เล่ห์กลของมเหสีเอก

กลิ่นกำยานไม้กฤษณาที่อบอวลอยู่ในตำหนักคุนหนิงไม่ได้ทำให้ความเย็นเยียบในใจของหลี่เยว่เล่อลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย นางยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงกว้าง ร่างบอบบางในชุดนางกำนัลชั้นผู้น้อยดูตัดกับความโอ่อ่าของพรมทอที่ปูยาวราวกับจะกลืนกินผู้ที่ก้าวย่างเข้ามา “เจ้าคงรู้สินะว่าการที่ข้าเรียกเจ้ามาในยามวิกาลเช่นนี้ มิใช่เพื่อดื่มน้ำชาชมจันทร์” เสียงหวานหยดแต่เย็นเฉียบดั่งคมมีดที่ซ่อนอยู่ในปลอกแพรไหมของมเหสีเอก ‘เหวินฮองเฮา’ ดังขึ้น นางไม่ได้หันมามองเยว่เล่อ แต่กลับจดจ่ออยู่กับการคัดลายมือด้วยพู่กันด้ามทอง น้ำหมึกสีเข้มหยดลงบนกระดาษปอราคาแพงจนเป็นรอยดำปื้นราวกับบาดแผล เยว่เล่อค้อมศีรษะลงต่ำ ซ่อนแววตาวาวโรจน์ไว้ภายใต้ขนตาหนา “หม่อมฉันเป็นเพียงนางกำนัลในหอคัมภีร์ ย่อมไม่ทราบว่ามเหสีจะทรงมีพระประสงค์สิ่งใดที่สำคัญเกินกว่าเรื่องราชการงานเมืองเพคะ” มเหสีเอกวางพู่กันลง ทรงหมุนตัวกลับมาด้วยท่วงท่าสง่างาม พระพักตร์ที่แต่งแต้มอย่างประณีตแย้มยิ้ม แต่ดวงตากลับว่างเปล่าไร้ความรู้สึก ทรงก้าวเข้ามาใกล้เยว่เล่อทีละน้อย จนกลิ่นน้ำอบประจำตัวหอมฟุ้งเข้าจมูกของนาง “ตระกูลหลี่ของเจ้า... ยังมีชีวิตที่สุขสบายดีอยู่ใช่ไหมที่ชายแดนเหนือ?” หัวใจของเยว่เล่อกระตุกวูบ แต่นางยังคงรักษาความนิ่งสงบไว้ได้ดั่งผิวน้ำที่ไร้กระแสลม “ครอบครัวหม่อมฉันเป็นเพียงสามัญชนที่จงรักภักดีต่อแผ่นดิน ชีวิตความเป็นอยู่ย่อมขึ้นอยู่กับพระเมตตาของฝ่าบาทและมเหสีเพคะ” “ความจงรักภักดีงั้นรึ?” มเหสีแค่นหัวเราะในลำคอ ทรงใช้นิ้วเรียวที่สวมปลอกเล็บทองคำเชิดคางของเยว่เล่อขึ้นอย่างถือดี “บิดาของเจ้าแอบลักลอบส่งจดหมายลับถึงฮ่องเต้เมื่อสามวันก่อน เจ้าคิดว่าหูตาของตระกูลเหวินจะบอดสนิทเชียวหรือ? กองทัพที่ชายแดนไม่มีเสบียงเหลือพอจะต้านทานฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึงได้นานหรอกนะเยว่เล่อ... เว้นเสียแต่ว่าเจ้าจะนำ ‘ม้วนคัมภีร์บรรพกษัตริย์’ ที่อยู่ในหอคัมภีร์มาให้ข้าภายในคืนนี้” เยว่เล่อรู้สึกได้ถึงความสั่นสะเทือนในอก พ่อของนาง... ท่านพ่อตัดสินใจเดินหมากเสี่ยงตายเช่นนี้จริงหรือ? ความลับในหอคัมภีร์คือสิ่งเดียวที่ตระกูลนางถือครองไว้เพื่อใช้กอบกู้เกียรติยศ หากมอบมันไป นั่นเท่ากับเป็นการส่งอาวุธให้ศัตรูประหารครอบครัวตัวเอง “หม่อมฉันไม่ทราบเรื่องคัมภีร์ที่มเหสีตรัสถึงเพคะ” เยว่เล่อเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าในใจกลับหมุนติ้ว นางต้องถ่วงเวลา หรือไม่ก็ต้องหาทางพลิกสถานการณ์นี้ มเหสีเอกโบกพระหัตถ์เบาๆ ทันใดนั้นขันทีรับใช้ก็นำถาดไม้ที่มีป้ายไม้เก่าคร่ำคร่าแผ่นหนึ่งวางลงบนโต๊ะกลางห้อง มันคือป้ายชื่อของบิดานางที่ควรจะอยู่ที่ชายแดน “ข้ามีเวลาให้เจ้าถึงรุ่งสาง หากพรุ่งนี้เช้าข้ายังไม่ได้สิ่งที่ต้องการ ป้ายนี้จะกลายเป็นป้ายวิญญาณของทุกคนในตระกูลเจ้าที่ต้องโทษประหารข้อหาคบคิดกับกบฏ” เยว่เล่อก้าวออกจากตำหนักคุนหนิงด้วยขาทั้งสองข้างที่อ่อนแรง ท้องฟ้ายามราตรีไร้แสงดาว ความมืดมิดรอบกายดูราวกับอสรพิษที่พร้อมจะกัดกินนางได้ทุกเมื่อ ในจังหวะที่นางเดินผ่านสวนดอกไม้หลวง มือแข็งแกร่งคู่หนึ่งกลับฉุดร่างนางเข้าสู่มุมมืดหลังแนวพุ่มไม้กั้น “เจ้าทำอะไรลงไป!” เสียงกระซิบที่คุ้นเคยทำให้นางตัวแข็งทื่อ จ้าวหานตี้... ฮ่องเต้ผู้กุมอำนาจที่เหลือเพียงน้อยนิด เขายืนอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลและโกรธเกรี้ยว “เหวินฮองเฮารู้เรื่องคัมภีร์แล้ว ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าอย่าได้แตะต้องมันจนกว่าข้าจะพร้อม” “หากหม่อมฉันไม่ทำ พ่อของหม่อมฉันก็จะตายเพคะ ฝ่าบาท!” เยว่เล่อจ้องกลับด้วยดวงตาที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาที่ไม่อาจปล่อยให้ไหล “ท่านคิดว่าอำนาจที่ท่านมีอยู่ตอนนี้ เพียงพอจะคุ้มครองใครได้บ้างหรือ?” คำพูดของนางเหมือนคมหอกที่ทิ่มแทงเข้ากลางหัวใจของชายหนุ่ม จ้าวหานตี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคว้าข้อมือนางไว้แน่น “ถ้าเช่นนั้น ข้าจะให้สิ่งที่เจ้าต้องการ... แต่เจ้าต้องจำไว้ว่า หลังจากคืนนี้ เราสองคนจะไม่มีวันได้กลับไปเป็นเหมือนเดิมอีก” เขากำลังจะเอ่ยสิ่งใดบางอย่างที่ดูเหมือนแผนการร้าย แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์รักษาพระองค์จำนวนนับสิบก็ดังขึ้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงตะโกนก้องของขันทีเอกข้างกายฮองเฮาที่ดูเหมือนจะมาดักซุ่มรออยู่ก่อนแล้ว “พบตัวนางแล้ว! นางกำนัลเยว่เล่อแอบซ่องสุมกับชายแปลกหน้าในเขตหวงห้าม!” ฮ่องเต้เบิกตากว้าง หันมามองเยว่เล่อด้วยแววตาที่ตัดขาดจากความลังเล เขาดึงนางเข้าไปใกล้จนลมหายใจรดกัน “เจ้ามีทางเลือกเดียว... ยอมให้ข้าทอดทิ้งเจ้าต่อหน้าทุกคน หรือจะสู้จนตัวตายไปพร้อมกับข้าในวินาทีนี้?” ความหวังของหลิวเยี่ยนซีคือขอให้รี้ดเดอร์ทุกท่านสนุกไปกับโชคชะตาที่กำลังจะเปลี่ยนไปของเยว่เล่อนะคะ