัดในโลกแฟนตาซีอันโหดร้ายใบนี้ได้อย่างมั่นคง โดยมีระบบร้านขายยาสุดป่วนคอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง
*ติ๊ง!*
เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นในห้วงความคิดของรวินท์ พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมใสสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตา
[ยินดีด้วย! โฮสต์สามารถคว้าชัยชนะอันดับหนึ่งในการแข่งขันระดับภูมิภาคได้สำเร็จ]
[ได้รับรางวัลพิเศษ: สิทธิ์ในการเข้าถึง 'คลังสมบัติลับสมาคมโอสถ' เป็นเวลา 3 วัน, ป้ายสัญลักษณ์ผู้อาวุโสกิตติมศักดิ์, และแต้มประสบการณ์ร้านค้า +10,000 แต้ม]
[ปลดล็อกภารกิจเสริมระดับ SSS: "ราชาแห่งโอสถผู้ไร้พ่าย"]
รวินท์กวาดสายตาอ่านข้อความเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น
"เด็กหนุ่ม... เจ้าชื่ออะไรนะ" เสียงทรงอำนาจแต่แฝงไว้ด้วยความเอ็นดูเอ่ยถามขึ้น ประมุขแห่งสมาคมโอสถ ผู้มีหนวดเคราสีขาวสะอาดและแววตาคมกริบราวกับมองทะลุปรุโปร่งทุกสิ่ง ก้าวเท้าเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้ารวินท์ด้วยท่าทีพินิจพิเคราะห์
"รวินท์ขอรับ... เอ๊ย รวินท์ค่ะ" เด็กหนุ่มเกือบเผลอหลุดปากพูดแทนตัวเองแบบเดิม ทว่าด้วยสัญชาตญาณและการปรับตัวในร่างใหม่นี้ทำให้เขาแก้ไขคำพูดได้อย่างทันท่วงที พร้อมกับโค้งตัวทำความเคารพอย่างนอบน้อมแต่สง่างาม "ขอบพระคุณท่านประธานที่ให้เกียรติ"
"ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ ฝีมือระดับนี้ แม้แต่รองประธานหลิวที่ว่าอัจฉริยะยังต้องชิดซ้าย" ผู้วิเคราะห์อาวุโสคนเดิมกล่าวเสริมด้วยความทึ่ง "เจ้าสนใจจะรับตำแหน่งรองผู้อำนวยการฝ่ายวิจัยของสมาคมเราเลยหรือไม่?"
เสียงฮือฮาดังระงับขึ้นทันทีจากกลุ่มผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ที่พากันส่งสายตาริษยาและประหลาดใจระคนกัน การก้าวกระโดดจากนักปรุงยาหน้าใหม่กลายมาเป็นรองผู้อำนวยการฝ่ายวิจัยในวัยเพียงเท่านี้ ถือเป็นประวัติศาสตร์หน้าใหม่ที่สมาคมโอสถไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในรอบร้อยปี
ทว่า ก่อนที่รวินท์จะได้ทันเอ่ยปากปฏิเสธหรือตอบรับข้อเสนออันหอมหวานนั้น บรรยากาศรอบกายกลับพลันเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาจากทางประตูทางเข้าโถงใหญ่ จนทำให้เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงในห้องถึงกับใบหน้าถอดสีด้วยความหวาดผวา
เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาเป็นจังหวะสม่ำเสมอชวนให้รู้สึกอึดอัด รวินท์หันไปมองตามสัญชาตญาณ และพบกับร่างสูงโปรสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิท ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวน้ำ ์สลักเยียบเย็นจนน่ากลัว แต่ดวงตาคมกราบคู่นั้นกลับทอประกายอ่อนแสงลงทันทีเมื่อกวาดมาสบเข้ากับร่างของเด็กหนุ่ม
"เฮียคราม?" รวินท์พึมพำออกมาเบาๆ ด้วยความประหลาดใจ
คราม หรือที่ใครต่อใครในวงการมืดและธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ขนานนามว่า 'เฮียคราม' ผู้ทรงอิทธิพลไร้พ่าย ก้าวผ่านฝูงชนเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวสายตาใคร ร่างสูงใหญ่เดินตรงดิ่งมาหยุดยืนเคียงข้างรวินท์อย่างถือสิทธิ์ มือหนาเอื้อมออกไปปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากของเด็กหนุ่มอย่างเบามือ ท่าทีที่อ่อนโยนจนน่าหมั่นไส้นี้ตัดกับใบหน้าดุร้ายไร้ความปรานีเมื่อครู่ลิบลับ
"แข่งเสร็จแล้วใช่ไหมเด็กดี" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามชิดริมหูของรวินท์ ราวกับรอบตัวไม่มีสายตาของผู้คนนับร้อยกำลังจ้องมองอยู่เลย "เฮียเคลียร์งานเสร็จเร็วกว่ากำหนด เลยมารับกลับบ้าน... หิวหรือยัง หื้ม?"
รวินท์รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาวูบหนึ่ง เขาถอยหลังหลบเล็กน้อยด้วยความเก้อเขินเมื่อตระหนักได้ว่าพวกเขากำลังตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งสมาคม "เฮียก็... คนมองกันเต็มไปหมดนะะคะ ไม่อายบ้างหรือไง"
"อายอะไร เมียได้แชมป์ทั้งที พี่ต้องประกาศให้โลกรู้ต่างหากว่าใครเป็นเจ้าของเด็กเก่งคนนี้" ครามกล่าวหน้าตาเฉย แถมยังถือวิสาสะโอบเอวบางเข้ามาแนบชิด จนรวินท์ต้องหยิกเข้าที่ท่อนแขนแกร่งเบาๆ เป็นการลงโทษ
ประธานสมาคมโอสถและเหล่าผู้วิเหลาะอาวุโสต่างพากันกระแอมไอออกมาเบาๆ ด้วยความทำตัวไม่ถูก เมื่อจู่ๆ ก็มีเจ้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลโผล่มาแสดงความเป็นเจ้าandเข้าของกลางงานพิธีมอบรางวัล
"อ่า... ท่านประธานคราม ไม่นึกว่าท่านจะให้เกียรติมาเยือนสมาคมของเราในวันนี้" ประธานสมาคมเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ เพราะแม้แต่สมาคมโอสถก็ยังต้องเกรงใจอิทธิพลมืดของตระกูลครามอยู่หลายส่วน
"ฉันมารับคนของฉันกลับ" ครามตอบสั้นๆ ห้วนๆ แต่ทรงพลัง พลางปรายตามองป้ายสัญลักษณ์ผู้อำนวยการและสิทธิ์การเข้าคลังสมบัติในมือของรวินท์ "ส่วนเรื่องข้อเสนอของพวกคุณ รวินท์ยังเด็กเกินกว่าจะมานั่งทำงานเอกสารน่าเบื่อที่นี่... ของรางวัลทั้งหมด เก็บเข้าคลังส่วนตัวของรวินท์ แล้วส่งคนไปส่งที่คฤหาสน์ของฉันซะ"
รวินท์อ้าปากค้างเล็กน้อยกับความเผด็จการย่อมๆ ของคุณพระเอกสายเปย์คนนี้ ทว่าระบบในหัวกลับส่งเสียงแจ้งเตือนรัวเรี่ยราวกับจะเฉลิมฉลอง
[ติ๊ง! ผู้สนับสนุนระดับ SSS "เฮียคราม" มอบแต้มความพึงพอใจ +50,000 แต้ม!]
[ปลดล็อกฟังก์ชันลับ: "กระเป๋าเป้มิติคู่รัก" สำเร็จ!]
เด็กหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างจนปัญญา ปนกับความรู้สึกอุ่นวาบที่เอ่อล้นอยู่ในอก ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่กุมมือเขาไว้แน่นทำให้ความเหนื่อยล้าจากการปรุงยาอันยาวนานมลายหายไปจนหมดสิ้น อย่างน้อยๆ การก้าวเข้ามาในโลกใบนี้และการมีระบบป่วนๆ ก็ทำให้เขาได้พบกับเรื่องราวที่น่าสนใจมากมาย... และใครบางคนที่คลั่งรักเขาจนโงหัวไม่ขึ้นคนนี้
ขณะที่รวินท์กำลังจะก้าวเดินตามแรงจูงใจของครามเพื่อออกจากโถงพิธี ทันใดนั้นเอง แสงไฟวิเศษรอบโถงสมาคมก็เกิดกระพริบไหววูบวาบอย่างไร้สาเหตุ อากาศโดยรอบพลันลดอุณหภูมิลดฮวบฮาบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว
เพดานกระจกใสเหนือโถงสมาคมแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างในชุดคลุมสีดำสนิทปริศนาที่ร่วงหล่นลงมาปักหลักอยู่ตรงหน้าพวกเขาอย่างสง่างาม แรงกดดันอันมืดมิดและกลิ่นอายอันตรายแผ่พุ่งออกมาจากผู้มาเยือนใหม่จนทุกคนในห้องต้องผงถอยหลัง
ร่างนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นดวงตาสสีแดงฉานที่เปล่งประกายภายใต้ฮู้ด และรอยยิ้มปริศนาที่ส่งตรงมายังรวินท์
"ยินดีด้วยนะ รวินท์... แต่ของรางวัลชิ้นสุดท้ายของเธอน่ะ มันไม่ได้อยู่ที่สมาคมงี่นี่หรอก แต่มันอยู่ที่... 'นรกอเวจี' ต่างหากล่ะ"
...และก่อนที่ครามจะได้ชักปืนออกมายิงสกัด ร่างของปริศนาก็สลายกลายเป็นควันสีดำ พร้อมกับรวินท์ที่ถูกดึงหายวับไปกับตาโดยทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและเสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดของเฮียครามที่ดังลั่นห้องโถง!
---
ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในความสนุกเข้มข้นบทต่อไปนะคะ!
สยบเฮียคลั่งรักกับระบบร้านขายยาสุดป่วน•ตอนที่ 15
ชัยชนะและการยอมรับจากสมาคมโอสถ
ผลงานโดย ดาริกาส่องแสง
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ดาริกาส่องแสง)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง สยบเฮียคลั่งรักกับระบบร้านขายยาสุดป่วน นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!