พิชิตดันเจี้ยนและสมบัติล้ำค่า

“ถอยไปรวินท์! อย่าเข้ามาใกล้จุดศูนย์กลางของแท่นบูชานั่น!” เสียงตะคอกของครามไม่ได้ทำให้รวินท์ชะงัก แต่มันกลับกระตุ้นให้ร่างโปร่งเบื้องหลังเขาก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปหาความมืดมิดที่กำลังบิดเบี้ยวอยู่ตรงหน้า แรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินสั่นคลอนไปถึงกระดูกสันหลัง ทว่าในสายตาของรวินท์ ภาพที่คนอื่นเห็นเป็นความตายกลับเป็น ‘ข้อมูล’ ที่เรียงร้อยกันเป็นรหัสพันธุกรรมของพืชสมุนไพรระดับตำนาน “เฮียคราม ใจเย็นสิคะ... ถ้าหนูไม่เข้าไปเอาแก่นแท้นั่นตอนนี้ ระบบจะตัดการทำงานของดันเจี้ยนทิ้ง แล้วพวกเราก็จะพลาดสมบัติล้ำค่าที่สุดในรอบทศวรรษไปนะคะ” รวินท์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามือกลับคว้าหยิบถุงมือหนังมังกรที่ระบบเพิ่งอัปเกรดให้ขึ้นมาสวมอย่างคล่องแคล่ว ครามที่สวมชุดสูทสั่งตัดซึ่งบัดนี้เลอะคราบฝุ่นและรอยเลือดของอสุรกายที่เขาเพิ่งสังหารไปเมื่อครู่ พุ่งตัวเข้ามาคว้าข้อมือของรวินท์ไว้แน่น ดวงตาสีเข้มของมาเฟียหนุ่มวาวโรจน์ด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด “พี่ไม่สนใจสมบัติ พี่สนใจแค่ชีวิตของวินท์ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ พี่จะเอาไอ้ของพวกนี้ไปทำอะไร!” รวินท์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับชายหนุ่มที่ภายนอกดูเด็ดขาดดั่งจอมทัพ แต่ภายในกลับสั่นไหวเพียงเพราะกลัวเขาเจ็บตัว ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ ออกมา “รู้แล้วค่ะ... แต่นี่คือโอกาสทองนะคะ ถ้าได้แก่นแท้นี้มา การปรุงยาแก้พิษให้เฮียก็จะสมบูรณ์แบบสักที” คำว่า ‘เพื่อเฮีย’ ทำเอาครามที่กำลังจะดึงดันกลายเป็นนิ่งสนิท ท่าทางดุดันอ่อนยวบลงทันตาเห็นเหมือนสุนัขตัวใหญ่ที่ถูกเจ้าของลูบหัว เขาปล่อยมือจากข้อมือรวินท์ช้าๆ แต่ยังคงยืนคุมเชิงอยู่ข้างกายไม่ห่าง “งั้นต้องทำยังไง... บอกมา พี่จะช่วย” รวินท์พยักหน้าขอบใจ ก่อนจะกางหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงขึ้นมา “เฮียต้องดึงความสนใจของ ‘ผู้พิทักษ์แห่งความว่างเปล่า’ ตัวสุดท้ายนั่นไว้ค่ะ อย่าให้มันพ่นไอพิษออกมาในช่วงที่หนูผสานพลังกับแก่นแท้ ถ้าพลาดแม้แต่วินาทีเดียว ผิวของหนูจะไหม้จนกลายเป็นขี้เถ้าทันที” “ตกลง” ครามตอบรับสั้นๆ ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปเหมือนกระสุนปืน ดาบในมือของเขาอาบไปด้วยออร่าสีดำทมิฬที่น่าสะพรึงกลัว การต่อสู้กับบอสระดับสูงไม่ใช่เรื่องง่าย แต่สำหรับคราม มันคือเวทีแสดงอำนาจที่เขาสามารถกวาดล้างทุกอย่างที่ขวางทางรวินท์ให้ราบคาบ รวินท์ไม่ได้เสียเวลาดูฉากบู๊เบื้องหน้า เขาเร่งมือป้อนคำสั่งลงในระบบ [ตรวจสอบแก่นแท้พลังงานโบราณ: พบความเสถียร 89%... เริ่มกระบวนการสกัดสารบริสุทธิ์... 10%... 30%... 60%...] อากาศรอบตัวเริ่มหนักอึ้งเหมือนถูกกดทับด้วยมวลน้ำมหาศาล เสียงกรีดร้องของสัตว์อสูรดังก้องไปทั่วทั้งดันเจี้ยน รวินท์เหงื่อซึมตามไรผม แต่สมาธิของเขายังจดจ่ออยู่กับการคัดแยกวัตถุดิบหายากที่กระจายตัวอยู่รายรอบ ไม่ว่าจะเป็น ‘ดอกบัวหิมะเลือด’ หรือ ‘รากโสมพันปีสีคราม’ ซึ่งแต่ละอย่างมีมูลค่ามหาศาลจนสามารถซื้ออาณาจักรเล็กๆ ได้เลยทีเดียว [แจ้งเตือน: วัตถุดิบหายากเข้าสู่คลังเก็บของมิติ 14 รายการ... พลังงานโบราณหลอมรวมสำเร็จ!] ทันใดนั้น แสงสีทองสว่างวาบขึ้นกลางโถงถ้ำ แรงระเบิดจากพลังงานที่ถูกกระตุ้นทำให้ดันเจี้ยนทั้งหลังสั่นสะเทือนจนหินถล่มลงมา ครามตัดสินใจพุ่งกลับมาหาคนรักโดยไม่ลังเล เขาใช้ร่างที่กำยำปกป้องรวินท์ไว้ภายใต้อ้อมกอดอย่างแน่นหนา “วินท์! เป็นอะไรไหม!” เสียงของครามเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกขณะมองหารอยแผลบนตัวอีกฝ่าย “ไม่เป็นไรค่ะ... เราทำสำเร็จแล้ว” รวินท์มองในมือตนเองที่มีผลึกแก่นแท้พลังงานสีรุ้งส่องแสงจางๆ มันงดงามและทรงพลังเกินกว่าที่คำบรรยายใดจะพรรณนาได้ ทว่าความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมทันทีหลังจากแสงนั้นดับลง ไม่ใช่ความเงียบของชัยชนะ แต่เป็นความเงียบที่น่าขนลุก... กลิ่นอายของบางอย่างที่แก่กล้าและแข็งแกร่งกว่าทุกสิ่งที่พวกเขาเคยเผชิญมา กำลังแผ่ออกมาจากรอยแยกของมิติเบื้องหลังแท่นบูชาที่แตกสลาย ครามกุมด้ามดาบแน่นขึ้น สายตาจ้องเขม็งไปที่รอยแยกนั้นอย่างระแวดระวัง “วินท์... ถอยไปหลังพี่” ในความมืดมิดนั้น ร่างเงาสูงตระหง่านที่มีดวงตาสีเลือดคู่หนึ่งค่อยๆ ลืมตาขึ้น พร้อมกับเสียงกังวานที่สั่นประสาทไปถึงขั้วหัวใจ “ขโมยของข้าไปแล้ว... คิดว่าจะจากไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นรึ?” หน้าต่างระบบของรวินท์เด้งรัวจนค้าง ท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนที่ดังก้องในหัวของเขาเพียงคนเดียว [คำเตือนระดับสูงสุด! บอสลับระดับ SSS: ผู้เฝ้ามองห้วงเวลา ตื่นขึ้นจากการจำศีล] [ภารกิจเปลี่ยนสถานะ: ‘เอาชีวิตรอดจากหายนะ’ – หากล้มเหลว โลกของท่านจะถูกลบทิ้งจากระบบ] รวินท์เงยหน้าขึ้นมองเงาร่างนั้นที่ก้าวพ้นเงามืดออกมา... เขาแทบหยุดหายใจเมื่อพบว่าใบหน้าของผู้มาใหม่นั้น... เหมือนกับเขาราวกับแกะ ดาริกาส่องแสงขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับรวินท์และเฮียครามในตอนนี้นะคะ!