สนมใหม่ที่น่าสงสัย

“เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่านางคือของขวัญที่เหมาะสม?” เสียงทุ้มต่ำของจ้าวหานตี้ดังก้องท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทรงอักษร แสงเทียนวูบไหวสะท้อนเงาบนใบหน้าของเขาให้ดูคมเข้มและซับซ้อนกว่าทุกวัน มือหนาของฮ่องเต้หยุดชะงักเหนือม้วนฎีกา นัยน์ตาคมกริบเหลือบมองชายชราเบื้องหน้าที่โค้งตัวต่ำด้วยท่าทีนอบน้อมจอมปลอม อัครมหาเสนาบดีเหวินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าดั่งเศษเหล็กครูดกับผืนทราย “ฝ่าบาททรงมีภาระกิจหนักอึ้งบนบ่า หม่อมฉันเพียงหวังจะแบ่งเบาด้วยความงามและความอ่อนหวานของ 'นาง' พ่ะย่ะค่ะ... หญิงสาวผู้นี้ถูกคัดเลือกมาอย่างพิถีพิถัน นางมิเพียงแต่เชี่ยวชาญการบรรเลงพิณ แต่ยังมีกิริยาที่น่าทะนุถนอม ราวกับบัวขาวที่เพิ่งผลิบานจากโคลนตม” หลี่เยว่เล่อที่ยืนอยู่ไม่ไกลในฐานะข้ารับใช้ส่วนพระองค์นิ่งเงียบ แววตาของนางดุจผิวน้ำนิ่งสงบ ทว่าภายในกลับพายุหมุน นางมองสตรีร่างโปร่งบางในชุดผ้าแพรสีฟ้าอ่อนที่คุกเข่าอยู่กลางห้อง ใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นงดงามหมดจด ทว่าแววตาที่ก้มต่ำกลับซ่อนเร้นความเย็นเยียบที่ขัดกับรอยยิ้มจางๆ บนมุมปาก “สนมใหม่นามว่า 'ซูเจียว' เพคะ” เสียงหวานใสของหญิงสาวดังขึ้นเบาๆ แต่สั่นไหวอย่างตั้งใจ เยว่เล่อก้าวเข้าไปใกล้ก้าวหนึ่ง รอยยิ้มบางเบาแตะที่มุมปาก “ใต้เท้าเหวินช่างมีน้ำใจงามนัก สรรหาดอกไม้งามมาประดับวังหลังเพื่อเบิกบานพระทัยฝ่าบาท แต่ข้าสงสัยเหลือเกิน... ตระกูลของนางคือใคร เหตุใดข้าถึงไม่เคยได้ยินชื่อในทำเนียบหญิงงามที่ผ่านการคัดเลือกมาก่อน?” เหวินหันมามองเยว่เล่อ แววตาของเขาปราศจากความอบอุ่น มีเพียงความประชดประชันที่แฝงมากับความข่มขู่ “ท่านหญิงเยว่... เรื่องรากเหง้าของสตรีเป็นหน้าที่ของกรมวัง หาใช่หน้าที่ของสตรีที่คอยปรนนิบัติงานนอกราชการเช่นท่านไม่” “หากเป็นภัยที่ซ่อนอยู่ในเงามืด ต่อให้เป็นเรื่องของหญิงใด ข้าก็ไม่อาจนิ่งเฉยได้” เยว่เล่อโต้กลับ สายตาของนางปะทะกับซูเจียวโดยตรง ในวินาทีนั้นเอง นางเห็นประกายสังหารที่พาดผ่านดวงตาของสนมใหม่เพียงชั่วพริบตาเดียว ก่อนที่หญิงสาวจะแสร้งทำเป็นก้มหน้าสะอื้นไห้ จ้าวหานตี้ลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาก้าวลงมาจากแท่นประทับ ตรงเข้าหาซูเจียวแล้วใช้ปลายนิ้วเชยคางนางขึ้น แสงเทียนตกกระทบใบหน้าของหญิงสาวเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ หลังใบหู—รอยแผลที่เกิดจากของมีคมซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของมือสังหารระดับสูงในหน่วยลับของเสนาบดีเหวิน “สวยงาม... สมคำร่ำลือ” ฮ่องเต้เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจเดาใจ “เจ้าชื่อซูเจียวรึ? ดูเหมือนดวงตาของเจ้าจะไม่ได้มองเพียงใบหน้าของข้า แต่มองไปถึงตำแหน่งกริชที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อของเยว่เล่อด้วยนะ” ความเงียบเข้าปกคลุมทันที ซูเจียวตัวแข็งทื่อ รอยยิ้มของเหวินกระตุกวูบ “ฝ่าบาท... หม่อมฉัน...” “ไม่จำเป็นต้องแก้ตัว” จ้าวหานตี้หันหลังให้ทั้งสองคน “ในเมื่อเจ้ามอบนางให้ข้า ข้าก็จะรับไว้ แต่จงจำไว้ว่า ดอกไม้ที่งดงามที่สุด บางครั้งก็คือดอกไม้ที่มีพิษร้ายแรงที่สุด... และข้าชอบการจัดการกับพิษด้วยการบดขยี้ให้จมดิน” หลังจากเหวินและซูเจียวถอยออกไป เยว่เล่อก้าวเข้าใกล้ฮ่องเต้ “ฝ่าบาท พระองค์ทรงทราบดีว่าเป็นแผนลอบสังหาร เหตุใดจึงรับนางไว้เพคะ?” “หากไม่ให้งูเข้ามาในรู เราจะจับหัวมันได้ได้อย่างไร?” จ้าวหานตี้พึมพำ ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่เร่งร้อนขององครักษ์ประจำวังหลวงก็ดังขึ้นหน้าประตูห้องทรงอักษร ตามด้วยการรายงานที่ทำเอาหัวใจของเยว่เล่อหล่นวูบ “ทูลฝ่าบาท! ท่านหญิงเยว่! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ... ห้องเก็บตำราหลวงถูกลอบวางเพลิง และตอนนี้... ทรัพย์สินลับที่ใช้กู้คืนเกียรติยศตระกูลหลี่ถูกขโมยไปจากหีบเหล็กที่ลงอาคมไว้อย่างแน่นหนา!” เยว่เล่อหน้าซีดเผือด นางหันไปมองหน้าจ้าวหานตี้ที่เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที ทุกอย่างที่นางสะสมมาเพื่อการแก้แค้นกำลังจะสูญสิ้นไป ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายตาของเยว่เล่อเหลือบไปเห็นเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่ตกอยู่บนพื้นข้างที่ซูเจียวเพิ่งคุกเข่าอยู่ มันคือตราประทับของตระกูลที่หายสาบสูญไปนานนับสิบปี... ตราประทับของบิดานางที่ควรจะอยู่ในหีบนั้น หลิวเยี่ยนซีหวังว่าทุกท่านจะยังคงร่วมลุ้นและเป็นกำลังใจให้กับเยว่เล่อในห้วงวิกฤตที่คาดไม่ถึงนี้ไปพร้อมกับหลิวเยี่ยนซีนะคะ