ความรู้สึกที่ก่อตัว

"ฝ่าบาททรงแน่พระทัยแล้วหรือเพคะ ว่าการวางหมากกระดานนี้จะไม่ทำให้นิ้วพระหัตถ์ของพระองค์ต้องเปื้อนเลือดมากกว่าเดิม?" หลี่เยว่เล่อเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากกระดานหมากล้อมตรงหน้า ปลายนิ้วเรียวสวยคีบหมากสีดำวางลงบนจุดตายของฝ่ายตรงข้ามอย่างไร้ความลังเล น้ำเสียงของนางราบเรียบดุจผิวน้ำในยามไร้ลม ทว่าในใจกลับเต้นระรัวราวกับกลองศึกที่รอเวลาประจัญบาน จ้าวหานตี้ชะงักไปครู่หนึ่ง พระเนตรคมกริบดุจพญาอินทรีที่ซ่อนเร้นภายใต้หน้ากากแห่งความอ่อนแอทอดมองใบหน้าด้านข้างของหญิงสาวตรงหน้า เขาเห็นเพียงความมุ่งมั่นที่ฉายชัดผ่านดวงตากลมโตคู่สวยนั้น เขาไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับเอื้อมมือไปกุมมือของนางที่วางอยู่บนขอบโต๊ะไว้หลวมๆ สัมผัสจากฝ่ามือที่หนาและอุ่นซ่านทำให้เยว่เล่อสะดุ้งเล็กน้อย หัวใจที่เคยแกร่งดั่งหินผาพลันสั่นไหวราวกับถูกก้อนหินโยนลงไปในใจกลางความรู้สึก "หากเลือดต้องแลกด้วยความยุติธรรมที่หายไปนานนับสิบปี ข้าก็พร้อมจะให้มันหลั่งรินออกมาจากกายข้าเอง... แต่เยว่เล่อ เจ้าเล่า? เจ้าจะยอมเป็นส่วนหนึ่งของกระดานเลือดนี้ไปกับข้าจนวันสุดท้ายหรือไม่" น้ำเสียงของฮ่องเต้ทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยความเว้าวอนที่หาได้ยากยิ่ง เยว่เล่อไม่ได้ชักมือกลับ นางกลับหันไปสบตาเขาอย่างตรงไปตรงมา ความใกล้ชิดในห้องทรงพระอักษรที่เงียบสงัดราวกับโลกทั้งใบถูกตัดขาดออกไปจากราชสำนักที่เน่าเฟะภายนอก กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาจากกายของเขาผสมผสานกับกลิ่นชาดอกไม้อ่อนๆ ในห้อง สร้างบรรยากาศที่ยากจะนิยาม "หม่อมฉันถวายตัวและชีวิตให้แผ่นดินนี้ตั้งแต่ก้าวเข้าสู่วังหลวงแล้วเพคะ" นางเอ่ยตอบ เสียงที่เคยหนักแน่นกลับแผ่วเบาลงเมื่อเขากระชับมือแน่นขึ้น "แต่หม่อมฉันไม่ปรารถนาจะเป็นเพียงแค่หมากที่พระองค์ใช้เดินหมากเพื่ออำนาจเท่านั้น..." จ้าวหานตี้โน้มพระพักตร์ลงมาใกล้จนเยว่เล่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ เขากระซิบที่ข้างหู ความร้อนที่แผ่ซ่านทำให้ใบหน้านวลเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อ "ข้าไม่เคยเห็นเจ้าเป็นหมาก... หากเจ้าคือหมาก เหตุใดใจข้าถึงสั่นไหวทุกครั้งที่เจ้าวางแผนเพื่อข้ากันเล่า" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เป็นความเงียบที่หนักอึ้งไปด้วยความรู้สึกที่เพิ่งก่อตัวขึ้นท่ามกลางวังวนแห่งการแก้แค้น พวกเขาต่างรู้ดีว่าความสัมพันธ์นี้คือ 'จุดอ่อน' ที่ร้ายแรงที่สุด หากอัครมหาเสนาบดีเหวินล่วงรู้ เขาจะใช้จุดนี้ขยี้ให้พวกเขาทั้งสองแหลกคามือ แต่ในวินาทีนี้ กฎเกณฑ์ของโลกภายนอกดูเหมือนจะไร้ความหมาย เยว่เล่อรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย นางดึงมือกลับเบาๆ ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปมองแผนผังของเหล่าขุนนางที่กางอยู่บนโต๊ะ "พระองค์ทรงทำตามพระทัยเกินไปแล้วเพคะ ความรู้สึกของฮ่องเต้คือคมดาบสองคม หากพระองค์วางใจให้ผิดคน แผ่นดินที่พระองค์พยายามกอบกู้จะมอดไหม้ไปพร้อมกับหม่อมฉัน" "หากต้องมอดไหม้ ข้าก็จะกอดเจ้าไว้ไม่ให้เศษเสี้ยวใดหายไป" จ้าวหานตี้เอ่ยอย่างมั่นคง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางเดินไปที่หน้าต่างไม้แกะสลักที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย มองออกไปที่สวนหลวงที่มืดมิด "เหวินจื้อหยวนกำลังเคลื่อนไหว เขาเริ่มสงสัยเรื่องคลังแสงลับที่ชายแดนแล้ว ข้าต้องการให้เจ้าไปที่นั่น... ไปในฐานะตัวแทนของข้า" "การเดินทางครั้งนี้อันตรายเกินไปเพคะ" เยว่เล่อค้านทันควัน "ใช่ แต่มันคือโอกาสเดียวที่เราจะพบหลักฐานการทุจริตของมัน" จ้าวหานตี้หันกลับมา แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นเด็ดขาดและเย็นชา "และที่สำคัญ... ข้าไม่อยากให้เจ้าอยู่ที่นี่ในช่วงที่ข้าต้องเผชิญหน้ากับมันโดยตรง" เยว่เล่อรู้สึกได้ถึงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำสั่งนั้น นางสูดลมหายใจลึก พยักหน้าตอบรับ "หม่อมฉันจะไปเพคะ แต่หม่อมฉันมีเงื่อนไข" "ว่ามา" "หากหม่อมฉันกลับมา... พระองค์ต้องสัญญาว่าความสัมพันธ์ของเราจะไม่ใช่แค่เรื่องการเมืองอีกต่อไป" จ้าวหานตี้ยังไม่ทันได้เอ่ยตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของขันทีคนสนิทก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทรงพระอักษร พร้อมกับน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ฝ่าบาท! อัครมหาเสนาบดีเหวิน... เขา... เขาบุกเข้ามาในวังพร้อมองครักษ์เสื้อแพร อ้างว่าได้รับรายงานว่ามีสายลับต่างแคว้นลักลอบเข้ามาในที่ประทับ!" เยว่เล่อและจ้าวหานตี้สบตากัน ความตึงเครียดกลับมาเยือนอีกครั้ง แสงเทียนบนโต๊ะไหววูบราวกับกำลังจะดับลง ฮ่องเต้ชักกระบี่ประจำพระองค์ออกมาจากใต้โต๊ะด้วยความรวดเร็วที่เยว่เล่อไม่เคยเห็นมาก่อน ในขณะที่ประตูไม้บานใหญ่ถูกผลักออกจนกระแทกผนังเสียงดังสนั่น "ฝ่าบาท..." ร่างสูงใหญ่ของเหวินจื้อหยวนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน สายตาที่คมปลาบของเขากวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดลงที่เยว่เล่อที่ยืนตัวแข็งอยู่ข้างพระองค์ "กระหม่อมเพียงแค่ได้รับข่าวดีว่าฝ่าบาทกำลัง 'ทรงสำราญ' กับหญิงนางหนึ่ง... เลยต้องรีบมาแสดงความยินดีเสียหน่อย" เยว่เล่อสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวของอัครมหาเสนาบดี เขากำลังถือบางอย่างอยู่ในมือ... มันคือป้ายหยกประจำตัวที่นางเคยทำหายไประหว่างปฏิบัติภารกิจเมื่อคราวก่อน "หยกชิ้นนี้... ดูคุ้นตายิ่งนัก ฝ่าบาทไม่คิดหรือพะยะค่ะ ว่ามันคือหลักฐานชั้นดีที่จะใช้ประหารชีวิต 'คนทรยศ' ที่อยู่ข้างกายพระองค์ตอนนี้?" หลิวเยี่ยนซีหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับชะตากรรมของเยว่เล่อในตอนหน้า แล้วพบกันใหม่นะคะ!