บอสประจำดันเจี้ยนปรากฏกาย

"ถอยออกไป รวินท์!" เสียงตะโกนของครามแฝงด้วยความร้อนรนที่ดาริกาส่องแสงเองยังรู้สึกใจหาย แทนที่จะเป็นมาเฟียผู้เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ทว่าในวินาทีนี้เขากลับพุ่งตัวมาขวางหน้าผมไว้ราวกับเป็นกำแพงมนุษย์ แรงปะทะจากพายุพลังงานสีหมึกที่หมุนวนอยู่เบื้องหน้าซัดเอาเสื้อสูทสั่งตัดของเขาปลิวไสว แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับไม่สั่นคลอนแม้แต่น้อย "พี่คราม! อย่าฝืนรับแรงกระแทกนั่นคนเดียว ระบบกำลังวิเคราะห์โครงสร้างอักษรเวท มันไม่ใช่การโจมตีทางกายภาพ แต่มันคือการแทรกซึมเข้าสู่ระบบประสาท!" ผมตะโกนแข่งกับเสียงหวีดหวิวของมวลอากาศที่บิดเบี้ยว นิ้วมือของผมรัวลงบนหน้าจอโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างรวดเร็ว [แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานระดับ SSS 'ราชันย์อักษรเวท' กำลังปรับสมดุลมวลมานาในรัศมี 500 เมตร... ระดับความอันตราย: ถึงแก่ชีวิต] บรรยากาศในถ้ำลับใต้ดินที่เคยเงียบสงัดบัดนี้กลายเป็นโซนสังหาร อักขระสีทองโบราณที่ฝังลึกอยู่ตามผนังหินเริ่มกะพริบถี่ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นรัว มันไม่ใช่แค่การเฝ้าสมบัติ แต่มันคือการ 'ตื่นขึ้น' ของกลไกที่ถูกจารึกไว้ตั้งแต่ยุคบรรพกาล "ระบบ! ใช้ยาเร่งปฏิกิริยามานาสูตรพิเศษที่ฉันปรุงไว้เมื่อเช้า ผสมกับเกราะป้องกันเวทมนตร์เดี๋ยวนี้!" ผมสั่งการผ่านจิต ก่อนจะคว้าขวดแก้วบรรจุของเหลวสีม่วงประกายมุกที่เพิ่งผ่านการอัปเกรดมาหมาดๆ กดสวิตช์ปลดปล่อยละอองเวทเข้าคลุมร่างกายของครามและตัวผมเอง ครามหันกลับมามองผม แววตาที่เคยดุดันอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความห่วงหาอาทรอย่างที่สุด "ถ้าเกิดอะไรขึ้น ให้วิ่งไปทางประตูทิศตะวันตก อย่าหันหลังกลับมา... เข้าใจไหมรวินท์?" "พี่พูดเหมือนผมจะปล่อยให้พี่ตายที่นี่อย่างนั้นแหละ" ผมแค่นยิ้มทั้งที่เหงื่อเย็นผุดซึมตามไรผม "เรามาด้วยกัน ก็ต้องออกไปด้วยกัน นี่คือเงื่อนไขของ 'คู่หู' ในร้านขายยาของผมนะ" *ครืนนนน!* แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้พื้นถ้ำถล่มลงมาเป็นระลอก ใจกลางห้องโถงกว้างใหญ่ อักขระนับหมื่นตัวที่กระจัดกระจายอยู่ตามพื้นดินพุ่งตัวขึ้นสู่ความว่างเปล่า หมุนวนรวมกันจนเกิดเป็นร่างจำลองขนาดมหึมาของชายชราในชุดคลุมสีดำสนิท ดวงตาที่ไร้แววตานั้นเปิดขึ้น เผยให้เห็นดวงดาราที่ดับสูญอยู่ภายใน ราชันย์อักษรเวทไม่ได้เอ่ยปาก แต่คลื่นเสียงที่กดดันจนแก้วหูเกือบแตกกระจายออกมา "ผู้รุกล้ำ... เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงใช้มวลมานาที่ต่ำต้อยมาเปรอะเปื้อนพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ของข้า" พายุพลังงานระเบิดออกทันที มันไม่ใช่แรงระเบิดธรรมดา แต่เป็นคลื่นความถี่ที่ทำลายล้างทุกสิ่ง ร่างของครามถูกผลักกระเด็นไปด้านหลัง ผมรีบใช้ไหวพริบดึงเข็มฉีดยาเวทมนตร์ที่เตรียมไว้ปักลงบนจุดชีพจรพลังงานของราชันย์อักษรเวทผ่านช่องว่างของพายุ "ตอนนี้แหละ! พี่คราม! จัดการที่แกนกลาง!" ผมตะโกนสุดเสียง ครามไม่รอช้า เขาอาศัยจังหวะที่เกราะป้องกันของราชันย์อักษรเวทสั่นคลอน พุ่งตัวดั่งกระสุนปืนเข้าใส่ใจกลางพลังงานนั้น ดาบในมือของเขาอาบด้วยไอเวทสีฟ้าครามที่ผมเพิ่งปรุงให้ นี่คือการทำงานร่วมกันที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่เคยมีมา ความฉลาดของผมผสานกับสัญชาตญาณนักล่าของเขา ทว่า... ในวินาทีที่ดาบของครามกำลังจะสัมผัสกับแกนกลางนั้นเอง ราชันย์อักษรเวทกลับแสยะยิ้มที่มุมปาก "เจ้าคิดว่า... ของเล่นของพวกเจ้าจะทำลายกฎเกณฑ์ที่ข้าสร้างขึ้นได้งั้นรึ?" สิ้นเสียงนั้น บรรยากาศรอบกายกลับหยุดนิ่งสนิท ราวกับเวลาถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว อักขระสีทองที่เคยพุ่งพล่านกลับเปลี่ยนเป็นสีเลือดแดงฉาน มันไม่ได้พุ่งเข้าโจมตี แต่กลับโอบล้อมรอบตัวครามแน่นหนาจนเขากลายเป็นรูปปั้นที่ขยับไม่ได้ หัวใจของผมร่วงวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม [แจ้งเตือนระบบ: ผู้ใช้... พลังของราชันย์อักษรเวทอยู่ในสถานะ 'วิวัฒนาการขั้นสูงสุด' กฎเกณฑ์ในพื้นที่นี้กำลังถูกเขียนขึ้นใหม่โดยตัวมันเอง] ผมมองดูหน้าจอระบบที่แจ้งเตือนรัวจนแทบอ่านไม่ทัน ความโกลาหลที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือการ 'กับดัก' ที่รอคอยผู้มาเยือนที่แข็งแกร่งพอจะปลุกมันขึ้นมา และตอนนี้ คนที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างครามก็กำลังจะถูกกลืนกินไปพร้อมกับอักขระเหล่านั้น "พี่คราม!" ผมพุ่งตัวเข้าไปโดยไม่สนความตายที่จ่ออยู่ตรงหน้า สัมผัสถึงความร้อนระอุของอักขระที่กำลังกัดกินตัวตนของเขา ผมคว้ามือเขาไว้แน่น แต่สิ่งที่สัมผัสได้กลับไม่ใช่ผิวหนังมนุษย์ แต่มันคือพลังงานดิบที่ไร้รูปร่าง ราชันย์อักษรเวทหันมามองผม ดวงตาดาราที่ดับสูญนั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม "ช่างเป็นความรักที่โง่เขลา... ในเมื่อเจ้าอยากอยู่เคียงข้างเขานัก งั้นข้าจะส่งเจ้าทั้งคู่ไปสู่ดินแดนแห่งความเงียบงัน... ตลอดกาล" ผืนดินใต้เท้าของผมแยกออกเป็นเหวที่ไร้ก้นบึ้ง ดึงดูดร่างของเราทั้งสองให้ร่วงหล่นลงไปในความมืดมิดที่ไม่มีแสงเล็ดลอดเข้ามา และในวินาทีสุดท้ายก่อนสติจะดับวูบ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปกลับดังขึ้นด้วยความถี่ที่รุนแรงที่สุด [ประกาศระบบ: ตรวจพบเหตุการณ์จุดพลิกผันทางประวัติศาสตร์... 'ราชันย์อักษรเวท' ได้ทำการสลับขั้ววิญญาณของผู้ใช้และเป้าหมาย... ยืนยันการเปลี่ยนแปลงโชคชะตา...] ร่างของผมกระตุกเกร็ง ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูขุมขน ผมรู้สึกถึงพลังบางอย่างที่กำลังไหลเข้าสู่กระแสเลือด มันไม่ใช่พลังของผม... และที่แย่ไปกว่านั้น ผมกลับได้ยินเสียงของใครบางคนกระซิบข้างหูในความมืด เป็นเสียงที่คุ้นเคยที่สุด... แต่กลับเป็นน้ำเสียงที่ไม่ควรจะเป็นของเขา "รวินท์... นั่นเจ้าใช่ไหม?" ดาริกาส่องแสงขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับรวินท์และครามในวินาทีแห่งความเป็นความตายนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!