การพิสูจน์ความบริสุทธิ์

“ข้าไม่ได้เป็นคนวางยาพิษในถ้วยชาของไทเฮา และหากข้าจะลงมือสังหารนาง ข้าคงไม่เลือกวิธีที่โง่เขลาจนทำให้ตนเองต้องกลายเป็นแพะรับบาปในที่แจ้งเช่นนี้หรอกค่ะ” เสียงของหลี่เยว่เล่อราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึก ทว่าแววตากลับคมกริบดั่งมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในแพรไหม ท่ามกลางความเงียบสงัดของท้องพระโรงที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานหอมกรุ่นที่แฝงไว้ด้วยบรรยากาศแห่งความตาย บรรดาขุนนางต่างก้มหน้านิ่ง ไม่มีผู้ใดกล้าสบตาหญิงสาวที่กำลังคุกเข่าอยู่กลางพื้นหินอ่อนที่เย็นเยียบ อัครมหาเสนาบดีเหวินแค่นยิ้มที่มุมปาก นิ้วมือหยาบกร้านลูบเคราแผ่วเบาพลางก้าวเข้ามาใกล้ “หลักฐานมัดตัวเจ้าแน่นหนาถึงเพียงนี้ เสื้อผ้าของเจ้ายังมีกลิ่นของ ‘หญ้าไร้ลักษณ์’ ติดอยู่ เจ้ายังจะกล้าอ้างความบริสุทธิ์อีกหรือ?” “กลิ่นหรือคะ?” หลี่เยว่เล่อเลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทำให้คนมองต้องสะดุ้ง “ใต้เท้าเหวินคงลืมไปว่าหญ้าไร้ลักษณ์เป็นพิษที่มีผลต่อระบบประสาททันทีที่สัมผัส หากข้าเป็นผู้ลงมือจริง ป่านนี้มือของข้าคงดำคล้ำไปแล้ว แต่นี่… ใต้เท้าลองดูให้ดีเถิด” นางแบมือเรียวบางที่สะอาดสะอ้านขึ้นตรงหน้าเขา ผิวพรรณนั้นนวลเนียนปราศจากร่องรอยใดๆ อัครมหาเสนาบดีชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาที่เคยหยิ่งยโสวูบไหวเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะหันไปทางฮ่องเต้จ้าวหานตี้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรด้วยแววตากดดัน จ้าวหานตี้มองลงมาด้วยสายตาเรียบเฉย ราวกับเขากำลังดูละครฉากหนึ่งที่เขาเป็นเพียงผู้ชม ไม่ใช่ผู้กุมชะตาชีวิตของนาง “หลี่เยว่เล่อ ในเมื่อเจ้าบริสุทธิ์ แล้วใครกันที่เป็นคนวางยาในวันนั้น? เจ้ามีหลักฐานมายืนยันความบริสุทธิ์ของตนหรือไม่?” หลี่เยว่เล่อสูดลมหายใจเข้าลึก นางไม่ได้หันไปมองฮ่องเต้ แต่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอัครมหาเสนาบดี “หม่อมฉันไม่มีหลักฐานเป็นจดหมายหรือตราประทับ แต่หม่อมฉันมี ‘คำให้การ’ จากคนสนิทที่ใกล้ชิดกับไทเฮาที่สุด และที่สำคัญกว่านั้น… หม่อมฉันมีวิธีพิสูจน์ว่า ใครกันแน่ที่ใช้พิษนี้เป็นเครื่องมือในการกำจัดเสี้ยนหนาม” “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” เสียงของเหวินเริ่มสั่นด้วยความระแวง หลี่เยว่เล่อหยิบเข็มเงินขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ในชายแขนเสื้อออกมาอย่างรวดเร็ว กิริยานั้นว่องไวดุจแมวป่า นางแทงเข็มนั้นลงไปที่แขนเสื้อด้านในของตนเองเล็กน้อย ก่อนจะกดมันลงไปในเครื่องหอมที่ตั้งอยู่ใกล้ตัว—เครื่องหอมที่อัครมหาเสนาบดีเหวินเป็นผู้จัดหามาเพื่อถวายไทเฮาเป็นประจำ ชั่วพริบตา เข็มเงินที่เคยขาววาววับก็แปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำอย่างรวดเร็ว! เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วท้องพระโรง เหล่าขุนนางพากันถอยกรูดไปด้านหลัง จ้าวหานตี้ลุกขึ้นจากบัลลังก์ สายตาที่เคยเฉยเมยบัดนี้กลับเป็นประกายคมปลาบ “นี่มันหมายความว่าอย่างไร?” “หญ้าไร้ลักษณ์ไม่ได้อยู่ในถ้วยชาของไทเฮาตั้งแต่แรกเพคะ แต่มันแฝงอยู่ในกำยานที่ทรงสูดดมทุกคืนวัน” หลี่เยว่เล่อกล่าวเสียงดังฟังชัด “ผู้ที่จัดหาเครื่องหอมนี้เข้าวังหลวงไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าหม่อมฉันในขณะนี้อย่างไรล่ะคะ ใต้เท้าเหวิน ท่านคิดว่าพิษร้ายจะถูกตรวจพบในน้ำชาเท่านั้นหรือ ท่านจึงใช้กลิ่นหอมกลบเกลื่อนความตาย!” อัครมหาเสนาบดีหน้าถอดสี มือที่สั่นเทาพยายามจะเอื้อมไปคว้าดาบขององครักษ์ ทว่าจ้าวหานตี้ไวกว่า เขากระโดดลงมาจากบัลลังก์พร้อมดาบในมือที่ชี้ตรงไปที่ลำคอของขุนนางเฒ่า “บังอาจ! เจ้ากล้าใช้พิษสังหารมารดาของแผ่นดินต่อหน้าข้า!” ทว่าในจังหวะที่สถานการณ์ดูเหมือนจะพลิกกลับมาอยู่ในกำมือของฮ่องเต้ เสียงปรบมือแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากด้านหลังม่านกั้นสีทอง ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาอย่างช้าๆ ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าคลุมทำให้หลี่เยว่เล่อต้องหน้าถอดสี เพราะเขาก็คือคนคนเดียวกับที่เคยสังหารครอบครัวของนางในอดีต “ฮ่องเต้… ท่านเข้าใจผิดแล้ว” ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็นเยียบพลางถอดผ้าคลุมออกเผยให้เห็นใบหน้าที่ทุกคนต้องตื่นตะลึง “เพราะคนที่สั่งให้ข้านำพิษนี้ไปใส่ในเครื่องหอม ไม่ใช่อัครมหาเสนาบดีเหวิน แต่เป็นคนที่อยู่ใกล้ชิดกับท่านที่สุด… และคนคนนั้นก็คือตัวท่านเองไม่ใช่หรือ พ่ะย่ะค่ะ?” หลี่เยว่เล่อหัวใจกระตุกวูบ เมื่อเห็นจ้าวหานตี้ค่อยๆ หันไปหาชายปริศนาผู้นั้นด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... แววตาที่ไม่ใช่ความโกรธเกลียด แต่เป็นแววตาของ ‘พันธมิตร’ ที่กำลังจะหักหลังนาง! หวังว่าทุกท่านจะตื่นตะลึงไปกับความพลิกผันในครั้งนี้ และอดใจรอชมบทต่อไปไม่ได้นะคะ! หลิวเยี่ยนซี ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะคะ