เจ็บปวดเพื่อเติบโต

“หากเจ้าเลือกที่จะลบชื่อใครสักคนออกจากบันทึกประวัติศาสตร์ เจ้าต้องมั่นใจว่าปลายพู่กันของเจ้าไม่มีวันสั่นไหว แม้ในยามที่เลือดของเขาไหลนองอยู่แทบเท้า” เสียงทุ้มต่ำของจ้าวหานตี้ดังก้องท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทรงพระอักษรที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานไม้จันทน์หอมกรุ่น ฮ่องเต้หนุ่มยืนหันหลังให้แก่หลี่เยว่เล่อ ร่างสูงโปร่งในฉลองพระองค์สีเหลืองทองดูคล้ายจะแบกรับน้ำหนักของแผ่นดินไว้เพียงลำพัง เขากำลังจ้องมองแผนที่จำลองอาณาจักรที่ถูกรอยขีดข่วนของอำนาจมืดฉีกทึ้งจนเหวอะหวะ หลี่เยว่เล่อไม่ได้ขยับกายไปไหน นางยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นพรมทอแน่น ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังรอยเลือดหยดเล็กๆ ที่เปรอะเปื้อนอยู่บนชายกระโปรงผ้าไหมชั้นดีของนาง มันไม่ใช่เลือดของนาง แต่เป็นเลือดของสายลับที่นางเพิ่งสั่ง ‘จัดการ’ ไปเมื่อครึ่งชั่วยามก่อนหน้าเพียงเพื่อจะเก็บกวาดเส้นทางสู่หมากกระดานถัดไป “หม่อมฉันไม่ได้ต้องการลบผู้ใดไปจากประวัติศาสตร์เพคะ ฝ่าบาท” หลิวเยว่เล่อเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางราบเรียบดุจผิวน้ำในยามไร้ลม “หม่อมฉันเพียงแค่ต้องการกำจัด ‘กาฝาก’ ที่ขวางทางไม่ให้รากแก้วของต้นไม้นี้เติบโตได้เท่านั้น” จ้าวหานตี้หมุนตัวกลับมา สายพระเนตรที่เคยดูเฉยเมยบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความคมกริบประหนึ่งคมดาบที่เพิ่งชักออกจากฝัก “เจ้าช่างโหดเหี้ยมกว่าที่ข้าคิดไว้มากนัก หลิวเยว่เล่อ... เจ้าสังหารคนใกล้ชิดของอัครมหาเสนาบดีเหวินไปสามคนในคราวเดียว เจ้าคิดหรือว่าตาเฒ่านั่นจะนิ่งเฉยให้เจ้าได้เดินหมากตาต่อไป?” เยว่เล่อเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก แม้มันจะเป็นยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง “ความเมตตาในยามที่บ้านเมืองกำลังจะล่มสลาย คือความโง่เขลาที่สุดเพคะ หากเปรียบแผ่นดินนี้เป็นร่างกาย เหวินถิงหยุนก็คือเนื้อร้ายที่กำลังลุกลาม การตัดไฟแต่ต้นลมไม่ใช่เรื่องของอารมณ์ แต่มันคือการทำศัลยกรรมเพื่อรักษาชีวิตของแผ่นดินไว้” นางขยับกายลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างบางเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทรงพระอักษร ก่อนจะหยิบม้วนกระดาษที่ถูกประทับตราลับของสำนักข่าวกรองขึ้นมาวางลง “นี่คือหลักฐานการโอนย้ายเสบียงหลวงไปสู่กองกำลังส่วนตัวของตระกูลเหวินที่ชายแดน หากพรุ่งนี้เช้าหลักฐานนี้ปรากฏบนท้องพระโรง คนที่ควรจะเสียเลือดเสียเนื้อไม่ใช่หม่อมฉัน แต่เป็นหมากตัวสำคัญที่ท่านถนอมไว้มานานหลายปี” จ้าวหานตี้มองนางด้วยสายตาซับซ้อน ความชื่นชมและความหวาดระแวงฉายชัดปนเปกัน “เจ้าจะเดิมพันด้วยชีวิตของคนทั้งตระกูลเหวินเลยหรือ?” “ชีวิตคนนับหมื่นในเขตชายแดนสำคัญกว่าชีวิตของขุนนางฉ้อฉลเพียงไม่กี่คนเพคะ” เยว่เล่อกล่าวพลางนึกถึงภาพความทรงจำที่แตกสลายของครอบครัวตนเอง ความเจ็บปวดจากการสูญเสียผลักดันให้นางก้าวมาถึงจุดนี้ จุดที่นางต้องกลายเป็นปีศาจเพื่อสังหารปีศาจ “หม่อมฉันพร้อมจะแบกรับบาปกรรมนี้ไว้เพียงผู้เดียว ขอเพียงให้ฝ่าบาทกล้าพอที่จะตวัดพระหัตถ์ลงนามในฎีกาฉบับนี้เท่านั้น” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะหยุดหายใจ จ้าวหานตี้ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับนางเหลือเพียงคืบ กลิ่นกายของบุรุษผู้ครองแผ่นดินทำให้เยว่เล่อรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล เขาโน้มตัวลงมาใกล้ข้างหูของนาง “หากเจ้าทำเช่นนี้ เจ้าจะกลายเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งของเหล่าขุนนางทั่วทั้งราชสำนัก เจ้าจะไม่เหลือที่ยืน... แม้แต่ในใจของข้า” “หม่อมฉันไม่เคยต้องการที่ยืนในใจของฝ่าบาทเพคะ” นางตอบพลางสบตากับดวงตาคมคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว “หม่อมฉันต้องการเพียงเห็นเหวินถิงหยุนคุกเข่าลงแทบเท้าพระองค์ และเห็นเกียรติยศของตระกูลหลิวกลับมาเปล่งประกายอีกครั้ง... ถึงเวลาที่ฝ่าบาทจะต้องเลือกแล้วว่าจะให้ ‘หมอก’ นี้จางหายไป หรือจะปล่อยให้มันกลืนกินเราทั้งคู่จนไม่เหลือซาก” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของมหาดเล็กดังขึ้นที่หน้าประตู ตามด้วยเสียงขานรับที่สั่นเครือ “ฝ่าบาท... อัครมหาเสนาบดีเหวิน... เขามาถึงที่หน้าตำหนักแล้วพ่ะย่ะค่ะ เขาบอกว่ามี ‘ของขวัญ’ ล้ำค่าจะมามอบให้ฮ่องเต้ถึงพระหัตถ์!” เยว่เล่อชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของนางเต้นรัวแต่มือกลับนิ่งสนิท นางหันไปสบตากับจ้าวหานตี้ เห็นประกายความสงสัยและแผนการบางอย่างในแววตาของเขา ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของเหวินถิงหยุนที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ และในมือของเขาไม่ได้ถือฎีกา แต่เขากำลังลากโซ่ตรวนที่ล่ามร่างคนผู้หนึ่งเข้ามา... ร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลและเลือดท่วมจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ คือพี่ชายที่หายสาบสูญไปของหลี่เยว่เล่อนั่นเอง! หลี่เยว่เล่อตัวเย็นวาบ เมื่อเห็นเหวินถิงหยุนกระตุกโซ่เบาๆ จนร่างนั้นล้มลงแทบเท้าของนาง ก่อนที่ศัตรูหมายเลขหนึ่งจะกระซิบเสียงต่ำด้วยความสะใจ “ดูเหมือนว่าวันนี้... หมอกที่เจ้าว่า จะไม่จางหายไปง่ายๆ แล้วนะ ท่านหญิง” หวังว่าเรื่องราวที่เข้มข้นในบทนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นไปพร้อมกับหลิวเยี่ยนซีนะคะ!