กลยุทธ์ดอกไม้พิษ

"ข้าไม่คิดว่า 'ดอกโบตั๋นน้ำค้าง' ที่เจ้าอุตส่าห์คัดเลือกมามอบให้ข้าด้วยตัวเอง จะมีกลิ่นหอมที่บาดลึกถึงเพียงนี้... สนมหลิน" เสียงของหลี่เยว่เล่อราบเรียบดั่งผิวน้ำในยามไร้ลม นางนั่งพับเพียบอยู่บนตั่งไม้จันทน์หอม ปลายนิ้วเรียวบางค่อยๆ เกลี่ยกลีบดอกไม้สีสดที่วางอยู่ในแจกันกระเบื้องเคลือบสีคราม สายตาคู่คมกริบดุจกระบี่ที่ซ่อนในฝักเงยขึ้นสบตากับสตรีผู้มีใบหน้าสะสวยแต่ทว่าแฝงไปด้วยความริษยาที่ปิดไม่มิด สนมหลินแค่นหัวเราะ ลำคอระหงเชิดขึ้นอย่างถือดี "สนมหลี่กล่าวเกินไปแล้ว เพชรนิลจินดาหรือดอกไม้หายากในวังหลวง ล้วนเป็นของที่เหมาะกับผู้ที่ควรได้รับ... เจ้าเพิ่งเข้ามาใหม่ ไร้ฐานอำนาจสนับสนุน ไยถึงได้ถือดีรับของกำนัลล้ำค่าเช่นนี้ไว้เล่า" "เพราะข้ารู้ว่า ของที่ท่านมอบให้ ย่อมมีเหตุผลซ่อนอยู่เสมออย่างไรเล่า" เยว่เล่อแย้มยิ้ม มุมปากโค้งขึ้นเพียงเล็กน้อยทว่ากลับทำให้บรรยากาศภายในตำหนักดูเย็นเยียบลงถนัดตา นางขยับกายลุกขึ้นเดินวนรอบสนมหลินช้าๆ ราวกับเสือสาวที่กำลังหยอกล้อเหยื่อ "กลิ่นหอมนี้มิใช่ดอกไม้ทั่วไป ทว่ามันคือ 'เกสรหญ้ากู่พิษ' ที่บดละเอียดผสมกับยางไม้หอม กลิ่นของมันอาจทำให้ผู้ที่สูดดมเข้าไปนานๆ เกิดอาการนอนไม่หลับ กระวนกระวาย หรือถึงขั้นเสียสติได้... ช่างเป็นกลยุทธ์ที่ประณีตและอ่อนหวานสมกับที่เป็นท่านจริงๆ" สนมหลินหน้าถอดสี มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อสั่นเทาเล็กน้อย "เจ้า... เจ้าปรักปรำข้า! มีหลักฐานอันใด!" "หลักฐานหรือคะ?" เยว่เล่อหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหยิบกริชเล่มเล็กจากโต๊ะเครื่องแป้งมาปาดกลีบดอกไม้จนขาดวิ่น "ข้าเพียงแค่ให้คนไปตรวจสอบที่ตำหนักของท่าน และบังเอิญพบถุงผ้าไหมลายเดียวกับชุดที่ท่านสวมอยู่ในวันนี้ตกอยู่ใกล้กับโรงต้มยาพิษ... ท่านคิดว่า หากข้านำเรื่องนี้ทูลฮ่องเต้ หรือแจ้งต่ออัครมหาเสนาบดีเหวิน ผู้ที่ท่านแอบไปรับคำสั่งมา... ใครกันที่จะถูกกำจัดทิ้งเป็นคนแรก?" สนมหลินหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด นางถอยหลังกรูดไปจนชิดขอบหน้าต่าง ลมกรรโชกแรงพัดพาเอาผ้าม่านพลิ้วไหวบดบังใบหน้าของทั้งสองเป็นระยะ "เจ้าต้องการอะไร" เสียงของสนมหลินสั่นพร่า เยว่เล่อไม่ตอบในทันที นางเดินไปหยุดอยู่ที่หน้ากระจกเงา มองภาพสะท้อนของตนเองที่ดูนิ่งสงบผิดกับพายุในใจ "ข้าต้องการให้ท่านเป็นหูเป็นตาให้ข้า... ในตำหนักของอัครมหาเสนาบดีเหวิน มีความลับเรื่องรายชื่อขุนนางที่คอยหนุนหลังเขาอยู่ใช่หรือไม่? นำมันมาให้ข้าภายในสามวัน แล้วข้าจะทำเป็นลืมเรื่องดอกไม้พิษนี่เสีย" "เจ้ามันปีศาจ!" สนมหลินกัดฟันกรอด "ข้าอาจจะเป็นปีศาจ แต่ในวังหลวงแห่งนี้... สตรีที่ไร้เขี้ยวเล็บต่างหากที่ต้องตาย" เยว่เล่อหันกลับมา แววตาของนางมืดสนิทราวกับห้วงเหว "อย่าลืมนะคะ ความอดทนของข้ามีจำกัด ยิ่งกว่าความเมตตาที่ข้ามีต่อท่าน" เมื่อสนมหลินกึ่งเดินกึ่งวิ่งจากไปอย่างลนลาน เยว่เล่อก็ทรุดตัวลงนั่ง สายตาจ้องมองกองกลีบดอกไม้ที่แหลกคามือ ความเงียบงันในตำหนักถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ย่ำเข้ามาจากด้านหลัง กลิ่นอายของบุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดในแผ่นดินทำให้เยว่เล่อต้องขยับกายลุกขึ้นทำความเคารพ "เจ้าจัดการได้งดงามยิ่งนัก... หลี่เยว่เล่อ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและกังวานนั้นเป็นของ 'จ้าวหานตี้' ฮ่องเต้หนุ่มผู้ที่มีแววตาดุจเหยี่ยวในยามเผลอไผล เขาไม่ได้สวมชุดฉลองพระองค์เต็มยศ แต่แต่งกายด้วยชุดผ้าไหมเนื้อดีสีนิล ทำให้น่าเกรงขามมากกว่าทุกครั้ง "ฝ่าบาท... หม่อมฉันทำไปเพียงเพื่อปกป้องตนเองเพคะ" เยว่เล่อตอบพลางก้มหน้าต่ำ จ้าวหานตี้ก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ จากกายของนาง เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหู "สนมหลินเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่ง แต่คนที่จะยอมให้เจ้าใช้เบี้ยตัวนี้ไปหักหลังเขาได้... จะต้องเจ็บปวดมากกว่าที่เจ้าคิดหลายเท่าตัวนัก" เขายื่นมือมาเชยคางนางขึ้น แววตาของฮ่องเต้ไม่มีความล้อเล่นแม้แต่น้อย "เจ้ารู้หรือไม่ว่าในวินาทีที่เจ้าตัดสินใจเล่นงานคนของเหวิน เขาก็จะเริ่มเพ่งเล็งมาที่เจ้าในทันที... คืนนี้ เตรียมตัวให้พร้อม ข้ามีงานใหญ่ที่เจ้าต้องตัดสินใจเลือก" มือของเขาปล่อยคางนาง แล้วหยิบป้ายอาญาสิทธิ์สีทองวางลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอมก่อนจะเดินจากไปทิ้งให้เยว่เล่อตกอยู่ในความเงียบงัน ทว่าในจังหวะที่ฮ่องเต้กำลังจะก้าวพ้นประตูตำหนัก เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของขันทีคนสนิทก็ดังแทรกขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก "ฝ่าบาท! ทูลฝ่าบาท! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! อัครมหาเสนาบดีเหวิน... เขาเพิ่งสั่งกักตัวองค์รัชทายาทไว้ในตำหนักลับ อ้างว่าทรงประชวรหนักและไม่อาจพบผู้ใดได้เด็ดขาด!" เยว่เล่อตัวแข็งทื่อ ป้ายอาญาสิทธิ์ในมือของนางสั่นไหวเล็กน้อย นี่ไม่ใช่การสั่งกักตัว... แต่มันคือการประกาศยึดอำนาจเบ็ดเสร็จโดยสมบูรณ์! หลิวเยี่ยนซีหวังว่าทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้หลี่เยว่เล่อฝ่าฟันวิกฤตครั้งนี้ไปพร้อมกับข้านะคะ!