เงาพญามัจจุราช

"คมกระบี่นั่นไม่ได้มุ่งมาที่รถม้า... มันมุ่งมาที่หัวใจของข้า" หลี่เยว่เล่อกระซิบแผ่วเบา ท่ามกลางเสียงเหล็กกระทบกันสนั่นหวั่นไหวภายนอก กลิ่นคาวเลือดเริ่มโชยแทรกผ่านรอยต่อของไม้กระดานรถม้าเข้ามาแทนที่กลิ่นหอมของกำยาน นางไม่ได้ขยับตัวตามสัญชาตญาณของการหวาดกลัว แต่ดวงตากลับนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในบ่อนิ่งที่ไร้แรงกระเพื่อม ‘อาหลิน’ เด็กสาวคนสนิทที่เติบโตมาด้วยกันในฐานะองครักษ์เงา ขยับกายมาบังหน้านางไว้ มือของอาหลินกุมด้ามกระบี่แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "คุณหนู... ออกทางช่องลับด้านหลังเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ" อาหลินหันมาสบตา เสียงของนางสั่นพร่าแต่แววตากลับมุ่งมั่นเกินกว่าคนทั่วไป "ข้าจะล่อพวกมันไปทางทิศตะวันตก ท่านต้องไปหาฝ่าบาท... แผ่นดินนี้รอท่านอยู่" "เจ้าจะไปตาย" เยว่เล่อกล่าวสั้นๆ โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองไปยังความโกลาหลภายนอก นางรู้ดีว่าหากก้าวออกไปตอนนี้ แผนการที่วางไว้ร่วมกับจ้าวหานตี้จะพังทลายลงทั้งหมด "การตายของข้าเพื่อแลกกับความยิ่งใหญ่ของท่าน คือเกียรติยศสูงสุดที่อาหลินคนนี้จะมีได้เจ้าค่ะ" สิ้นเสียงนั้น ร่างของอาหลินก็ดีดตัวออกไปราวกับลูกธนูพุ่งออกจากสาย เสียงกระบี่แทงทะลุเนื้อดังขึ้นฉับพลัน พร้อมกับเสียงร้องคำรามอย่างเจ็บปวดของชายชุดดำที่ล้อมรอบรถม้า เยว่เล่อหลับตาลงแน่น มือของนางกำปิ่นหยกที่จ้าวหานตี้เคยมอบให้ไว้จนฝังลึกเข้าไปในเนื้อฝ่ามือ นางไม่ใช่คนอ่อนแอที่รอนั่งรอคอยความตาย นางคือ 'หมาก' ที่กำลังจะพลิกกระดาน 'อัครมหาเสนาบดีเหวิน... ท่านคิดว่าท่านคุมหมากทุกตัวบนกระดานนี้ไว้ได้งั้นหรือ?' นางคิดพลางขยับตัวเข้าไปใกล้แผงควบคุมลับใต้ที่นั่งรถม้า เสียงการต่อสู้ภายนอกทวีความรุนแรงขึ้น ร่างของอาหลินที่เพิ่งกระโดดออกไปถูกล้อมด้วยชายชุดดำนับสิบ องครักษ์เงาของนางเก่งกาจ แต่มีหรือจะสู้กองทัพ 'เงาพญามัจจุราช' หน่วยสังหารที่ขึ้นตรงต่อเสนาบดีเหวินได้? อาวุธลับอาบยาพิษถูกซัดเข้ามาดั่งห่าฝน อาหลินเบี่ยงตัวหลบ แต่กลับพลาดท่าให้แก่คมกระบี่ที่พุ่งมาจากด้านหลัง—กระบี่ของชายผู้หนึ่งที่สวมหน้ากากเงิน มันปักลงที่กลางหลังของอาหลินทะลุถึงหัวใจ "อาหลิน!" เสียงร้องของเยว่เล่อไม่ได้ดังออกมาจากปาก แต่มันก้องอยู่ในอกอย่างบีบคั้น ร่างของเด็กสาวทรุดฮวบลงบนพื้นดินที่เปรอะเปื้อนเลือด จังหวะนั้นเอง เยว่เล่อตัดสินใจเปิดม่านรถม้าออก ท่ามกลางความตกตะลึงของกลุ่มนักฆ่า นางยืนตระหง่านราวกับดอกเหมยท่ามกลางพายุหิมะ แม้จะสั่นเทาแต่สายตากลับเย็นชาจนน่าสะพรึงกลัว นางจ้องมองไปยังชายหน้ากากเงินผู้นั้น "ท่านเสนาบดีเหวินคงสั่งให้พวกเจ้าฆ่าทุกคนที่ขวางทาง" เยว่เล่อกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังจนเหล่านักฆ่าชะงักงัน "แต่พวกเจ้าลืมไปหรือไม่... ว่าสิ่งที่ข้าถืออยู่ในมือ ไม่ใช่แค่ชีวิตของข้า แต่มันคือตราประทับแห่งราชันที่ฝ่าบาททรงฝากไว้ให้ข้าเป็นผู้พิพากษาพวกเจ้า!" นางชูม้วนกระดาษสีเหลืองทองขึ้นสูง ในวินาทีนั้นเอง กองทหารม้ากลุ่มหนึ่งก็ควบตะบึงฝ่าม่านหมอกเข้ามา เสียงเกือกม้ากระแทกพื้นดินราวกับเสียงกลองศึกที่สั่นสะเทือนไปถึงวังหลวง นำขบวนโดยบุรุษผู้หนึ่งที่สวมชุดเกราะเต็มยศ ดวงตาของเขาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยว แต่ที่ทำให้นักฆ่าเหล่านั้นต้องถอยกรูดกลับไปคือรอยยิ้มหยันที่มุมปากของเขา "ใครอนุญาตให้สุนัขรับใช้ของเสนาบดีเหวิน มาละเลงเลือดในเขตพระราชฐานของข้ากัน?" จ้าวหานตี้ก้าวลงจากหลังม้า ท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ เขาเดินตรงมาที่ร่างของอาหลินที่นอนนิ่งสนิท ก่อนจะหยุดยืนเบื้องหน้าเยว่เล่อที่ยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง "เยว่เล่อ... เจ้าทำได้ดีมาก" เขาเอ่ยเบาๆ ก่อนจะหันไปทางชายหน้ากากเงิน "เจ้าจงกลับไปบอกท่านอัครมหาเสนาบดี ว่า 'ของขวัญ' ที่เขาส่งมาวันนี้ ข้าจะตีค่ามันเป็นเลือดที่ต้องชดใช้ด้วยชีวิตของตระกูลเขาเอง" ทว่าในตอนที่เยว่เล่อกำลังจะก้าวลงจากรถม้าเพื่อเข้าหาฮ่องเต้ สายตาของนางเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ข้อมือของร่างที่นอนตายอยู่บนพื้น ไม่ใช่ป้ายชื่อ ไม่ใช่รอยแผล... แต่เป็นตราประทับรูป 'จันทร์เสี้ยวเลือด' ที่ข้อมือของอาหลิน—ตราประทับที่บ่งบอกว่านางไม่ใช่แค่คนของนาง แต่เป็นสายลับที่เสนาบดีเหวินฝังตัวมาตั้งแต่วันแรกที่นางเข้าสู่วัง เยว่เล่อชะงักงัน หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อตระหนักได้ว่า ที่ผ่านมานางไม่ได้ถูกปกป้องโดยองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์ แต่ถูกกักขังอยู่ในกรงทองที่มีงูพิษจำแลงกายมาเป็นมิตรแท้เคียงข้างกายตลอดเวลา... แล้วใครกันแน่ที่ส่งคนมาฆ่าอาหลินในวันนี้? จ้าวหานตี้ยังคงยิ้มให้ แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูเย็นเยียบผิดปกติขณะที่เขาก้มลงหยิบกระบี่ที่ปักกลางหลังของอาหลินขึ้นมา "ในเมื่อนางเป็นคนของเขา... ก็สมควรแล้วที่ต้องตายด้วยคมกระบี่ของคนของเขาเอง จริงไหม เยว่เล่อ?" หลิวเยี่ยนซีหวังว่าตอนที่ 19 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ