ข่าวลือที่แพร่กระจาย

“ท่าน... เป็นไปไม่ได้...” น้ำเสียงของหลี่เยว่เล่อสั่นพร่า ดวงตาเรียวหงส์เบิกกว้างจ้องมองม้วนกระดาษในมือของจ้าวหานตี้ ราวกับมันเป็นอาวุธพิษที่พร้อมจะปลิดชีพนางได้ทุกเมื่อ ความเงียบงันภายในห้องทรงอักษรนั้นหนักอึ้งราวกับมีภูเขาหินทับถมลงบนอก ความจริงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคือภาพวาดลายเส้นหยาบๆ ของอัครมหาเสนาบดีเหวินที่กำลังรับถุงเงินจากชายชุดดำท่าทางประหลาด ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของลัทธิเถื่อนที่เพิ่งถูกกวาดล้างไปเมื่อปีก่อน จ้าวหานตี้ขยับกายพิงพนักเก้าอี้มังกร ดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์ซ่อนเล็บไม่ได้ฉายแววสะใจ แต่มันคือความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัวกว่า “ในวังหลวง... ข้าทำได้เพียงมองดูเขาเชิดหุ่น แต่ในตลาดมืด ข้ามีสายตาที่เขามองไม่เห็น เยว่เล่อ เจ้าคิดว่าอัครมหาเสนาบดีผู้เปี่ยมด้วยคุณธรรมผู้นี้ จะรักษาฐานอำนาจไว้ได้นานเพียงใด หากชาวเมืองที่เขากดขี่อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ได้เห็น ‘ใบหน้า’ ที่แท้จริงของเขากับตาตนเอง?” หลี่เยว่เล่อสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามระงับความสั่นเทาในมือ นางวางม้วนกระดาษนั้นลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอมก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของบุรุษผู้เป็นฮ่องเต้ “ฝ่าบาทต้องการให้หม่อมฉัน... เป็นผู้จุดไฟในครั้งนี้หรือเพคะ?” “ไม่ใช่เพียงแค่จุดไฟ” จ้าวหานตี้เหยียดยิ้มที่มุมปาก “แต่เจ้าต้องทำให้นางสิงห์ในคราบนักบุญผู้นี้ ตกลงไปในนรกที่เขาขุดไว้ให้คนอื่นด้วยมือของเขาเอง” *** สามวันให้หลัง เสียงอื้ออึงทั่วตลาดหลวงมิใช่เสียงร้องเร่ขายสินค้าอีกต่อไป แต่เป็นเสียงซุบซิบที่ดังราวกับคลื่นลมมรสุม หลี่เยว่เล่อในอาภรณ์สตรีชาวบ้านธรรมดาๆ นั่งจิบน้ำชาอยู่ในร้านอาหารเล็กๆ ตรงข้ามศาลาว่าการ นางเฝ้ามองชายชราขอทานคนหนึ่งที่กำลังถือแผ่นกระดาษแผ่นเล็กๆ แจกจ่ายให้ผู้คน “ฟังนะพี่น้องทั้งหลาย!” ชายขอทานตะโกนเสียงหลง “อัครมหาเสนาบดีที่พวกท่านกราบไหว้ ที่แท้ก็เป็นผู้อยู่เบื้องหลังการขึ้นภาษีข้าวสารจนพวกเราต้องอดตาย! เขานำเงินภาษีไปสมทบทุนลัทธิเถื่อนเพื่อสร้างกองกำลังส่วนตัว ข้าเห็นกับตาที่ชายป่าหลังจวนของเขา!” ชาวบ้านที่หิวโหยเริ่มฮือฮา ความแค้นที่ถูกสั่งสมมานานดั่งน้ำป่าที่รอวันเขื่อนแตก ข้อความในแผ่นกระดาษเหล่านั้นมิใช่แค่คำลือ แต่เป็นรายละเอียดของวันเวลาที่อัครมหาเสนาบดีเหวินเคย ‘สั่งการ’ ให้ยึดที่ดินทำกินของชาวนาในเขตทางใต้ ซึ่งในความเป็นจริง หลี่เยว่เล่อเป็นผู้ปลอมแปลงหลักฐานเหล่านี้ขึ้นมาโดยอ้างอิงจากรอยประทับตราที่นางเคยขโมยมาได้ในอดีต นางยกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ ซ่อนรอยยิ้มเยือกเย็นไว้ใต้แขนเสื้อ คนอย่างเหวินฉางหลินอาศัยบารมีและคำสรรเสริญในการค้ำจุนอำนาจ หากบารมีเหล่านั้นกลายเป็นมลทินที่ไม่อาจล้างออกได้ แม้แต่ฮ่องเต้ก็ไม่จำเป็นต้องออกแรงผลักให้เขาล้ม เขาก็จะถูกมวลชนเหยียบย่ำจนจมดินไปเอง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มทหารรักษาพระองค์ก็ดังขึ้นตามมาด้วยเสียงกรีดร้องของชาวบ้าน อัครมหาเสนาบดีเหวินในชุดขุนนางเต็มยศปรากฏตัวขึ้นกลางตลาด ดวงตาของเขาฉายแววอำมหิตผิดกับรอยยิ้มที่เสแสร้ง เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะชี้นิ้วไปยังชายขอทาน “จับตัวมันไป! ใครที่เผยแพร่ข่าวลือทำลายความมั่นคงของแผ่นดิน ต้องโทษประหาร!” เสียงของเขาตวาดก้อง แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมาไม่ใช่ความเกรงขาม แต่มันคือ ‘ก้อนหิน’ ที่ถูกขว้างมาจากฝูงชน “ไอ้ขุนนางโฉด! คืนที่ดินให้พวกเรา!” “แกมันก็แค่หมาจิ้งจอกในคราบคนดี!” หลี่เยว่เล่อวางถ้วยชาลงอย่างแช่มช้า นางขยับตัวลุกขึ้นยืนมองเหตุการณ์ความวุ่นวายที่เริ่มบานปลายจนทหารเริ่มคุมไม่อยู่ ความโกลาหลครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของจุดจบ แต่แล้ว ในจังหวะที่นางหันหลังเตรียมจะจากไป สายตานางก็ปะทะเข้ากับเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่บนระเบียงชั้นสองของหอสุราฝั่งตรงข้าม ชายผู้นั้นสวมชุดดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปิดไว้ด้วยหน้ากากเงิน แววตาที่จ้องมองลงมายังนางนั้นมิใช่ความเกลียดชัง แต่มันคือความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ เขาชูจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมา... จดหมายที่หลี่เยว่เล่อจำได้แม่นยำว่านางได้เผาทิ้งไปตั้งแต่วันแรกที่ได้รับจากคนสนิทของบิดาที่ล่วงลับไปแล้ว หัวใจของนางกระตุกวูบ ความรู้สึกหนาวสั่นแล่นปราดไปทั่วสันหลัง ใครกันที่รู้ว่านางคือผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด? และที่สำคัญที่สุด... ทำไมจดหมายลับที่ควรจะเป็นเถ้าถ่านถึงยังคงอยู่ในมือของชายผู้นี้ได้! ชายในหน้ากากเงินขยับริมฝีปากเป็นคำพูดไร้เสียง ‘ข้ากลับมาทวงหนี้เลือดแล้ว... เยว่เล่อ’ ก่อนที่เขาจะกระโดดหายลับไปในเงามืดของตรอกแคบๆ ทิ้งให้หลี่เยว่เล่อยืนนิ่งงันอยู่กลางกระแสความวุ่นวายที่ตัวเองเป็นคนจุดชนวนไว้ หวังว่าเนื้อหาบทนี้จะถูกใจและทำให้ท่านผู้อ่านตื่นเต้นไปกับแผนการของหลี่เยว่เล่อนะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอดค่ะ หลิวเยี่ยนซี