ความโกรธของพยัคฆ์

“วางจอกชาลงเถิดท่านอัครมหาเสนาบดี น้ำชานี้เย็นชืดจนหมดรสชาติแล้ว” หลี่เยว่เล่อเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องโถงรับรองของจวนเสนาบดี กลิ่นกำยานราคาแพงที่อบอวลอยู่กลับให้ความรู้สึกอึดอัดราวกับกลิ่นคาวเลือดที่ถูกเจือจางด้วยเครื่องหอม อัครมหาเสนาบดีเหวินไม่แม้แต่จะปรายตามามองนาง เขาเพียงแค่ใช้นิ้วเรียวยาวดุจกรงเล็บนกแร้งเคาะโต๊ะไม้แกะสลักเป็นจังหวะเชื่องช้า เสียง 'กึก... กึก...' นั้นดังก้องบาดลึกในโสตประสาทของคนฟังราวกับเสียงระฆังมรณะ “เจ้าเรียกข้ามาที่นี่ เพียงเพื่อจะบอกเรื่องน้ำชาหรือ ‘หลานสาว’ ที่ข้าไม่ได้เต็มใจจะนับญาติ” น้ำเสียงของเหวินจงถงแหบพร่าทว่าทรงอำนาจ เขาวางจอกชาลงช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายทศวรรษวาวโรจน์ด้วยรังสีอำมหิต “หวงตี้กำลังเล่นเกมที่เกินตัวไปมาก... และเจ้า คือเบี้ยตัวที่ข้าควรจะกำจัดทิ้งตั้งแต่วันแรกที่ย่างกรายเข้าสู่วังหลวง” หลี่เยว่เล่อคลี่ยิ้มบาง นิ้วเรียวของนางลูบไล้ขอบถ้วยชาอย่างใจเย็น “ท่านอาเหวินดูจะกังวลกับอำนาจที่กำลังสั่นคลอนเกินไปกระมังคะ? ท่านพี่ที่ข้าเพิ่งพบเมื่อครู่... เขาดูเหมือนคนที่ท่านกำลังตามหาอยู่หรือเปล่า?” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในทันที อัครมหาเสนาบดีเหวินลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้ไม้ประดู่ล้มลงกับพื้น เสียงดังโครมครามไม่ได้ทำให้เขาสะทกสะท้าน สายตาของเขาสะท้อนความกระวนกระวายที่ปิดไม่มิด “เจ้าไปพบใครมา!” เขาคำราม สองมือบีบเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปน นี่คือ ‘ความโกรธของพยัคฆ์’ ที่คนทั้งราชสำนักต่างหวาดกลัว “คนผู้นั้นสวมหน้ากากเหล็ก แต่แววตา... ช่างคุ้นเคยกับคนในตระกูลหลี่ที่ท่านเคยลงมือสังหารเมื่อสิบปีก่อนเหลือเกิน” นางลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับพยัคฆ์เฒ่าด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น “ท่านอาจจะกุมบังเหียนของแผ่นดินไว้ได้ แต่ท่านลืมไปอย่างหนึ่ง ความแค้นของผู้ที่ถูกฝังลงดิน มักจะผุดขึ้นมาเป็นผีร้ายคอยหลอกหลอนท่านในยามนิทราเสมอ” “ไร้สาระ!” เหวินจงถงก้าวเข้ามาประชิดตัวนาง กลิ่นอายกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนทำให้นางรู้สึกหายใจติดขัด “หลี่ตงฟางตายไปแล้ว! ข้าเป็นคนลงดาบด้วยมือของข้าเอง ถ้าเจ้าคิดจะใช้ผีหลอกข้า ข้าจะส่งเจ้าไปพบพวกมันในนรกเดี๋ยวนี้!” ในวินาทีที่เหวินจงถงชักกระบี่สั้นที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมา จังหวะเวลาทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่ง หลี่เยว่เล่อไม่ได้ถอยหนี นางเพียงแค่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความระแวงนั้น “หากเขามีชีวิตอยู่ล่ะคะ?” นางกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทว่าทรงพลัง “คืนนี้ที่หอไข่มุกมังกร ฮ่องเต้เตรียมจะเปิดโปงเอกสารลับของท่าน... เอกสารที่ลงนามโดย 'คนตาย' ที่ท่านกำลังตามหาอยู่” ดวงตาของอัครมหาเสนาบดีเบิกกว้าง เขาชะงักงัน รังสีสังหารรอบตัวสั่นคลอนในชั่วพริบตา นั่นคือสิ่งที่นางรอคอย หญิงสาวหมุนตัวอย่างงดงามก่อนจะเดินหันหลังให้แก่ความตายที่จ่ออยู่ตรงหน้า นางรู้ดีว่าเขาจะไม่กล้าลงมือในตอนนี้ เพราะความสงสัยที่ถูกสะกิดขึ้นมามันรุนแรงกว่าความโกรธแค้น นางเดินออกมาจากจวนเสนาบดีด้วยหัวใจที่เต้นรัว แผนการของนางและจ้าวหานตี้ดำเนินมาถึงจุดที่ไม่มีวันหวนกลับ ท้องฟ้าเหนือวังหลวงเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีครามเข้ม เมฆหมอกสีเทาจัดเคลื่อนตัวเข้าปกคลุมราวกับจะกลืนกินทุกอย่างที่อยู่เบื้องล่าง ขณะที่นางก้าวขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่ ความเงียบสงัดรอบด้านกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าของทหารองครักษ์ประจำวังหลวงที่รีบเร่งผ่านไป *‘ทุกอย่างกำลังเริ่มขึ้นแล้ว’* นางพึมพำกับตัวเอง ทว่า ทันใดนั้น ผ้าม่านรถม้าก็ถูกเลิกขึ้นอย่างแรง ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามานั่งเคียงข้างนางโดยไม่ได้รับอนุญาต กลิ่นอายของหยาดฝนและโลหะจางๆ ก่อตัวขึ้นในที่แคบจนน่าอึดอัด เขาถอดหน้ากากเหล็กที่สวมไว้ออกเผยให้เห็นใบหน้าที่หลี่เยว่เล่อจำได้แม่นยำยิ่งกว่าชีวิตของตนเอง ใบหน้าที่ควรจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปนานแล้วภายใต้คมดาบของเหวินจงถง “เยว่เล่อ...” ชายผู้นั้นเอ่ยชื่อนางด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ข้าไม่ได้กลับมาเพื่อกอบกู้เกียรติยศของตระกูลหลี่เพียงอย่างเดียว... แต่ข้ากลับมาเพื่อทวงคืน 'หัวใจ' ที่ถูกพรากไปจากข้าเมื่อสิบปีก่อน” เขายื่นมือหยาบกร้านมาจับมือของนางไว้แน่น ในขณะที่รถม้าเริ่มเคลื่อนตัวออกจากเขตจวนเสนาบดีอย่างรวดเร็ว แต่สิ่งที่ทำให้หลี่เยว่เล่อต้องหยุดหายใจไม่ใช่สัมผัสนั้น... หากแต่เป็นเสียงฝีเท้าของกองกำลังทหารนับร้อยที่รายล้อมรถม้าของนางไว้ พร้อมกับเสียงตะโกนก้องของหัวหน้าองครักษ์เหวินที่ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด “รับสั่งจากอัครมหาเสนาบดีเหวิน! ปิดล้อมรถม้าคันนี้ไว้ อย่าให้แม้แต่แมลงสักตัวรอดออกไปได้ ใครขัดขวาง... ตัดหัวทันที!” ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับโศกนาฏกรรมและการทวงคืนอำนาจในครั้งนี้นะคะ หลิวเยี่ยนซีสัญญาว่าจะเขียนให้เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมในตอนถัดไปค่ะ