กับดักในตำหนักหงส์

“หลักฐานประจักษ์ชัดถึงเพียงนี้ เจ้ายังคิดจะอ้าปากแก้ตัวอันใดอีกหรือ พระสนมเยว่?” น้ำเสียงแหบพร่าทว่าทรงอำนาจของไทเฮาดังก้องขึ้นภายในตำหนักหงส์ที่เงียบงันจนน่าขนลุก บนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบเบื้องหน้าหลี่เยว่เล่อ ปิ่นปักผมทองคำฝังทับทิมหยดเลือดที่ควรจะอยู่ในหีบเก็บของส่วนพระองค์ กลับวางเด่นหราอยู่บนถาดไม้แกะสลักคู่กับซองยาพิษที่ถูกเปิดออกแล้ว หลี่เยว่เล่อเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตดุจกวางนิ่งสนิทไร้ซึ่งความตื่นตระหนก นางเพียงแต่กวาดสายตามองใบหน้าของเหล่าสนมกำนัลที่ยืนล้อมรอบ มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่มิอาจเรียกว่าเป็นความสุขได้ “หม่อมฉันไม่เคยล่วงเกินเรื่องโอสถ หม่อมฉันไม่ทราบจริงๆ เพคะว่าปิ่นของหม่อมฉันไปปรากฏอยู่ในห้องเครื่องของตำหนักอัครมหาเสนาบดีเหวินได้อย่างไร” เยว่เล่อเอ่ยเสียงเรียบ สุ้มเสียงของนางมั่นคงดุจผาสูงชันไม่สะทกสะท้านต่อแรงกดดัน “เจ้าจะบอกว่าข้า... ผู้เป็นไทเฮา ยัดเยียดความผิดให้เจ้าอย่างนั้นหรือ!” ไทเฮาตบโต๊ะข้างพระวรกายเสียงดังสนั่น จ้าวหานตี้ที่ประทับอยู่บนพระเก้าอี้อีกฝั่งหนึ่ง ทรงชะงักพระหัตถ์ที่กำลังจับจอกชา ดวงพระเนตรคมปลาบดั่งพยัคฆ์ซ่อนเล็บทอดพระเนตรหลี่เยว่เล่อชั่วครู่ ก่อนจะหันไปสบตากับอัครมหาเสนาบดีเหวินที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน ทว่าในแววตาคู่นั้นกลับพราวระยับไปด้วยความพึงพอใจในชัยชนะ “ฝ่าบาท... ในเมื่อปิ่นเป็นของสนมเยว่ และยาพิษนั่นก็มีตราประทับของตำหนักนางเช่นกัน ตามกฎมณเฑียรบาลแล้ว ผู้ที่พยายามวางยาในโอสถของฝ่าบาทต้องได้รับโทษสถานหนัก” เหวินจงซานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกวินาที หลี่เยว่เล่อไม่ได้มองไปยังฮ่องเต้ นางรู้ดีว่าจ้าวหานตี้กำลังตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก หากเขาปกป้องนางตอนนี้ อำนาจของเหวินจงซานจะใช้ข้ออ้างเรื่องการปกป้องคนทรยศเพื่อกดดันเขาให้พ้นจากราชบัลลังก์ได้ทันที “ใต้เท้าเหวินช่างรอบรู้เรื่องเครื่องเรือนในตำหนักของหม่อมฉันดีเหลือเกินนะคะ” เยว่เล่อหันไปสบตาชายชราผู้นั้นโดยตรง “แต่สิ่งที่น่าแปลกใจกว่าคือ... เหตุใดปิ่นปักผมที่หม่อมฉันทำหายไปเมื่อสามวันก่อน ถึงไปโผล่อยู่ในมือของท่านได้เร็วกว่าที่หม่อมฉันจะได้ทูลแจ้งแก่กรมวังเสียอีก?” บรรยากาศในตำหนักเย็นเยียบลงถนัดตา จ้าวหานตี้ขยับพระวรกายเล็กน้อย พระองค์ทรงรู้ดีว่าเยว่เล่อกำลังเล่นเกมที่เสี่ยงตายที่สุด หากเธอก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว ศีรษะของนางจะหลุดออกจากบ่าโดยไม่อาจหลีกเลี่ยง เหวินจงซานหัวเราะในลำคอ “ข้าได้รับรายงานจากคนสนิทว่าพบเห็นคนร้ายสวมชุดนางกำนัลเข้าไปหยิบฉวยของมีค่าในตำหนักท่าน จึงเร่งตรวจสอบจนพบเข้าโดยบังเอิญ เจ้าจะมาโทษข้าผู้ทำหน้าที่สืบสวนไม่ได้หรอกนะ” “บังเอิญเสียจนน่าสงสัยนะคะ...” เยว่เล่อลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้ร่างกายจะอ่อนล้าจากพิษไข้ที่รุมเร้า แต่แววตาของนางกลับเปล่งประกายคมกล้า “หากท่านพบปิ่นในตำหนักข้า นั่นถือเป็นหลักฐาน แต่หากท่านพบปิ่นนี้ในที่ที่คนของท่านเป็นผู้ควบคุม... นั่นย่อมเป็นหลักฐานว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังการโจรกรรมเพื่อป้ายสีผู้อื่น” “เจ้า!” เหวินจงซานเริ่มมีสีหน้าเปลี่ยนไป ทว่าก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลายไปมากกว่านี้ ประตูตำหนักหงส์ก็ถูกผลักออกอย่างแรง ขันทีผู้หนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าลงแทบเท้าจ้าวหานตี้ด้วยความลนลานจนตัวสั่นเทา “ฝ่าบาท... เกิดเรื่องใหญ่แล้วพะย่ะค่ะ!” “มีเรื่องอันใดก็รีบว่ามา อย่าได้ชักช้าให้เสียเวลาของไทเฮา!” จ้าวหานตี้ทรงตวาด ทว่าในแววตากลับมีความสงสัยวูบผ่าน “ห้องเครื่องของอัครมหาเสนาบดีเหวิน... ถูกตรวจพบว่ามีการซุกซ่อนเสื้อผ้าของสนมเยว่ที่เปรอะเปื้อนไปด้วยโลหะหนักชนิดเดียวกับที่ใช้ในยาพิษนี้พะย่ะค่ะ! แถมยังมีจดหมายลับที่ประทับตราของจวนตระกูลหลี่ที่ล่มสลายไปแล้ว... ถูกเขียนขึ้นด้วยลายมือของใครบางคนที่ยืนอยู่ในที่นี้!” เหวินจงซานหน้าถอดสี มือที่ถือถาดไม้สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ เขาหันขวับไปมองคนสนิทข้างกายที่ก้มหน้าต่ำจนแทบจะจมดิน หลี่เยว่เล่อคลี่ยิ้มเย็น นางขยับเข้ามาใกล้เหวินจงซานเพียงหนึ่งก้าว กระซิบข้างหูชายชราด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน “ใต้เท้าเหวิน... ในเมื่อท่านชอบเล่นเกมกับดักนัก หม่อมฉันก็ขอเป็นคนวางกับดักนั้นเอง ท่านคิดว่าท่านเป็นคนคุมหมาก แต่ลืมไปแล้วหรือว่า... หมากที่ท่านกินไปเมื่อครู่ มันเริ่มออกฤทธิ์ในท้องของท่านแล้ว?” เหวินจงซานเบิกตากว้าง มือที่สั่นเทาของเขาเริ่มชักกระตุก ผิวหนังบริเวณลำคอเริ่มขึ้นรอยปื้นสีม่วงคล้ำ เขาพยายามจะอ้าปากตะโกนแต่กลับมีเพียงเสียงพึมพำอู้อี้ราวกับคนขาดอากาศหายใจ จ้าวหานตี้ลุกขึ้นยืน ทรงทอดพระเนตรเหวินจงซานที่ทรุดฮวบลงบนพื้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะหันมามองหลี่เยว่เล่อที่ยืนอยู่เคียงข้าง ทว่าวินาทีที่พระองค์สบตาหญิงสาว พระองค์กลับพบความว่างเปล่าที่น่าหวาดหวั่นในดวงตาคู่นั้น เยว่เล่อไม่ได้เพียงแค่ปกป้องตัวเอง... แต่นางกำลังทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า แม้กระทั่งต้องยอมแลกด้วยสิ่งของล้ำค่าที่พระองค์ไม่อาจคาดเดาได้ หลี่เยี่ยนซีหวังว่าทุกท่านจะตื่นตะลึงไปกับความพลิกผันในครั้งนี้ และอดใจรอชมบทต่อไปไม่ได้นะคะ!