ลูกฮึดของรวินท์และดาบอันทรงพลังของเฮียคราม

“ถ้าขยับอีกนิดเดียว กระสุนนั่นจะเจาะทะลุขมับของเธอแทนที่จะเป็นกำแพงข้างหลังนั่นนะ รวินท์” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย็นเยียบจนน่าขนลุกดังขึ้นข้างหู แต่คนพูดกลับไม่ใช่ศัตรูที่กำลังรุมล้อมเราอยู่ หากแต่เป็น ‘คราม’ ชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าในชุดสูทสั่งตัดสีดำสนิทที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าดินปืนและเลือด รวินท์ไม่ได้หันไปมองคนข้างหลัง แต่เขารับรู้ได้ถึงไอสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของเฮียคราม มือของเด็กหนุ่มสั่นระริกขณะที่สายตาจับจ้องอยู่กับหน้าต่างสถานะสีฟ้าโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ‘ระบบร้านขายยาอัจฉริยะ’ กำลังเร่งประมวลผลส่วนผสมที่ซับซ้อนที่สุดเท่าที่เคยทำมา “เฮีย… ผมต้องการเวลาอีกสิบห้าวินาที อย่าให้พวกมันเข้าใกล้รัศมีสามเมตร” รวินท์เค้นเสียงลอดไรฟัน ขณะที่นิ้วเรียวรัวลงบนอากาศเพื่อเลือกวัตถุดิบระดับตำนานที่เขาเพิ่งปลดล็อกได้จากภารกิจก่อนหน้า ครามแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นไม่ได้ดูหวาดกลัวต่อศัตรูที่รุมล้อมนับสิบคนเลยแม้แต่น้อย เขากระชับดาบยาวที่เคลือบด้วยพลังปราณสีม่วงเข้มในมือแน่น แววตาที่เคยอ่อนโยนยามมองรวินท์ บัดนี้เปลี่ยนเป็นแววตาของนักล่าที่ไร้ความปรานี “สิบห้าวินาทีงั้นเหรอ?” ครามหมุนตัวเหวี่ยงดาบเป็นวงกลม คลื่นพลังอัดกระแทกจนฝุ่นตลบอบอวล “สำหรับฉัน แค่ห้าวินาทีก็เหลือเฟือแล้วที่จัดการพวกสวะนี่… แต่ถ้าเธอขอสิบห้า ฉันจะถ่วงเวลาให้จนถึงนาทีที่ยี่สิบเลยเป็นไงล่ะ” ฉับพลันนั้น ร่างของมาเฟียหนุ่มก็พุ่งทะยานออกไปราวกับเงาสีดำที่ตัดผ่านแสงไฟสลัวของโกดังร้าง เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องกัมปนาท ครามไม่ได้สู้ด้วยพละกำลังเพียงอย่างเดียว แต่เขากำลังใช้ ‘ดาบ’ ที่รวินท์เคยปรุงยาเคลือบผิวใบมีดให้เมื่อสัปดาห์ก่อน—ยาสรรพคุณพิเศษที่ทำให้การโจมตีแฝงสถานะ ‘อัมพาตชั่วขณะ’ ในจังหวะที่ครามเบี่ยงตัวหลบกระสุนแล้วตวัดดาบเข้าที่ข้อพับของศัตรู รวินท์เองก็แทบจะหยุดหายใจ เขาไม่ใช่คนอ่อนแอที่ต้องให้ใครมาปกป้องตลอดไป ครั้งนี้เขาต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อตอบแทนการปกป้องของชายคนนี้ [แจ้งเตือนระบบ: สารเคมีชนิดเข้มข้นพร้อมใช้งาน พลังงานสำรอง: 85%] “ไปซะ!” รวินท์ตะโกนก้อง มือขวาคว้าขวดแก้วคริสตัลที่สั่นไหวด้วยพลังงานอัดแน่น เขาไม่ได้ปามันใส่ศัตรู แต่เขากลับปามันไปที่ปลายเท้าของคราม ครามไม่ได้หันมามอง แต่เขารู้ใจอีกฝ่ายดีเกินกว่าจะตั้งคำถาม มาเฟียหนุ่มเตะขวดแก้วนั้นด้วยปลายเท้าอย่างแม่นยำ ขวดคริสตัลแตกกระจายกลางวงล้อมของศัตรู เกิดเป็นกลุ่มควันสีเขียวมรกตที่กระจายตัวออกอย่างรวดเร็ว กลิ่นสมุนไพรฉุนกึกปะทะเข้ากับจมูกของเหล่าคนร้าย ก่อนที่ร่างของพวกมันจะทรุดฮวบลงกับพื้นโดยไร้ทางสู้ พลังชีวิตของพวกมันถูกดูดซับเข้าสู่ระบบของรวินท์ในทันที “เยี่ยมมาก รวินท์” ครามเอ่ยชมขณะเดินกลับมาหาเด็กหนุ่ม พลังปราณรอบตัวเขาลดระดับลงจนเป็นปกติ เขาใช้แขนเสื้อเช็ดคราบเลือดที่กระเด็นมาโดนแก้มของรวินท์เบาๆ สัมผัสนั้นแผ่วเบาและอบอุ่นจนรวินท์รู้สึกใจสั่น “อย่ามาทำเป็นเล่นเฮีย นี่เราเกือบเอาชีวิตไม่รอดแล้วนะ” รวินท์บ่นอุบ แต่ใบหน้ากลับซับสีระเรื่อ “ก็เพราะกลัวว่าเธอจะเป็นอะไรนั่นแหละ ฉันถึงต้องคลั่งขนาดนี้” ครามโน้มหน้าลงมากระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนจากมาเฟียผู้โหดเหี้ยมกลับมาเป็นสุนัขเด็กขี้อ้อนเหมือนเดิม “กลับไปฉันต้องได้รับรางวัลเป็นยาบำรุงหัวใจที่เธอปรุงเองนะ ไม่เอาแบบที่ขายในระบบ” บรรยากาศที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงชั่วขณะ ก่อนที่ความเงียบงันที่ไม่ชอบมาพากลจะเข้าครอบคลุมทั่วทั้งโกดัง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก้าวเข้ามาจากเงามืดด้านหลังคราม พร้อมกับเสียงปรบมือที่ดังเป็นจังหวะเชื่องช้าและเย็นยะเยือก “น่าประทับใจจริงๆ ทั้งมาเฟียที่ถือดาบของนักปรุงยา และนักปรุงยาที่กล้าใช้มาเฟียเป็นโล่กำบัง… แต่พวกคุณลืมไปหรือเปล่าว่าที่นี่ไม่ได้มีแค่พวกเรา?” ครามชะงัก ร่างกายเขากลับมาตึงเครียดขึ้นอีกครั้งโดยสัญชาตญาณ เขาผลักรวินท์ไปไว้ข้างหลังทันที แสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์ที่กะพริบถี่ๆ เผยให้เห็นชายสวมหน้ากากเงินที่กำลังยืนอยู่บนคานเหล็กด้านบน ในมือของเขาถือ ‘ขวดแก้วสีดำสนิท’ ที่มีลักษณะเหมือนกับของรวินท์ไม่มีผิดเพี้ยน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบไอเทมระดับตำนาน ‘ยาพิษนิรันดร์’ ในมือเป้าหมาย—ภารกิจระดับ SSS: การประลองปรุงยาสุดชีวิต เริ่มต้นขึ้นแล้ว!] ครามเหลือบมองรวินท์ด้วยสายตาที่จริงจังกว่าครั้งไหนๆ ก่อนจะกระซิบออกมาด้วยน้ำเสียงที่รวินท์ไม่เคยได้ยินมาก่อน “รวินท์ ฟังนะ... คนที่ถือขวดนั่นน่ะ คือต้นเหตุที่ทำให้ครอบครัวฉันต้องพินาศเมื่อสิบปีก่อน” ดาริกาส่องแสงขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันของวันนี้ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าห้ามพลาดเลยนะคะ!