ห้องทดลองลับใต้ดินของระบบ

กลิ่นอายอับชื้นของสนิมเหล็กและมิติเวลาที่ถูกแช่แข็งนับร้อยปีไม่ได้ทำให้รวินท์ถอยหลัง แต่กลับทำให้ปลายนิ้วที่ถือศิลาเรืองแสงสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น รวินท์เบิกตากว้างเล็กน้อย ความเย็นวาบแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลังเมื่อตระหนักได้ว่า... ห้องลับที่เก็บความลับสูงสุดของตระกูลและต้นกำเนิดระบบกำลังถูกเปิดออกแล้ว! เสียงกลไกเฟืองทองคำขนาดยักษ์บด Nเข้าหากันดังครั่นครื้น ก้องกังวานไปทั่วโถงใต้ดินราวกับเสียงคำรามของอสูรกายหลับใหล แรงลมมหาศาลพัดกระชากชายเสื้อโค้ทสีเข้มของเขาจนสะบัดพลิ้ว แสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นจากรอยแยกของประตูหินแกรนิตหนาเตอะ ก่อนที่อักษรโบราณนับพันตัวจะค่อยๆ เปล่งประกายและมลายหายไปในอากาศ [ติ๊ง! ตรวจพบโครงสร้างพื้นฐานระดับโบราณกาล... ระบบกำลังทำการเชื่อมต่อกับ "ห้องปฏิบัติการบรรพกาล (Primordial Alchemist Lab)" สิทธิ์การเข้าถึง: สูงสุด] [แจ้งเตือนพิเศษ: ปลดล็อกเครื่องมือปรุงยาระดับตำนาน "เตาหลอมดาราจักร" และคลังสมุนไพรวิญญาณสวรรค์!] หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสเด้งขึ้นมาตรงหน้าติดต่อกันรัวๆ รวินท์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ดวงตาคู่สวยกวาดมองผ่านกลุ่มควันจางๆ ที่ระเหยออกมาจากธรณีประตู ร่างเพรียวบางก้าวเท้าผ่านธรณีประตูเข้าไปอย่างระมัดระวังทันทีที่กลไกสงบลง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาทำเอาลมหายใจของเด็กหนุ่มสะดุดกึก เบื้องหลังประตูบานนั้นไม่ใช่ห้องเก็บสมบัติมืดทึบอย่างที่จินตนาการไว้ แต่มันคือโถงทรงโดมขนาดมหึมาที่เพดานถูกเนรมิตให้จำลองหมู่ดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืนได้อย่างสมจริง แสงดาวระยิบระยับเหล่านั้นแท้จริงแล้วคือพลังงานเวทมนตร์บริสุทธิ์ที่ล่องลอยอยู่ ใจกลางห้องมีเตาหลอมโลหะสีดำสนิทขนาดใหญ่ ลวดลายสลักบนตัวเตาเป็นรูปมังกรและพฤกษาโบราณที่ดูราวกับมีชีวิต ชีพจรพลังงานสีทองไหลเวียนอยู่ตามร่องลวดลายเหล่านั้นอย่างสม่ำเสมอ ส่งเสียง "ฮัม" ต่ำๆ ในลำคอรากำลังทักทายผู้เป็นนายคนใหม่ "ไม่น่าเชื่อ..." รวินท์พึมพำกับตัวเอง ดวงตาเป็นประกายระยับด้วยความทึ่ง สมเป็นระบบร้านขายยาสุดป่วนที่ซ่อนความอลังการระดับนี้ไว้เบื้องหลังร้านโชห่วยเก่าๆ ซะจริง "เด็กดื้อ... แอบลงมาทำอะไรตรงนี้คนเดียว หืม?" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับวงแขนแข็งแกร่งที่สวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตพับแขนจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนเข้าโอบกอดเอวบางไว้จากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ปลายจมูกโด่งฝังลงบนลาดไหล่เนียนสูดกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ที่เขารักนักหนา รวินท์สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะผ่อนคลายลงเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นคุ้นเคย "เฮียคราม! ลงมาได้ยังไงคะเนี่ย ข้างบนร้านลูกค้ายังแน่นอยู่ไม่ใช่เหรอ?" คราม หรือที่คนในวงการมืดขนานนามว่า "เฮียคราม" ประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ปัจจุบันกลับทำตัวไม่ต่างจากสุนัขเด็กตัวใหญ่ที่กำลังออดอ้อนเจ้าของ เขากดคางเกยไว้บนไหล่ของรวินท์ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องทดลองด้วยความประเมิน แต่ไม่นานนักความสนใจทั้งหมดก็กลับมาอยู่ที่คนในอ้อมแขน "ลูกน้องจัดการต่อแถวเรียบร้อยแล้ว ส่วนฉัน..." ครามกระซิบชิดใบหูขาวสะอาด เสียงทุ้มแหบพร่าชวนใจสั่น "เป็นห่วงภรรยาตัวน้อยที่หายลงมาในที่มืดๆ นานเกินไป เลยต้องตามลงมาดูให้แน่ใจว่าไม่ได้แอบมากินยาลับอะไรพิสดารอีก" "ใครภรรยาคุณกันคะ!" รวินท์หันไปค้อนใส่ครามวงใหญ่ แก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย แม้จะอยู่กินกันมาพักใหญ่และผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันหลายครั้ง แต่ความเจ้าเล่ห์ของคนตัวโตก็ยังทำให้เขาใจเต้นไม่เป็นจังหวะได้เสมอ "ก็เธอไงคะ... หรือจะเถียงว่าเมื่อคืนฉันไม่ได้ดูแลจนหลับคาอก" ครามยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ รวินท์รีบยกมือขึ้นปิดปากอีกฝ่ายไว้ทันทีก่อนที่พ่อหนุ่มมาเฟียคลั่งรักจะเอื้อนเอ่ยประโยคชวนหน้ามืดตามัวไปมากกว่านี้ "พอเลยค่ะ! ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาหยอกลับนะ ดูนี่ก่อนสิ..." รวินท์เบี่ยงประเด็นด้วยการดึงมือของครามให้เดินเข้าไปใกล้ "เตาหลอมดาราจักร" กลางห้อง พร้อมกับเรียกหน้าจอระบบขึ้นมาอธิบาย "ระบบเพิ่งปลดล็อกห้องแล็บนี้ พร้อมกับสูตรยาโบราณที่หายสาบสูญไปกว่าพันปี ถ้าเราใช้เตานี้ปรุงยารักษาอาการพิษย้อนกลับของตระกูลอัคคีได้ล่ะก็... กำไรมหาศาลจะวิ่งเข้ามาหาเราจนนับไม่ถ้วนแน่ๆ ค่ะ" ครามกวาดสายตาอ่านข้อความบนโฮโลแกรมครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคออย่างนึกขัน มือหนายกขึ้นลูบผมรวินท์อย่างเบามือ "ไม่ว่าจะผ่านไปกี่โลกหรือกี่ระบบ สมองกลมๆ ของเธอก็ยังคงคิดแต่เรื่องหาเงินและพัฒนาตัวเองอยู่ดีสินะ... แต่ก็นั่นแหละ น่ารักจนฉันอยากจะเก็บเธอไว้ดูคนเดียวไม่ให้ใครเห็นจริงๆ" รวินท์กลอกตาอย่างหมั่นไส้กับความคลั่งรักที่ไม่มีวันรักษาหายของอีกฝ่าย "ถ้ามัวแต่เก็บไว้ดูคนเดียว ร้านเราคงได้ล้มละลายพอดีค่ะ เฮียครามช่วยทำตัวให้สมกับเป็นผู้ทรงอิทธิพลหน่อยเถอะค่ะ" "กับคนอื่นฉันคือมัจจุราช แต่กับรวินท์... ฉันเป็นได้แค่สามีที่ดีและสุนัขซื่อ 1 อัตราค่ะ" ครามตอบหน้าตาเฉย ทำเอารวินท์ถึงกับไปไม่เป็น ได้แต่ส่ายหัวเบาๆ ให้กับความหน้ามายของเจ้าพ่อมาเฟีย บรรยากาศอันตึงเครียดของห้องทดลองโบราณพลันอบอวลไปด้วยความหวานชื่นและเสียงหัวเราะเบาๆ ทว่า ความสุขนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เสียงใสๆ แจ้งเตือนความสำเร็จแบบปกติ หากแต่เป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่กระพริบวับวาบไปทั่วทั้งห้องทดลอง! [คำเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการบุกรุกพื้นที่เขตหวงห้ามมิติที่ 0] [สิ่งแปลกปลอมกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดปัจจุบัน... พลังงานเป้าหมายเทียบเท่ากับ "ผู้คุมกฎแห่งกาลเวลา" กำลังตื่นจากการหลับใหล!] รอยยิ้มบนใบหน้าของรวินท์แข็งค้างในทันที ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วเท้าขึ้นสู่ขั้วหัวใจ เช่นเดียวกับครามที่หุบยิ้มฉับพลัน ดวงตาคมกริบแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันเยือกเย็น สัญชาตญาณนักฆ่าและผู้นำตระกูลใหญ่ตื่นตัวเต็มที่ในเสี้ยววินาที เงาดำมหึมาทอดตัวยาวผ่านแสงดาวจำลองบนเพดานโดม พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่บด ขยี้จนอากาศรอบตัวหนาทึบราวกับตะกั่ว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้าวเข้ามาใกล้ประตูลับทีละนิด... ทีละนิด... และก่อนที่รวินท์จะทันได้กดปุ่มล็อกระบบป้องกันภัย ร่างของใครบางคนก็ก้าวพ้นกลุ่มควันเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่ทำให้ลมหายใจแทบหยุดชะงัก! "เจอตัวแล้ว... เจ้าหนูผู้ขโมยหัวใจแห่งกาลเวลา" ขอบคุณสำหรับการติดตามและสนับสนุน "ดาริกาส่องแสง" เสมอมานะคะ!