งานฉลองชัยชนะและโมเมนต์ชวนเขิน

“ถ้าคุณยังไม่เลิกมองผมด้วยสายตาแบบนั้น ผมอาจจะเผลอทำอะไรที่ทำให้คุณกลับไปนอนพักผ่อนไม่ได้อีกเลยนะ รวินท์” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนดังขึ้นชิดใบหู ขณะที่รวินท์กำลังจะวางแก้วค็อกเทลสีสวยลงบนโต๊ะไม้โอ๊คกลางโถงจัดเลี้ยงที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ภายในงานฉลองชัยชนะเหนือกลุ่มผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นที่พยายามเข้ามาขัดขวางการขยายสาขาร้านขายยาของเขานั้น บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความสำเร็จและเสียงดนตรีแจ๊สคลอเบาๆ แต่สำหรับรวินท์แล้ว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมที่คุ้นเคยจากชายข้างกายกลับทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบหลุดออกมา “เฮียคราม… นี่มันงานฉลองนะ ไม่ใช่ที่ที่จะมาพูดจาอะไรแบบนี้” รวินท์พยายามปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด แม้ว่าความร้อนจะแล่นริ้วขึ้นไปบนใบหน้าจนถึงใบหู ร่างสูงใหญ่ของครามในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษขยับเข้ามาใกล้จนแทบไร้ช่องว่าง ฝ่ามือหนาที่เคยจับปืนและตัดสินชะตาชีวิตคนมานับไม่ถ้วนกลับวางลงบนเอวบางของรวินท์อย่างแผ่วเบา ทว่ามั่นคง เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของที่คนในงานต่างรับรู้ได้ดีจนไม่มีใครกล้าเดินเข้ามาใกล้ในระยะสามเมตร “งานฉลองน่ะฉลองไป แต่ความในใจของผมมันไม่เคยรอให้ถึงเวลา” ครามโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความละมุนที่สงวนไว้ให้คนตัวเล็กคนเดียวเท่านั้น “รู้ไหมรวินท์... ตอนที่เห็นคุณเดินเข้าไปในดงกับดักเวทมนตร์นั่นเพียงลำพัง ใจผมมันไม่ได้อยู่ที่งานสั่งการแล้ว มันไปอยู่ที่คุณ... อยู่กับทุกย่างก้าวที่คุณเดิน” รวินท์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นแววตาที่จริงจังจนน่าตกใจของอีกฝ่าย ระบบปรุงยาอัจฉริยะในหัวของเขาที่มักจะส่งเสียงเตือนรายการวัตถุดิบและสูตรยา กลับนิ่งเงียบสนิทราวกับรับรู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาของการทำงาน แต่เป็นเวลาของหัวใจ “ผมเก่งพอจะเอาตัวรอดได้น่าเฮีย...” รวินท์พึมพำ หลบสายตาที่ร้อนแรงนั้นไปมองแก้วเครื่องดื่มในมือ “ผมรู้ว่าคุณเก่ง คุณเก่งกว่าใครที่ผมเคยเจอมา” ครามใช้นิ้วชี้เชยคางรวินท์ให้หันกลับมาสบตากันอีกครั้ง “แต่การที่ผมปกป้องคุณไม่ได้ หรือปล่อยให้คุณเจ็บตัวแม้แต่นิดเดียว... สำหรับผมแล้ว นั่นคือความพ่ายแพ้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ผมไม่อยากเป็นแค่คนที่คอยเก็บกวาดปัญหาให้คุณหรอกนะรวินท์ แต่ผมอยากเป็นคนข้างๆ... คนที่ถือสิทธิ์ในการดูแลคุณตลอดไป” ถ้อยคำนั้นเปรียบเสมือนการสารภาพรักทางอ้อมที่หนักแน่นและตรงไปตรงมาจนรวินท์ทำตัวไม่ถูก ความมั่นใจที่เคยมีในฐานะนักปรุงยามือหนึ่งที่ควบคุมสมดุลเวทมนตร์ของเมืองนี้ไว้ในกำมือมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงเด็กหนุ่มที่หัวใจเต้นผิดจังหวะท่ามกลางแสงไฟสลัว “เฮีย... นี่ดื่มหนักไปหรือเปล่า” รวินท์หัวเราะแห้งๆ แก้เขิน พยายามผละตัวออก แต่แรงดึงรั้งจากอ้อมแขนของเฮียครามกลับกระชับแน่นขึ้น “ผมมีสติสัมปชัญญะครบถ้วนทุกประการ” ครามกระซิบชิดริมฝีปาก “และผมก็กำลังรอ... รอคำตอบว่าคุณจะให้โอกาสคนที่ขึ้นชื่อว่า ‘เฮียคลั่งรัก’ คนนี้ได้ก้าวเข้าไปอยู่ในฐานะที่มากกว่าแค่ผู้พิทักษ์ได้หรือเปล่า” ขณะที่รวินท์กำลังอ้าปากจะตอบ เสียงแจ้งเตือนของระบบที่เงียบไปนานกลับดังขึ้นก้องอยู่ในหัวของเขาอีกครั้ง [ติ๊ง! ตรวจพบค่าพลังเวทมนตร์ผิดปกติรุนแรงในระยะ 50 เมตร!] [ภารกิจระดับ SSS: ‘จุดเริ่มต้นของหายนะที่ถูกลืม’ เริ่มต้นขึ้นแล้ว!] [คำเตือน: ผู้บุกรุกที่ไม่ได้อยู่ในฐานข้อมูลได้แทรกซึมเข้าสู่เขตพื้นที่จัดเลี้ยง โปรดเตรียมอาวุธและอุปกรณ์ปรุงยาของคุณทันที!] ร่างของรวินท์แข็งทื่อ ใบหน้าที่เคยแดงก่ำเพราะความเขินอายเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในทันที เขาผละออกจากอ้อมกอดของครามอย่างแรงก่อนจะหันไปทางประตูใหญ่ของโถงจัดเลี้ยง ซึ่งจู่ๆ ก็ถูกเปิดออกโดยแรงกระแทกมหาศาล ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่แผ่ไอเย็นเยือกจนดอกไม้ในงานร่วงโรยกลายเป็นเถ้าถ่านก้าวเข้ามา ท่ามกลางความตื่นตระหนกของแขกเหรื่อ รวินท์เหลือบเห็นใบหน้าภายใต้ฮู้ดนั่นชัดเจน... มันคือใบหน้าเดียวกับที่เขาสลักไว้ในบันทึกโบราณของระบบเมื่อตอนที่ทะลุมิติมาใหม่ๆ ครามชักปืนออกมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับขยับตัวมายืนบังรวินท์ไว้ข้างหลังทันที แต่ทว่า ผู้บุกรุกคนนั้นกลับไม่สนใจใครนอกจากรวินท์ มันยกนิ้วเรียวชี้มาทางเขาแล้วเอ่ยด้วยเสียงที่ก้องกังวานราวกับมาจากขุมนรก “ในที่สุด... ก็เจอตัวเจ้าของ ‘ตำรายาต้องห้าม’ เสียที” ดาริกาส่องแสงขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่ระทึกใจที่สุดของรวินท์ในตอนนี้นะคะ!