แผนซ้อนแผนของฮ่องเต้

“เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าคลังแสงที่ว่างเปล่านี่คือไพ่ใบสุดท้ายของข้า?” สุ้มเสียงของจ้าวหานตี้ราบเรียบ ทว่าก้องกังวานอยู่ในโถงเก็บอาวุธที่เงียบเชียบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของอัครมหาเสนาบดีเหวิน เขายืนอยู่ท่ามกลางความมืดสลัว แสงคบเพลิงวูบไหวสะท้อนนัยน์ตาที่วาวโรจน์ด้วยอำนาจที่ซ่อนเร้นมานานปี เหวินซือหย่วนแค่นหัวเราะ กระชับกระบี่ในมือแน่นขึ้น “ฝ่าบาท ทรงเล่นตลกกับความตายเกินไปแล้ว ในเมื่อขุมกำลังในมือพระองค์สิ้นสูญ ไร้เงินทอง ไร้อาวุธ แม้แต่ทหารองครักษ์ยังถูกข้าสั่งปลดอาวุธไว้ภายนอก พระองค์ยังจะมีสิ่งใดมาต่อรองกับข้าได้อีก?” หลี่เยว่เล่อที่ยืนอยู่เบื้องหลังฮ่องเต้เพียงครึ่งก้าวไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย นางเพียงแต่มองแผ่นหลังกว้างของบุรุษผู้นี้ด้วยสายตาที่ซับซ้อน กลยุทธ์ ‘ถอยเพื่อรุก’ ที่นางเคยพร่ำสอนเขาในตำหนักลับดูเหมือนกำลังจะถูกนำมาใช้ในวินาทีชี้ชะตานี้ จ้าวหานตี้ค่อยๆ หันกลับมา แววตาที่เคยฉายแววอ่อนแอราวนักโทษถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก เขาก้าวเดินช้าๆ ตรงไปหาเสนาบดีเฒ่าโดยไม่เกรงกลัวคมดาบแม้แต่น้อย “ท่านเหวิน ท่านมักจะยึดติดกับสิ่งที่มองเห็นเสมอ...” เขาหยุดลงตรงหน้าอีกฝ่าย ระยะห่างเพียงไม่กี่ชิวอี้ “ท่านเห็นคลังแสงว่างเปล่า ท่านจึงคิดว่าข้าไร้อำนาจ แต่ท่านกลับลืมไปว่า ในหมากกระดานนี้ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่หมากที่วางอยู่บนกระดาน แต่คือมือของผู้เล่นที่ซ่อนอยู่ในเงามืดต่างหาก” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับร้อยก็ดังสะท้อนก้องมาจากทุกทิศทางของคลังแสงใต้ดิน มันไม่ใช่เสียงทหารที่เหวินซือหย่วนคุ้นเคย แต่มันคือเสียงย่ำเท้าของกองกำลังที่ได้รับการฝึกฝนมาเพื่อการสังหารโดยเฉพาะ! “นี่มันอะไรกัน!” เหวินซือหย่วนหน้าถอดสี รีบหันมองไปรอบทิศ “สิ่งที่เจ้าเห็นคือความว่างเปล่า แต่นั่นคือ ‘ม่านหมอก’ ที่เยว่เล่อสร้างขึ้นให้เจ้าหลงเชื่อ” จ้าวหานตี้แย้มยิ้ม มุมปากหยักลึกดูน่าเกรงขาม “ข้าไม่ได้ขนอาวุธไปที่อื่น แต่ข้าใช้อาวุธเหล่านั้นแลกเปลี่ยนเป็น ‘ศรัทธา’ ของเหล่าขุนนางที่ท่านเคยกดขี่ไว้ต่างหาก ในขณะที่ท่านมัวแต่ตรวจสอบยอดเงินในคลัง ท่านกลับมองข้ามความแค้นของคนใต้ปกครองของท่านเอง” หลี่เยว่เล่อก้าวออกมาข้างหน้า รอยยิ้มของนางงดงามทว่าเยือกเย็น “ท่านเสนาบดี ท่านพลาดไปจุดหนึ่งเสมอ ท่านคิดว่าอำนาจคือสิ่งของที่กอบโกยได้ แต่ฝ่าบาททรงสอนให้ข้าเห็นว่า อำนาจที่แท้จริงคือความจงรักภักดีที่สร้างขึ้นจากความยุติธรรม... ซึ่งท่านไม่มีมันเลย” ความโกลาหลเริ่มเกิดขึ้นเมื่อขุนนางระดับสูงกลุ่มหนึ่งที่เคยเป็นพวกของเหวินซือหย่วนเริ่มชักกระบี่ออกมา แต่ไม่ได้หันไปหาฮ่องเต้ หากแต่เป็นทหารองครักษ์ของฝ่ายเสนาบดีเองที่ถูกล้อมไว้เสียสนิท เหวินซือหย่วนกัดฟันกรอด ความพ่ายแพ้ที่เขาไม่เคยคาดคิดกำลังรุกคืบเข้ามา “เจ้าคิดว่านี่จะจบลงที่นี่หรือ?” เหวินซือหย่วนคำราม “ข้ายังมีคนในวังหลวง...” “หมายถึงขันทีคนสนิทที่คอยส่งข่าวให้ท่านใช่หรือไม่?” จ้าวหานตี้แทรกขึ้น น้ำเสียงเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม “เขาถูกจับกุมแล้วตั้งแต่นกพิราบสื่อสารฉบับสุดท้ายที่ท่านส่งออกไปถูกยิงร่วงลงกลางทาง... ข้าให้คนของข้าส่งข้อความปลอมกลับไป บอกให้กองกำลังสมทบของท่านบุกเข้ามาที่ประตูทิศใต้แทนที่จะเป็นประตูหลัก” เยว่เล่อมองดูสถานการณ์ด้วยความชื่นชม แผนซ้อนแผนที่นางวางไว้ร่วมกับเขาได้รับการขัดเกลาจนสมบูรณ์แบบ จ้าวหานตี้ไม่ใช่ฮ่องเต้ที่อ่อนแออีกต่อไป เขาคือเสือที่เพิ่งตื่นจากจำศีลและพร้อมจะฉีกกระชากผู้ที่บังอาจข่มเหงเขาให้แหลกลาญ “จบสิ้นแล้ว เสนาบดีเหวิน” ฮ่องเต้ตรัสเสียงเรียบ ก่อนจะสะบัดมือเบาๆ เป็นสัญญาณ ทหารองครักษ์นับสิบพุ่งเข้าควบคุมตัวเหวินซือหย่วนทันทีที่เขาเผลอเรอด้วยความตกตะลึง ทุกอย่างดูเหมือนจะลงเอยด้วยชัยชนะ ทว่าท่ามกลางเสียงชุลมุน หลี่เยว่เล่อกลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง นางเหลือบเห็นเงาดำสายหนึ่งพุ่งวาบผ่านเพดานคลังแสงไปอย่างรวดเร็วผิดมนุษย์ นางคว้าแขนของจ้าวหานตี้ไว้แน่น “ฝ่าบาท... ระวัง!” เสียงธนูแหวกอากาศดังก้องขึ้นพร้อมกันหลายสาย มันไม่ใช่ธนูธรรมดา แต่เป็นธนูอาบยาพิษสีม่วงเข้มที่พุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ จ้าวหานตี้รีบคว้าตัวเยว่เล่อหลบเข้าหลังเสาหินขนาดใหญ่ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะสั่งการต่อ พลันมีเสียงฝีเท้าเบาหวิวหยุดลงตรงหน้าเสาที่ทั้งคู่หลบอยู่ น้ำเสียงที่คุ้นหูดังขึ้นช้าๆ แฝงความเย้ยหยันที่ทำให้เยว่เล่อถึงกับขนลุกชัน “ช่างเป็นแผนการที่แยบคายจริงๆ ฝ่าบาท... แต่ดูเหมือนพระองค์จะลืมไปว่า ‘เจ้าของตัวจริง’ ของคลังแสงแห่งนี้ ไม่ใช่ทั้งท่านและเสนาบดีผู้โง่เขลานั่น” บุรุษในชุดดำสนิทก้าวออกมาจากมุมมืด ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งถูกปิดไว้ด้วยหน้ากากเหล็ก ทว่าดวงตาที่เหลืออยู่นั้นกลับฉายแววอำมหิตที่คุ้นตาเกินกว่าที่เยว่เล่อจะลืมเลือนได้... เขาคือคนที่นางคิดว่าตายไปแล้วในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน และเขากำลังถือราชโองการฉบับที่ประทับตราหยกซึ่งควรจะหายสาบสูญไปพร้อมกับตระกูลของนาง! หลี่เยว่เล่อหน้าซีดเผือด “ท่าน... เป็นไปไม่ได้...” หวังว่าตอนที่ 38 นี้จะทำให้ท่านผู้อ่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ หลิวเยี่ยนซีตั้งใจเขียนบทนี้ให้เป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญที่สุดของเรื่องค่ะ ขอบพระคุณที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะคะ หวังว่าจะได้พบกันในตอนต่อไปค่ะ