รอยต่อแห่งโชคชะตา

"ในเมื่อนางเป็นคนของเขา... ก็สมควรแล้วที่ต้องตายด้วยคมกระบี่ของคนของเขาเอง จริงไหม เยว่เล่อ?" คำถามนั้นดังก้องอยู่ในความเงียบงันของห้องลับใต้ตำหนักอักษร สุ้มเสียงของอัครมหาเสนาบดีเหวินยังคงเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก ทว่ามือที่ถือจอกสุราของหลี่เยว่เล่อกลับนิ่งสนิทราวกับรูปสลัก นางไม่หันไปมองเงามืดที่ทอดตัวอยู่หลังม่านกั้น แต่สัมผัสได้ถึงไอสังหารที่แผ่ออกมาจากชายผู้ที่นางเคยเรียกว่า 'สหายร่วมรบ' มานานปี "ท่านพูดถูก" เยว่เล่อเอ่ยตอบ น้ำเสียงของนางราบเรียบดุจผิวน้ำที่ไร้กระแสลม "คนที่ไม่ภักดี ย่อมไม่มีค่าพอจะให้หายใจต่อ แต่ท่านอย่าลืมไปว่า... กระบี่ที่คมกริบที่สุด มักจะย้อนกลับมาบาดนิ้วผู้ใช้หากจับไม่แน่นพอ" เงามืดนั้นขยับไหว อัครมหาเสนาบดีเหวินก้าวออกมาจากมุมมืด ใบหน้าที่เคยแต้มรอยยิ้มจอมปลอมบัดนี้เหลือเพียงความเย็นชาที่ไร้การเสแสร้ง เขาจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาที่คล้ายจะมองทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ "เจ้ากล้าขู่ข้า? หรือเจ้าคิดว่าองค์ฮ่องเต้ที่วันๆ เอาแต่พู่กันจุ่มหมึกจะคุ้มครองเจ้าได้?" "ข้าไม่เคยฝากชีวิตไว้กับใคร" เยว่เล่อวางจอกสุราลงเบาๆ เสียงกระทบกันของกระเบื้องดังสะท้อนก้อง "ข้าเพียงแค่รู้ว่า ในวังวนแห่งอำนาจนี้ ใครคือคนที่จะยืนหยัดอยู่บนกองซากศพของท่าน" นางหมุนกายเดินออกจากห้องลับ ทิ้งให้เหวินไท่ขบกรามแน่นด้วยความแค้นเคือง แต่ทว่านั่นคือจังหวะที่นางต้องการ... การแตกหักในเงามืดเริ่มขึ้นแล้ว เบื้องนอกกำแพงวัง ลมหนาวพัดพาเอากลิ่นอายของพายุที่กำลังจะมาถึงมาด้วย เยว่เล่อเดินเลาะผ่านระเบียงคดเคี้ยวไปยังตำหนักส่วนใน ที่นั่น จ้าวหานตี้กำลังประทับอยู่ตามลำพัง ท่ามกลางกองฎีกาที่พะเนินสูงจนแทบจะกลบมิดใบหน้าของโอรสสวรรค์ เมื่อเห็นนางก้าวเข้ามา ฮ่องเต้หนุ่มวางพู่กันในมือลงอย่างแช่มช้า ทอดสายตามองนางด้วยความอ่อนล้าแต่แฝงไว้ด้วยประกายคมกล้าที่น้อยคนนักจะได้เห็น "เจ้าไปพบเขามาแล้ว?" "เพคะ" เยว่เล่อทรุดกายลงนั่งฝั่งตรงข้าม "เขารู้ตัวแล้วว่าข้าเริ่มขยับตัว แต่เขายังประมาทพระองค์อยู่" จ้าวหานตี้หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความขมขื่น "ประมาทงั้นหรือ? เขาคิดว่าข้าเป็นเพียงหุ่นเชิดที่ไร้น้ำยามาตลอดสิบปี ดี... ยิ่งเขาประมาท ช่องโหว่ของเขาก็ยิ่งใหญ่ขึ้น" ชายหนุ่มเลื่อนแผ่นแผนที่หนึ่งออกมาวางบนโต๊ะไม้กฤษณา แผนที่นั้นไม่ใช่ดินแดนของอาณาจักร แต่เป็นผังการวางกำลังทหารของหน่วยองครักษ์เสื้อแพรที่เหวินไท่ควบคุมอยู่ เยว่เล่อไล้นิ้วผ่านจุดสำคัญเหล่านั้น ความฉลาดหลักแหลมในดวงตานางสั่นระริก "เราต้องตัดกำลังสนับสนุนของเขาก่อน การที่เขาพยายามบีบให้ข้าสังหารคนของตัวเอง คือโอกาสทองที่จะทำให้เขาเผยความอำมหิตต่อหน้าเหล่าขุนนางหัวเก่า" เยว่เล่อกล่าวพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของจ้าวหานตี้ "หากพระองค์ยอมรับบทคนอ่อนแอเป็นครั้งสุดท้าย ข้าจะยอมเป็นคนเลวที่ลงมือสังหารคนของตัวเองเพื่อเปลี่ยนใจพวกเขา" "เจ้าจะยอมแบกรับตราบาปนั้นหรือเยว่เล่อ?" จ้าวหานตี้เอื้อมมือมาแตะหลังมือนางแผ่วเบา สัมผัสที่อบอุ่นนั้นเปรียบเสมือนพันธสัญญาที่หนักอึ้ง "หากเจ้าทำเช่นนั้น เจ้าจะไม่มีวันหันหลังกลับไปหาชีวิตที่สงบสุขได้อีกเลย" "นับตั้งแต่ข้าเหยียบเท้าเข้ามาในวังหลวง ชีวิตที่สงบสุขของข้าก็ถูกฝังไปพร้อมกับครอบครัวแล้วเพคะ" ดวงตาของนางวูบไหวด้วยความแค้นที่แผดเผา "ขอเพียงพระองค์เป็นฮ่องเต้ที่ข้าหวังว่าจะได้เห็น... ข้าจะเป็นกระบี่ที่คมที่สุดให้พระองค์เอง" ท่ามกลางแสงเทียนที่วูบไหว ทั้งสองประสานสายตา ความเงียบทำหน้าที่เป็นพยานคำสาบานที่ยิ่งใหญ่ การจบสิ้นขององค์ที่หนึ่งแห่งโชคชะตาไม่ได้จบลงด้วยเลือด แต่จบลงด้วยการวางหมากที่ไม่มีวันถอยกลับ แผนการใหญ่ถูกเริ่มขึ้น ณ วินาทีนั้นเอง ขณะที่บทสนทนากำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม เสียงฝีเท้าหนักๆ ของมหาดเล็กก็ดังขึ้นที่หน้าตำหนัก ตามด้วยเสียงกระซิบกระซาบที่ร้อนรน "ฝ่าบาท! พ่ะย่ะค่ะ! อัครมหาเสนาบดีเหวิน... เขา... เขาประกาศกักบริเวณท่านอ๋องน้อยและกล่าวหาว่าเจ้าจอมเยว่เล่อคือสายลับที่ลอบสังหารเหล่าขุนนางเมื่อสามวันก่อน ขณะนี้ทหารองครักษ์กำลังมุ่งหน้ามาที่ตำหนักนี้เพื่อจับกุมตัวท่านแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เยว่เล่อชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มบางที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็น นางขยับผ้าคลุมไหล่ให้เข้าที่แล้วหันไปมองจ้าวหานตี้ที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประกายตาของฮ่องเต้หนุ่มบัดนี้ไม่ใช่คนที่ดูอ่อนแออีกต่อไป หากแต่เป็นนักล่าที่ซุ่มรอจังหวะตะปบเหยื่อ "ในที่สุด..." จ้าวหานตี้พึมพำขณะคว้าดาบประจำพระองค์ที่ซ่อนอยู่หลังภาพวาดบนผนัง "เขาก็ยอมเผยเขี้ยวเล็บออกมาเองโดยไม่ต้องให้เราไปกดดัน" ทว่าก่อนที่ทั้งคู่จะทันได้ขยับตัว ประตูตำหนักก็ถูกพังเข้ามาด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษผู้หนึ่งที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาอยู่ในจุดนี้ได้ ในมือของเขาถือราชโองการสีทองอร่ามที่ประทับตราลัญจกรที่หายสาบสูญไปนานนับสิบปี! "กระหม่อมมาเพื่อทวงคืนบัลลังก์ตามราชโองการของอดีตฮ่องเต้... ฝ่าบาททรงเตรียมตัวรับการตัดสินจากสวรรค์แล้วหรือยัง?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 20 นี้ด้วยกันนะคะ หลิวเยี่ยนซีสัญญาว่าจะเขียนให้เข้มข้นยิ่งขึ้นในตอนถัดไปค่ะ!