แผนการชั่วร้ายในเงามืดเริ่มเคลื่อนไหว

กลิ่นอายของสมุนไพรตากแห้งและตัวยาคั่วไฟยังคงอบอวลอยู่ภายใต้แสงไฟสีส้มอมเหลืองของโคมไฟคริスタルในห้องทำงานส่วนตัวหลังร้าน "ดาราโอสถ" แห่งนี้ แต่วันนี้บรรยากาศความสงบสุขที่รวินท์เคยหลงใหลกลับถูกบดบังด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด บนโต๊ะไม้เนื้อดีมีรายงานการเงินรอบเดือนสัปดาห์นี้วางอยู่เคียงคู่กับขวดแก้วบรรจุยาสมานแผลระดับกลางที่เพิ่งกลั่นเสร็จใหม่ๆ ตัวเลขผลกำไรที่พุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดดไม่ได้ทำให้เจ้าของร้านหนุ่มรู้สึกโล่งใจเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับเป็นดั่งกระดาษชนวนที่เรียกความสนใจจากฝูงหมาป่าในเงามืดให้พากันก้าวออกมาจากรัง "ดูท่าทางว่า 'พวกมัน' จะอดรนทนไม่ไหวกันอีกต่อไปแล้วสินะคะ" เสียงหวานใสแต่เจือไว้ด้วยความเยียบเย็นเอ่ยขึ้นเบาๆ รวินท์ปรายตามองหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสของระบบที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ตัวอักษรสีแดงฉานกำลังกะพริบเตือนถี่รัวเพื่อรายงานความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติรอบอาณาเขตของร้าน ยาเม็ดวิเศษที่เขารังสรรค์ขึ้นจากวัตถุดิบหายากและภูมิปัญญาจากต่างโลกได้สร้างแรงกระเพื่อมครั้งใหญ่ในตลาดมืดและตระกูลผู้มีอิทธิพล เมืองหลวงแห่งนี้ไม่ได้มีแค่ความเจริญ หากแต่เต็มไปด้วยผลประโยชน์มหาศาลที่พร้อมจะกัดกินทุกสิ่งที่ขวางหน้า แกร็ก... เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นเบาๆ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำสนิทของครามก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่มั่นคง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นเรียบเฉยราวน้ำแข็งแกะสลัก ทว่าดวงตาสคมกริบกลับฉายประกายความห่วงใยยามที่มองมายังเด็กหนุ่ม ทันทีที่ประตูปิดลง ความเย็นชาทั้งหมดก็มลายหายไปราวกับเวทมนตร์ ชายหนุ่มทิ้งมาดประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพลแล้วเดินตรงเข้ามาสวมกอดรวินท์จากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าคมซบลงที่ลาดไหล่บางสูดดมกลิ่นกายหอมอ่อนๆ คล้ายสมุนไพรของคนรักราวกับเด็กน้อยที่กำลังหาที่พักพิง "เหนื่อยไหมครับ... เอ่อ สำหรับวันนี้" ครามเกือบหลุดปากคำพูดที่ติดปาก แต่เมื่อเห็นสายตาดุๆ ที่รวินท์ตวัดกลับมามองอย่างรู้ทัน เขาก็รีบเปลี่ยนสรรพนามในใจทันที "เอ่อ หมายถึง... วันนี้ภาระงานหนักเกินไปหรือเปล่าคะ คนดี" รวินท์ถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางยกมือขึ้นลูบกลุ่มผมสีดำสนิทของคนตัวโตกว่าด้วยความเอ็นดู แม้ภายนอกเฮียครามจะเป็นที่ยำเกรงของคนทั้งเมือง แต่เวลาอยู่ต่อหน้าเขาทีไร เจ้าเสือร้ายตัวนี้มักจะแปลงร่างเป็นลูกสุนัขพันธุ์ใหญ่ที่ขี้อ้อนเสียทุกที "ฉันไม่ใช่เด็กๆ นะคะเฮีย อย่ามาทำตัวติดสับปลับแถวนี้เลยค่ะ" รวินท์เอ่ยเสียงนุ่ม แม้ริมฝีปากจะอมยิ้มบางๆ "อีกอย่าง... ข้อมูลที่เฮียให้คนไปสืบมา ได้เรื่องอะไรบ้างหรือยังคะ?" รอยยิ้มออดอ้อนบนใบหน้าของครามพลันเลือนหายไป แววตาคมกริบกลับมาคมปลาบและเต็มไปด้วยจิตสังหารอันเยือกเย็นอีกครั้ง ชายหนุ่มผละอ้อมแขนออกเล็กน้อยแต่ยังคงยืนซ้อนหลังอยู่ใกล้ๆ มือหนาวางแผ่นกระดาษลับที่มีตราประทับของสองตระกูลใหญ่ลงบนโต๊ะ "ไม่ผิดเพี้ยนไปจากที่เธอคาดการณ์ไว้เลยค่ะที่รัก..." ครามเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำทุ้ม "ตระกูลฉางและตระกูลฟู่ที่เคยเป็นคู่อริกันมานับทศวรรษ ตอนนี้พวกมันกำลังจับมือกันอย่างลับๆ เป้าหมายไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่คือการทำลาย 'ดาราโอสถ' และแย่งชิงสูตรยาฟื้นฟูระดับสูงไปเป็นของตัวเอง" ภาพเหตุการณ์ในอดีตซ้อนทับขึ้นมาในหัว รวินท์หรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด ตระกูลฉางผูกขาดธุรกิจการค้าวัตถุดิบสมุนไพรดิบ ส่วนตระกูลฟู่กุมอำนาจเครือข่ายโรงพยาบาลเอกชนรายใหญ่ หากสองขั้วอำนาจนี้ผนกำลังกัน พวกมันย่อมมีทรัพยากรและเส้นสายมากพอที่จะบีบให้ร้านดาราโอสถไม่สามารถหาซื้อวัตถุดิบเข้ามาผลิตยาได้ แถมยังอาจใช้กลไกทางกฎหมายหรืออำนาจมืดมาปิดกิจการของเขาในข้อหาค้าขายยาเถื่อนอีกด้วย "พวกมันคงคิดว่า ฉันเป็นแค่เด็กหนุ่มตัวคนเดียวที่บังโชคดีปรุงยาได้สินะคะ" รวินท์หัวเราะในลำคอ แววตาคู่สวยฉายประกายความฉลาดเฉลียวและท้าทาย "ช่างเป็นการประเมินที่ประมาทเสียจริง... ในเมื่อพวกเขาอยากเล่นเกมสกปรก เราก็คงต้องต้อนรับด้วยวิธีที่สมน้ำสมเนื้อหน่อยแล้วล่ะค่ะ" "เธอวางแผนไว้ว่าอย่างไรคะ? บอกเฮียมาได้เลย... ต่อให้ต้องกวาดล้างพวกมันให้ราบคาบในคืนเดียว เฮียก็พร้อมจะจัดการให้ทันที" ครามเอ่ยอาสาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ความคลั่งรักของเขาพร้อมจะแปรสภาพเป็นอาวุธร้ายเพื่อปกป้องคนรักเสมอ "ใจเย็นก่อนค่ะเฮีย การใช้กำลังทื่อๆ ไม่ใช่แนวทางของดาราโอสถนะคะ" รวินท์หันกลับมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม ดวงตากลมโตสบประสานกับดวงตาคมเข้ม "พวกมันอยากทำลายเราด้วยการตัดท่อวัตถุดิบและบีบตลาดใช่ไหมคะ? งั้นเราก็แค่... ใช้โอกาสนี้เปิดตัวสินค้าใหม่ที่จะทำให้ตระกูลทั้งสองต้องกระอักเลือดจนลุกไม่ขึ้นก็พอ" ก่อนที่ครามจะได้เอ่ยถามแผนการอันแยบยลของคนรัก จู่ๆ บรรยากาศรอบตัวก็เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน อุณหภูมิภายในห้องทำงานลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว หน้าจอโฮโลแกรมของระบบที่เคยเป็นสีฟ้าใส กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวเร็ว เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤติดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของรวินท์เพียงผู้เดียว *[แจ้งเตือนจากระบบ:* *ตรวจพบการแทรกแซงจากพลังงานภายนอกระดับสูง!* *เป้าหมาย: อาณาเขต 'ดาราโอสถ'* *คำเตือน: ผู้บุกรุกปริมาณมหาศาลกำลังเคลื่อนตัวเข้าประชิดประตูหน้า* *สถานะฉุกเฉิน: ปลดล็อกระบบป้องกันอัตโนมัติขั้นสูงสุด... ณ บัดนี้]* รวินท์ชะงักงัน สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในเสี้ยววินาที เขารีบกวาดสายตามองหน้าจอระบบที่แสดงภาพกล้องวงจรปิดรอบนอกร้าน ภาพที่ปรากฏทำเอาหัวใจกระตุกวูบ เงาดำนับร้อยร่างสวมชุดเกราะเวทมนตร์สีดำสนิท กำลังยืนล้อมรอบร้านดาราโอสถไว้ทุกทิศทาง ในมือของพวกมันถืออาวุธเคลือบสารพิษเรืองแสงสีม่วงเข้ม และที่น่าตกใจที่สุดคือ... ผู้นำทัพเงาเหล่านั้น ไม่ใช่คนของตระกูลฉางหรือตระกูลฟู่ แต่เป็นบุคคลลึกลับสวมหน้ากากอนูบิสที่ถือครองคัมภีร์โบราณซึ่งสั่นพ้องกับพลังวิญญาณในระบบของเขาโดยตรง! "เฮียคราม..." รวินท์เอ่ยเสียงแผ่วเบาแต่มั่นคง ดวงตาฉายแววระคนตกใจและตื่นเต้นระทึก "ดูเหมือนว่า... พวกมันไม่ได้มาเพื่อทำธุรกิจกับเราตั้งแต่แรกแล้วล่ะค่ะ" **[คลิกเพื่ออ่านตอนถัดไป: ความลับเบื้องหลังหน้ากากอนูบิสและการเปิดฉากปะทะที่สั่นสะเทือนทั้งเมือง]** "ดาริกาส่องแสง" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่ระทึกใจที่สุดของรวินท์ในตอนนี้นะคะ!