รอยร้าวในราชสำนัก

“ใต้เท้าเหวิน ท่านคิดว่ากลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในท้องพระโรงวันนี้ หอมหวานสู้กลิ่นหอมจากถุงเครื่องเทศของท่านได้หรือไม่?” น้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำนิ่งของหลี่เยว่เล่อดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ นางไม่ได้มองไปที่อัครมหาเสนาบดีเหวินที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า แต่สายตากลับจับจ้องไปที่เอกสารบัญชีลับปึกใหญ่ในมือของจ้าวหานตี้ ฮ่องเต้ผู้ซึ่งบัดนี้แววตาไม่ได้มีความอ่อนแออย่างที่ใครหลายคนสบประมาทไว้อีกต่อไป อัครมหาเสนาบดีเหวินแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นตามวัยกลับดูเยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก “นางกำนัลสามหาว... เจ้ากำลังพยายามกล่าวหาขุนนางระดับสูงด้วยเอกสารปลอมงั้นหรือ? รอยร้าวในราชสำนักมิได้เกิดจากความทุจริต แต่มันเกิดจากมดปลวกที่พยายามกัดกินเสาหลักของแผ่นดินต่างหาก” จ้าวหานตี้ขยับพระวรกายเล็กน้อย พระหัตถ์ที่ถือม้วนคัมภีร์กำแน่นจนข้อพระหัตถ์ขาวซีด ทว่ากระแสเสียงที่เปล่งออกมากลับหนักแน่นและกังวาน “มดปลวกหรือท่านเสนาบดี? หากมดปลวกตัวนี้มียอดเงินในบัญชีที่หายไปจากคลังหลวงถึงสามแสนตำลึงทอง ซึ่งมีตราประทับประจำตัวท่านกำกับอยู่ทุกหน้า... เช่นนั้นข้าคงต้องพิจารณาใหม่แล้วว่า ใครกันแน่ที่เป็นผู้กัดกินแผ่นดิน” บรรยากาศในท้องพระโรงพลันเปลี่ยนไปราวกับมีพายุหมุนขนาดย่อมก่อตัว ขุนนางฝ่ายเหวินต่างพากันก้มหน้าหลบสายตา บ้างก็เหงื่อกาฬแตกพลั่กไหลลงตามแนวสันหลัง หลี่เยว่เล่อก้าวเท้าออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ความสง่างามและแววตาที่เด็ดเดี่ยวทำให้นางดูโดดเด่นท่ามกลางหมู่บุรุษที่กำลังสั่นคลอน “ใต้เท้าเหวิน เงินสามแสนตำลึงทองนี้ไม่ได้หายไปในอากาศ แต่มันถูกเปลี่ยนเป็นที่ดินผืนงามในหัวเมืองตะวันออก และโรงเตี๊ยมที่ท่านใช้เป็นสถานที่นัดพบกับสายลับจากแคว้นศัตรู” นางกวาดสายตามองขุนนางอีกสามคนที่ยืนตัวสั่น “พวกท่านยังจะยืนนิ่งเพื่อรอให้ท่านเสนาบดีตัดสินใจแทนชีวิตของพวกท่านเองอีกหรือ? หรือจะยอมจำนนและเผยความจริง เพื่อแลกกับความเมตตาที่อาจจะเหลืออยู่เพียงเสี้ยวเดียวจากฝ่าบาท” คำพูดของนางเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนความสามัคคีที่จอมปลอม ขุนนางที่ถูกกล่าวหาเริ่มขยับกายอย่างลุกลี้ลุกลน ความเห็นแก่ตัวเริ่มเผยออกมาเมื่อความตายมาจ่อที่คอหอย “ฝ่าบาท! กระหม่อมถูกบังคับ! ท่านเสนาบดีเหวินสั่งให้กระหม่อมปลอมแปลงตัวเลขในบัญชี หากไม่ทำ ชีวิตคนในครอบครัวของกระหม่อมก็จะไม่ปลอดภัย!” ขุนนางผู้น้อยที่สุดทรุดกายลงกราบแทบพื้นดิน เสียงร้องคร่ำครวญทำให้หน้ากากของอัครมหาเสนาบดีเหวินเริ่มปริแตก “เจ้า! เจ้าคนทรยศ!” เหวินตวาดลั่น มือที่สั่นเทาชี้หน้าลูกน้องของตน “ข้าไม่เคยรู้จักเจ้า!” “พอได้แล้ว!” จ้าวหานตี้ตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ความกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากร่างของกษัตริย์ที่เคยถูกมองว่าไร้น้ำยา “วันนี้ข้ามิได้มาที่นี่เพื่อฟังคำแก้ตัว แต่ข้ามาที่นี่เพื่อชำระล้างความโสมมที่หมักหมมมานานปี หลิวเยว่เล่อ เจ้าทำได้ดีมากที่ช่วยข้าค้นพบรอยร้าวนี้... แต่ความผิดของท่านเสนาบดีเหวินนั้นหยั่งลึกเกินกว่าจะจบลงด้วยการจำคุก” หลี่เยว่เล่อลอบถอนหายใจยาว นางรู้ดีว่านี่เป็นเพียงก้าวแรกของเกมการเมืองที่เดิมพันด้วยเลือด แต่นางยังไม่อาจวางใจได้ ทุกย่างก้าวในวังหลวงคือการเดินบนคมมีด โดยเฉพาะเมื่อสายตาของเหวินที่จ้องมองมานั้น ไม่มีความหวาดกลัวอยู่เลย มีเพียงความแค้นที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้มอดไหม้ ทว่าในวินาทีที่จ้าวหานตี้กำลังจะออกคำสั่งประหาร อัครมหาเสนาบดีเหวินกลับคลี่ยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมา เขาสอดมือเข้าไปในแขนเสื้อแล้วดึงป้ายคำสั่งบางอย่างออกมาชูขึ้นเหนือหัว “ฝ่าบาท... พระองค์ทรงลืมไปแล้วหรือว่าอำนาจในการสั่งการกองทัพพิทักษ์เมืองหลวง มิได้อยู่ในมือของพระองค์แต่เพียงผู้เดียว” สิ้นเสียงของเขา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองทหารนับร้อยก็ดังกระหึ่มเข้ามาจากหน้าประตูท้องพระโรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษในชุดเกราะสีดำทมิฬที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ “ท่านแม่ทัพใหญ่หลง... ท่านมาทำไม?” จ้าวหานตี้ถามด้วยสุ้มเสียงที่แผ่วลงทันที บุรุษที่เพิ่งก้าวเข้ามาไม่ได้คุกเข่าทำความเคารพ เขาเพียงแค่กวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดที่หลี่เยว่เล่อด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา “กระหม่อมได้รับแจ้งมาว่า ราชสำนักกำลังจะมีเหตุจลาจล จึงนำกำลังมาเพื่อ ‘รักษาความสงบ’... แต่อดูเหมือนว่าความสงบที่แท้จริง จะต้องแลกด้วยชีวิตของใครบางคนเสียก่อน” ปลายดาบของแม่ทัพหลงชี้ตรงไปที่พระพักตร์ของฮ่องเต้ ความเงียบเข้าปกคลุมท้องพระโรงอีกครั้ง แต่คราวนี้มันคือความเงียบของความตายที่แท้จริง หลิวเยี่ยนซีขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับเยว่เล่อในสมรภูมิแห่งเล่ห์เหลี่ยมนี้ด้วยกันนะคะ!