จดหมายลึกลับ

“หากเจ้าไม่กล้าลงมือ ก็ส่งมีดเล่มนั้นมาให้ข้าเถิด เยว่เล่อ” สุ้มเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของจ้าวหานตี้ดังก้องขึ้นภายในห้องลับใต้ตำหนักบรรทม แสงจากเทียนไขที่ริบหรี่สั่นไหวตามจังหวะลมหายใจที่หนักหน่วงของคนทั้งคู่ หลี่เยว่เล่อกำกริชในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาของนางจ้องมองแผ่นหนังแกะเก่าคร่ำที่วางอยู่บนโต๊ะไม้หอม ซึ่งเพิ่งถูกงัดออกมาจากช่องลับหลังรูปปั้นมังกรบรรพกาล “ฝ่าบาท... หม่อมฉันไม่ได้หวาดกลัว” เยว่เล่อเอ่ยตอบ เสียงของนางราบเรียบดุจผิวน้ำในยามไร้คลื่น ทว่าหัวใจกลับเต้นรัวราวกับกลองศึก “แต่สิ่งที่อยู่ในเอกสารฉบับนี้ หากรั่วไหลออกไปแม้เพียงครึ่งคำ ศีรษะของพวกเราคงไม่พ้นต้องหลุดจากบ่าก่อนตะวันจะขึ้นในวันพรุ่งนี้” จ้าวหานตี้ก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นอายของบุรุษผู้แบกรับชะตากรรมของแผ่นดินไว้บนบ่าแผ่ซ่านออกมาจนเยว่เล่อรู้สึกได้ถึงแรงกดดัน เขาไม่ได้ดูเหมือนฮ่องเต้ที่อ่อนแอที่ผู้คนตราหน้ากัน แต่เป็นเสือร้ายที่รอจังหวะตะปบเหยื่อที่ประมาทเลินเล่อ เขายื่นมือหนาไปแตะที่ขอบเอกสารนั้น ก่อนจะกางแผนที่ฉบับลับที่แนบมาพร้อมกับจดหมายที่อ่านยังไม่จบ “กองทัพม้าเหล็กห้าหมื่นนาย... ซ่อนตัวอยู่ที่หุบเขาไร้เงาทางทิศตะวันตก” จ้าวหานตี้พึมพำ ดวงตาคมกริบกวาดอ่านตัวอักษรสีเลือดที่เขียนด้วยรหัสลับของตระกูลขุนนางเก่าแก่ “อัครมหาเสนาบดีเหวินช่างวางแผนได้แยบยลนัก เขาแสร้งทำเป็นตัดงบประมาณกองทัพหลวง เพื่อบีบให้ข้าดูไร้อำนาจ แต่ในขณะเดียวกัน เขากลับโยกย้ายเสบียงผ่านเส้นทางค้าเกลือเพื่อเลี้ยงกองทัพส่วนตัวไว้ใต้จมูกข้า” “นั่นมิใช่แค่กองทัพค่ะ” เยว่เล่อเสริมขึ้น พลางชี้ไปที่ตราประทับรูปนกอินทรีที่ถูกเจาะรูไว้ตรงมุมกระดาษ “นี่คือตราประทับของหน่วยรบพิเศษที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน ในวันที่ตระกูลหลี่ของหม่อมฉันถูกกวาดล้าง... พวกเขาไม่ได้ตาย แต่ถูกเหวินฉีชิงไปเป็นสุนัขรับใช้!” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องลับอีกครั้ง มีเพียงเสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นหินสม่ำเสมอ บรรยากาศบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ เยว่เล่อสัมผัสได้ถึงความโกรธแค้นที่ปะทุอยู่ในแววตาของฮ่องเต้หนุ่ม เขาไม่ได้โกรธที่เสียอำนาจ แต่โกรธที่ผู้ที่เขาเคยไว้ใจดั่งอาจารย์กลับกลายเป็นหนอนบ่อนไส้ที่กัดกินแผ่นดินมานับทศวรรษ “เยว่เล่อ” จ้าวหานตี้หันมาสบตานาง แววตาของเขาอ่อนลงชั่วขณะ “หากเราเปิดโปงเรื่องนี้ตอนนี้ เราจะไม่มีหลักฐานมัดตัวมันให้ดิ้นไม่หลุด และคนที่จะตายคือเจ้า... ไม่ใช่ข้า” “หม่อมฉันไม่กลัวตายค่ะฝ่าบาท” นางเงยหน้าขึ้น สายตามุ่งมั่น “สิ่งที่น่ากลัวกว่าความตาย คือการต้องเห็นแผ่นดินนี้ล่มสลายไปในมือคนโฉดโดยที่เรายังนิ่งเฉยอยู่เช่นนี้ ท่านบอกเองไม่ใช่หรือคะ ว่าม่านหมอกมักจะบังตาคนที่ไม่ยอมก้าวเดิน... หม่อมฉันพร้อมที่จะเป็นเท้าที่ก้าวผ่านหมอกควันนั้นไปพร้อมกับท่าน” มือของนางสั่นเพียงเล็กน้อยขณะยื่นเอกสารฉบับนั้นคืนให้แก่เขา ทว่าในวินาทีที่นิ้วของทั้งสองสัมผัสกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์ประจำวังหลวงก็ดังขึ้นจากด้านบน—มันมิใช่ฝีเท้าของเวรยามปกติ แต่เป็นเสียงเดินที่เป็นจังหวะและเยือกเย็นเกินกว่าจะเป็นการตรวจตราทั่วไป *กึก... กึก... กึก...* ฝีเท้าหยุดลงหน้าทางลับหลังรูปปั้นมังกร เยว่เล่อรีบเป่าเทียนจนดับสนิท ความมืดมิดครอบคลุมทั้งห้อง แต่เสียงที่ลอดผ่านผนังหินเข้ามากลับชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด “ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ... อัครมหาเสนาบดีเหวินกราบบังคมทูลว่า มีเหตุร้ายเกิดขึ้นที่คลังอาวุธหลวง และท่านต้องการจะขอกุญแจสำรองจากพระหัตถ์ของฝ่าบาทเดี๋ยวนี้ หากไม่ได้รับความร่วมมือ... ท่านบอกว่าจำเป็นต้องนำกำลังทหารเข้ามาค้นด้วยตนเองเพื่อความปลอดภัยของแผ่นดิน” จ้าวหานตี้ชะงัก ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยความโกรธที่ถูกกดทับไว้ เขาก้มลงกระซิบข้างหูนาง “มันรู้... มันรู้ว่าเราอยู่ที่นี่ และมันรู้ว่าเราพบอะไรบางอย่างแล้ว” เยว่เล่อเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปตามสันหลัง เมื่อเสียงดึงกระบี่ออกจากฝักดังแว่วมาจากด้านหน้าห้องลับ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี—เสียงของเหวินฉีที่กำลังสั่งให้องครักษ์พังประตูทางลับเข้ามา! ประตูหินที่ปิดตายค่อยๆ ขยับเขยื้อนตามแรงผลักจากภายนอก เผยให้เห็นเงาดำของใครบางคนที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา เยว่เล่อคว้ากริชเตรียมพร้อม แต่ทว่า... บุคคลที่ยืนอยู่ตรงนั้นกลับไม่ใช่เหล่าองครักษ์ที่เธอคิดไว้ แต่เป็น 'ขันทีคนสนิท' ที่นางเพิ่งสั่งให้ไปส่งจดหมายลับเมื่อเช้านี้! เขายืนก้มหน้าอยู่ข้างหลังเหวินฉี พร้อมกับชู 'จดหมายอีกฉบับ' ขึ้นมาในมือ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า "ฝ่าบาท... หม่อมฉันนำมาถวายตามคำสั่งของท่านเสนาบดีแล้วพ่ะย่ะค่ะ" หลิวเยี่ยนซีหวังว่าทุกท่านจะตกตะลึงไปกับความพลิกผันในครั้งนี้ และอดใจรอชมบทต่อไปไม่ได้นะคะ!