ความลับใต้หอคัมภีร์

"หากท่านแม่ทัพยังไม่ลดดาบลง เกรงว่าหัวของท่านคงไม่ได้อยู่บนบ่าเพื่อรอคำสั่งใครอีกต่อไป" น้ำเสียงของหลี่เยว่เล่อราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึก แต่ทว่าเยือกเย็นจนคนฟังรู้สึกได้ถึงไอสังหารที่แฝงอยู่เบื้องหลังความนิ่งสงบนั้น เธอไม่ได้ก้าวเข้าไปขวาง แต่จ้องมองจ้าวหานตี้ที่ประทับนิ่งอยู่บนบัลลังก์มังกร พระพักตร์ของฮ่องเต้ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงดวงตาคมกริบที่สะท้อนเงาคมดาบอย่างท้าทาย แม่ทัพหลงชะงัก ลมหายใจของเขากระชั้นถี่ แววตาที่เคยแข็งกร้าวเริ่มสั่นไหวเมื่อเห็นนางกำนัลคนสนิทของไทเฮาผู้นี้เดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างเขากับโอรสแห่งสวรรค์ "เจ้าเป็นเพียงหญิงรับใช้ในวังหลัง มีสิทธิ์อันใดมาสั่งข้า!" แม่ทัพหลงตวาด ดาบในมือยังคงสั่นระริก "สิทธิ์ที่ข้ามี คือการเตือนท่านว่า... หมากล้อมกระดานนี้ไม่ได้มีไว้ให้ท่านถือดาบขู่เข็ญ แต่มีไว้ให้คนฉลาดเดิน" เยว่เล่อขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา ก่อนจะหันหลังให้ชายชาตินักรบแล้วก้มกราบฮ่องเต้อย่างนอบน้อม "ฝ่าบาท หม่อมฉันขออนุญาตนำเครื่องเสวยไปเปลี่ยนใหม่เพคะ บรรยากาศที่นี่... ช่างอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่ยังไม่ถึงเวลา" จ้าวหานตี้เหยียดยิ้มที่มุมปาก มือที่วางอยู่บนพนักที่นั่งกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ทว่ากลับรับสั่งด้วยสุรเสียงราบเรียบ "ตามใจเจ้า... หลิวเยว่เล่อ" นั่นคือรหัสลับ เมื่อก้าวพ้นออกมาจากท้องพระโรง เยว่เล่อไม่ได้ตรงไปยังห้องเครื่อง แต่เธอใช้จังหวะที่ขุนนางแตกตื่นกับการปะทะกันเมื่อครู่ เร้นกายเข้าสู่เขตหวงห้าม 'หอคัมภีร์หมื่นบรรพชน' สถานที่ซึ่งเก็บงำความลับของราชวงศ์มานานนับร้อยปี บรรยากาศภายในหอคัมภีร์เงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตนเอง กลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นผงอบอวลอยู่ในอากาศ เธอหยิบตะเกียงน้ำมันขึ้นมา ก่อนจะเดินผ่านชั้นหนังสือที่เรียงรายสูงตระหง่านราวกับกำแพงเมือง เยว่เล่อหยุดลงที่มุมมืดด้านหลังรูปปั้นมังกรบรรพชน นิ้วเรียวไล้ไปตามร่องผนังหินจนพบกลไกที่ซ่อนอยู่ *คลิก* เสียงกลไกทำงานแผ่วเบา ผนังหินเคลื่อนตัวออกเผยให้เห็นห้องลับขนาดเล็กที่มีเพียงตู้ไม้จันทน์หอมตั้งอยู่เพียงหนึ่งใบ เยว่เล่อหายใจเข้าลึก มือสั่นน้อยๆ ขณะเปิดตู้หยิบม้วนกระดาษหนังแกะที่ถูกผนึกด้วยตราประทับสีชาดของอดีตฮ่องเต้ เธอกางม้วนกระดาษออก ทันทีที่สายตากวาดมองตัวอักษรที่ถูกจารึกด้วยน้ำหมึกสีเข้ม ดวงตาของเยว่เล่อเบิกกว้างขึ้น หัวใจแทบหยุดเต้น 'รายชื่อสายเลือดมังกรที่ถูกเนรเทศ... ลำดับที่สิบสาม... บุตรแห่งรัชทายาทที่แท้จริง' ใต้บรรทัดนั้นมีตราประทับนิ้วมือและภาพสเก็ตช์รอยปานรูปจันทร์เสี้ยวที่หัวไหล่ขวา... รอยปานเดียวกับที่นางเห็นจากชายหนุ่มลึกลับในวันที่เกิดเหตุโศกนาฏกรรมสังหารล้างตระกูลเมื่อสิบปีก่อน ความจริงเริ่มปะติดปะต่อกันราวกับภาพจิ๊กซอว์ที่สมบูรณ์ จ้าวหานตี้ไม่ใช่ฮ่องเต้ที่อ่อนแอ แต่เขาคือตัวหมากที่ถูกวางไว้เพื่อรอการชำระแค้น และตัวนาง... คือผู้กุมกุญแจดอกสุดท้ายที่จะพลิกชะตาแผ่นดินนี้ ทว่า ในขณะที่ความตื่นตะลึงยังไม่จางหาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าประตูทางเข้าหอคัมภีร์ เยว่เล่อรีบเก็บม้วนกระดาษเข้าสาบเสื้อ แต่นั่นก็สายเกินไปเสียแล้ว เงาร่างหนึ่งทอดยาวผ่านช่องประตูเข้ามา ชายชุดดำผู้มีไอสังหารรุนแรงก้าวเข้ามาพร้อมดาบที่ชุ่มไปด้วยหยาดเลือดสดๆ เขาไม่ได้มองหาใครอื่น นอกจากตำแหน่งที่เยว่เล่อยืนอยู่ "เจ้าเจอสิ่งที่คนทั้งแผ่นดินตามหาแล้วสินะ... หลี่เยว่เล่อ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังของนักฆ่าผู้นั้น เยว่เล่อชะงักงัน เธอหันขวับไปมองบุคคลที่ก้าวออกมาจากเงามืดข้างหลังคนร้าย... เขาคนนั้นคือ 'อัครมหาเสนาบดีเหวิน' ศัตรูคู่อาฆาตที่นางฝังใจแค้นมาตลอดชีวิต เขายิ้มอย่างผู้ชนะ ดวงตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความเมตตาแม้แต่น้อย "วางมันลง แล้วข้าจะให้เจ้าตายอย่างสมเกียรติในฐานะสายลับที่เก่งกาจที่สุด" เหวินเหยียดมือออกมา เยว่เล่อกำเอกสารในอกเสื้อแน่น กัดฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดในปาก เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากตัดสินใจกระโดดพุ่งเข้าหาช่องลับด้านหลังที่เพิ่งเปิดออก ทว่ามือของนักฆ่ากลับคว้าเข้าที่ข้อเท้าของเธอไว้ได้ทันเวลา... ความลับที่กุมชะตาชีวิตคนทั้งราชวงศ์กำลังจะหลุดมือไป พร้อมกับชีวิตของนางที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายในความมืดมิดของหอคัมภีร์แห่งนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับเยว่เล่อในห้วงแห่งการล้างแค้นนี้นะคะ หลิวเยี่ยนซีสัญญาว่าจะเขียนให้เข้มข้นยิ่งกว่านี้ในตอนต่อไปค่ะ