ก้าวแรกสู่การแย่งชิงอำนาจ

“ลายมือของข้า... แต่เหตุใดข้าถึงจำไม่ได้ว่าเคยจรดพู่กันลงบนกระดาษแผ่นนี้?” หลี่เยว่เล่อเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าในดวงตาคู่สวยกลับวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรง เธอไม่ได้รับจดหมายฉบับนั้นมาไว้ในมือ แต่เลือกที่จะกอดอก ปล่อยให้มันวางเด่นอยู่บนโต๊ะไม้จันทน์หอมห่างออกไปเพียงหนึ่งช่วงแขน ราวกับว่าหากแตะต้องมันแม้เพียงปลายนิ้ว ความวิบัติที่ซ่อนอยู่ในหมึกสีชาดนั้นจะกัดกินตัวเธอจนไม่เหลือซาก เหวินถิงเซียวแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบประดุจน้ำค้างแข็งกลางเหมันตฤดู “ลายมือที่ไร้ที่ติ ยิ่งกว่าตัวจริงเสียอีก... ท่านหญิงหลี่ ท่านวางแผนการช่างแยบยลนัก หากจดหมายฉบับนี้ส่งถึงมือตระกูลเว่ยในยามนี้ เรื่องราวความสัมพันธ์ลับๆ ระหว่างท่านกับคนนอกจะกลายเป็นฟืนชั้นดีที่เผาผลาญตระกูลท่านให้กลายเป็นจุณในข้ามคืน” “ท่านกำลังขู่ข้า?” เยว่เล่อเลิกคิ้ว สายตาของเธอตวัดไปที่ดวงตาของชายหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว “หรือท่านกำลังหวาดกลัว... ว่าสิ่งที่อยู่ในจดหมายฉบับนั้น คือหลักฐานที่ท่านพยายามใช้ควบคุมฝ่าบาทมาตลอดหลายปี?” จังหวะหัวใจของเหวินถิงเซียวหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าเขากลับซ่อนมันไว้ภายใต้ใบหน้าที่นิ่งสนิทราวกับรูปสลัก ก่อนที่บานประตูห้องทรงพระอักษรจะถูกผลักออกอย่างแรง โดยไม่มีใครกล้าคาดคิด “คนของข้า... ข้าเป็นคนสั่งให้เขาเขียน” สุรเสียงกังวานและเฉียบขาดดังขึ้น จ้าวหานตี้ก้าวเข้ามาในห้องด้วยอาภรณ์มังกรสีเหลืองทองที่ดูแปลกตาไปกว่าทุกวัน ดวงตาที่เคยอ่อนแสงและดูไร้พิษสงยามอยู่ต่อหน้าอัครมหาเสนาบดีเหวิน บัดนี้กลับฉายแววคมกริบดุจกระบี่ที่เพิ่งชักออกจากฝัก เหวินถิงเซียวรีบคุกเข่าลงทันที แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความสงสัย “ฝ่าบาท... เหตุใดพระองค์ถึงเสด็จมาที่นี่ด้วยพระองค์เอง และเรื่องจดหมายฉบับนี้...” “ข้าเบื่อหน่ายเต็มทีกับคำว่า ‘ตามพระทัยท่านอัครมหาเสนาบดี’” จ้าวหานตี้เดินตรงไปที่โต๊ะ มือหนาหยิบจดหมายฉบับนั้นขึ้นมาแล้วฉีกมันต่อหน้าคนทั้งคู่ เศษกระดาษปลิวว่อนราวกับหิมะที่โปรยปรายลงสู่กองเพลิง “เหวินถิงเซียว ท่านสั่งสอนข้ามานานปีว่ากษัตริย์ที่อ่อนแอคือรากฐานของความสงบสุข แต่ดูเหมือนว่า... ข้าจะเรียนรู้บทเรียนนั้นจนเชี่ยวชาญเกินไปเสียแล้ว” เยว่เล่อมองแผ่นหลังของชายหนุ่มผู้เป็นฮ่องเต้ด้วยความรู้สึกที่คาดไม่ถึง นี่ไม่ใช่จ้าวหานตี้ที่เธอเคยรู้จัก เขาไม่ได้รุกคืบด้วยความบ้าบิ่น แต่รุกคืบด้วยความนิ่งสงบที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม “ฝ่าบาท พระองค์ทำเช่นนี้เพราะอะไร?” เหวินถิงเซียวเงยหน้าขึ้น ความแค้นซ่อนอยู่ในแววตาที่จ้องมองไปยังจ้าวหานตี้ “เพราะข้าไม่ต้องการเป็นหุ่นเชิดในละครฉากเดิมๆ อีกต่อไป” ฮ่องเต้หันกลับมาประจันหน้ากับขุนนางผู้กุมอำนาจ “ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป การตัดสินใจทุกอย่างในราชสำนัก... จะผ่านมือข้าก่อนจะถึงมือท่าน หากท่านยังต้องการเห็นความสงบสุขของแผ่นดิน ก็จงอยู่ในที่ของท่านเสียเถิด” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เยว่เล่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามา เธอรู้ดีว่านี่คือการ ‘เปิดศึก’ อย่างเต็มรูปแบบ จ้าวหานตี้ไม่ได้เพียงแค่ขัดคำสั่ง แต่เขากำลังประกาศอิสรภาพต่อหน้าศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด เหวินถิงเซียวลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้จะดูพ่ายแพ้ในเชิงสัญลักษณ์ แต่รอยยิ้มที่มุมปากของเขากลับทำให้เยว่เล่อรู้สึกหนาวสันหลังวาบ เขาไม่โกรธ... นั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด “ในเมื่อฝ่าบาททรงมีพระประสงค์เช่นนั้น กระหม่อมก็มิอาจขัดขืน” เหวินถิงเซียวโค้งคำนับอย่างงดงามก่อนจะหันหลังเดินออกไป ทว่าก่อนจะพ้นขอบประตู เขาหยุดกึกแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้เยว่เล่อต้องชะงัก “ฝ่าบาททรงทราบหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ... ว่าเหตุใดจดหมายฉบับนั้นถึงมีลายมือของท่านหญิงหลี่?” จ้าวหานตี้ขมวดคิ้ว “เพราะข้าให้องครักษ์เลียนแบบลายมือของนาง เพื่อล่อท่านออกมาอย่างไรเล่า” เหวินถิงเซียวหัวเราะเสียงต่ำ “หาใช่เช่นนั้นไม่พ่ะย่ะค่ะ... ลายมือบนซองจดหมายนั้น ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์คนใดจะปลอมแปลงได้ เพราะมันเป็นลายมือที่ถูกเขียนขึ้นโดย ‘ผู้ตาย’ ในเหตุการณ์เพลิงไหม้ที่จวนตระกูลหลี่เมื่อสิบปีก่อน... และคนผู้นั้น เพิ่งจะส่งจดหมายฉบับใหม่มาถึงมือกระหม่อมเมื่อเช้านี้เอง” ใบหน้าของหลี่เยว่เล่อซีดเผือดลงจนไร้สีเลือด พลันความทรงจำที่เธอฝังกลบไว้ในส่วนลึกของจิตใจก็พุ่งทะยานขึ้นมาดุจคลื่นยักษ์ เยว่เล่อก้าวถอยหลังไปพิงกับชั้นวางหนังสือ มือของเธอสั่นเทาจนเผลอทำแจกันหยกตกลงบนพื้นแตกละเอียด... เสียงนั้นดังสนั่นไปทั่วห้อง ก่อนที่เงาร่างของใครบางคนจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่หลังม่านกั้นห้อง บรรยากาศรอบกายของเงาร่างนั้นแผ่รังสีแห่งความตายที่คุ้นเคยเสียจนเธอแทบจะหยุดหายใจ “ท่านพี่... หรือว่านั่นคือท่านจริงๆ?” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับหลิวเยี่ยนซีนะคะ หวังว่าตอนถัดไปจะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปพร้อมกันค่ะ