คลังแสงที่ว่างเปล่า

"ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำโกหกเรื่องหนูแทะกินเสบียง หรือความชื้นที่กัดกร่อนเหล็กกล้าหรอกนะ ท่านผู้ดูแลคลังแสง" เสียงของหลี่เยว่เล่อราบเรียบดุจผิวน้ำในบ่อนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยความเย็นเยียบที่ทำให้ผู้ฟังถึงกับสันหลังวาบ เธอสะบัดแขนเสื้อคลุมสีเข้ม ปลายเท้าก้าวผ่านความมืดสลัวของโรงเก็บอาวุธหลวงที่ควรจะเต็มไปด้วยดาบและธนูอันทรงอานุภาพ แต่นี่กลับมีเพียงกลิ่นอับของไม้เก่าและความว่างเปล่าที่สะท้อนเสียงฝีเท้าของเธอเป็นจังหวะก้องกังวาน เจ้ากรมคลังแสงถูมือไปมาอย่างประหม่า เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผมแม้ในยามที่อากาศในโถงใต้ดินจะเย็นยะเยือก "พระสนม... กระหม่อม... กระหม่อมเพียงแต่..." "เพียงแต่ไม่มีของเหลืออยู่แล้วใช่หรือไม่" เยว่เล่อหมุนตัวกลับ สายตาคมปลาบดุจใบมีดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่หลบเลี่ยงของอีกฝ่าย "อาวุธกว่าหมื่นชิ้นที่เบิกจ่ายจากท้องพระคลังเพื่อเตรียมรับมือศึกชายแดน บัดนี้กลับเหลือเพียงฝุ่นผง ข้าไม่ได้มาในฐานะสนม แต่ข้ามาในนามของฝ่าบาท หากท่านไม่พูดความจริงภายในนับหนึ่งถึงสาม... ศีรษะของท่านคงไม่อยู่บนบ่าให้ได้ก้มกราบใครอีก" จ้าวหานตี้ที่ยืนอยู่เบื้องหลังในชุดฉลองพระองค์สีดำเรียบง่ายไม่ต่างจากสามัญชน ยกมือขึ้นห้ามปรามเยว่เล่อด้วยแววตาที่ซ่อนความพึงพอใจเอาไว้ลึกๆ เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ ให้แสงจากคบเพลิงส่องกระทบใบหน้าครึ่งซีกที่ดูเคร่งขรึมและทรงอำนาจ "เจ้ากรมอาวุธ... กฎมณเฑียรบาลข้อที่สิบสองว่าด้วยการยักยอกทรัพย์สินแผ่นดินมีโทษสถานใด เจ้าคงจำได้แม่นยำ" น้ำเสียงของฮ่องเต้หนุ่มนุ่มนวล ทว่าแต่ละคำที่เอ่ยออกมาราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงบนใจของขุนนางเบื้องหน้า "ฝ่าบาท! กระหม่อม... กระหม่อมมิได้ยักยอกเองพ่ะย่ะค่ะ!" ชายวัยกลางคนทรุดตัวลงคุกเข่า ศีรษะโขกกับพื้นหินจนเกิดเสียงดังสนั่น "เป็นคำสั่ง... เป็นคำสั่งจากอัครมหาเสนาบดีเหวิน! เขาบังคับให้ข้าขนอาวุธเหล่านั้นออกไปในช่วงกลางดึก บอกเพียงว่าต้องส่งไปให้ 'กองกำลังลับ' ที่อยู่นอกเมืองหลวง!" หลี่เยว่เล่อสบตากับจ้าวหานตี้เพียงชั่วครู่ ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของเจ้ากรมอาวุธ นี่คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่พวกเขารอคอย... การที่เหวินซู่อวิ๋นกล้าสะสมกองกำลังส่วนตัวด้วยอาวุธหลวง หมายความว่าเขามิได้ต้องการเพียงอำนาจในราชสำนัก แต่เขากำลังเตรียมพร้อมสำหรับการ 'ผลัดเปลี่ยนแผ่นดิน' "กองกำลังลับที่เจ้าว่า... อยู่ที่ใด" เยว่เล่อถามต่อ เสียงของเธอหนักแน่นขึ้น "หุบเขาเมฆากลืน... ที่นั่นมีโรงถลุงเหล็กส่วนตัวของตระกูลเหวิน พวกเขานำอาวุธเก่าไปหลอมรวมใหม่เพื่อทำตราประทับและเครื่องหมายกองทัพส่วนตัวพ่ะย่ะค่ะ" ยังไม่ทันที่เจ้ากรมอาวุธจะสิ้นคำพูด เสียงระเบิดตูมตามก็ดังสนั่นมาจากทางเข้าคลังแสงชั้นนอก ฝุ่นควันฟุ้งกระจายเข้ามาในโถงทันที พร้อมกับเสียงดาบปะทะกันอย่างรุนแรงขององครักษ์เสื้อแพรและกลุ่มนักฆ่าชุดดำที่จู่โจมเข้ามาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย "ฝ่าบาท ระวัง!" เยว่เล่อคว้าแขนของจ้าวหานตี้ดึงให้ถอยเข้าหลบหลังเสาหินขนาดใหญ่ สายตาของเธอกวาดมองสถานการณ์รอบข้างอย่างรวดเร็ว กลุ่มคนชุดดำเหล่านั้นมิใช่นักฆ่าทั่วไป การเคลื่อนไหวของพวกเขาพร้อมเพรียงและดุดันดั่งกองทัพที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี "ดูเหมือนจะมีคนรู้ว่าเรามาที่นี่" จ้าวหานตี้ดึงกระบี่ประจำตัวออกมา แววตาของเขาเปลี่ยนจากความนิ่งสุขุมเป็นความดุร้ายของนักล่า "เย่เล่อ เจ้าจำที่ข้าเคยบอกได้ไหม... เกมนี้เราจะปิดฉากมันอย่างไร" "หม่อมฉันจำได้ดีเพคะ" เยว่เล่อคว้ามีดสั้นจากขอบโต๊ะทำงานของเจ้ากรมอาวุธขึ้นมาถือไว้มั่น เธอรู้ดีว่าในสถานการณ์นี้ การหนีไม่ใช่ทางออก แต่คือการเปิดโปงความโสมมของเหวินซู่อวิ๋นให้โลกได้รับรู้ นักฆ่าคนหนึ่งพุ่งตรงมาที่พวกเขาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ เยว่เล่อขยับกายหลบอย่างพลิ้วไหว ปลายมีดสั้นกรีดผ่านแขนเสื้อของศัตรู ก่อนจะสวนกลับเข้าที่จุดตายอย่างแม่นยำ ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะได้เปรียบ เงาหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นที่มุมมืดของเพดานสูง ชายชุดดำคนนั้นไม่ได้พุ่งเข้าหาพวกเขา แต่กลับขว้างกระบอกไม้ไผ่ที่จุดไฟไว้แล้วเข้าใส่กองเอกสารบัญชีอาวุธทั้งหมดที่ตั้งอยู่บนโต๊ะไม้กลางห้อง! "ไม่นะ!" เยว่เล่ออุทาน เธอพยายามจะพุ่งตัวเข้าไปดับไฟ แต่เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยกลับดังขึ้นขัดจังหวะจากหน้าประตูที่ถูกพังเข้ามา "ดูเหมือนว่าฝ่าบาทและพระสนมจะแวะมาเยี่ยมเยียนคลังแสงในเวลาที่ไม่เหมาะสมไปเสียหน่อยนะพ่ะย่ะค่ะ" ร่างสูงโปร่งของอัครมหาเสนาบดีเหวินก้าวเข้ามาท่ามกลางควันไฟ ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ไปไม่ถึงดวงตา ในมือถือพัดพับที่เปื้อนคราบเขม่าเล็กน้อย ราวกับเขากำลังรอคอยช่วงเวลานี้มานานแสนนาน เขากวาดสายตามองซากความว่างเปล่าของคลังแสง แล้วหันมาสบตาเยว่เล่อด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยการดูแคลน "ในเมื่อความจริงถูกเปิดเผยจนหมดสิ้น... กระหม่อมก็ไม่มีเหตุผลที่จะปล่อยให้ฝ่าบาทเสด็จกลับวังอย่างปลอดภัยอีกต่อไป" หลิวเยี่ยนซีหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของความขัดแย้งนี้ หวังว่าบทนี้จะทำให้หัวใจของรี้ดเดอร์ทุกท่านเต้นระทึกไปพร้อมกับตัวละครนะคะ!