หยดเลือดบนผ้าเช็ดหน้า

"หากท่านอัครมหาเสนาบดีเหวินโปรดปรานรสสุรานี้มากนัก หม่อมฉันเห็นทีต้องรินถวายให้มากกว่านี้ เพื่อแสดงความขอบคุณที่ท่านเมตตาให้เกียรติมาร่วมงานเลี้ยงเล็กๆ ของหม่อมฉันในคืนนี้ค่ะ" เสียงของหลี่เยว่เล่อราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึก ขณะที่ปลายนิ้วเรียวงามประคองจอกสุราทองคำยื่นไปเบื้องหน้าชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าดั่งรูปสลักจากศิลา เหวินจงหยวนมองนางด้วยนัยน์ตาหรี่แคบ มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มที่มองอย่างไรก็ไม่พบความจริงใจ "พระสนมหลี่กล่าวเกินไปแล้ว พ่ะย่ะค่ะ งานเลี้ยงฉลองชัยชนะของทัพชายแดนเช่นนี้ เหตุใดข้าจะปฏิเสธน้ำใจของท่านได้" เหวินจงหยวนรับจอกสุราไป ทว่าสายตาเขากลับไม่ได้จับจ้องที่ดวงหน้าของนาง หากแต่กวาดมองไปทั่วโถงใหญ่ที่เต็มไปด้วยเหล่าขุนนางที่จงรักภักดีต่อเขาราวกับฝูงสุนัขล่าเนื้อ ท่ามกลางเสียงดนตรีบรรเลงอันแผ่วเบา เยว่เล่อสังเกตเห็นมือที่สั่นไหวเล็กน้อยของจ้าวหานตี้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์เหนือหัว ชายหนุ่มส่งสายตาเย็นเยียบมายังนางเพียงเสี้ยววินาที มันเป็นรหัสลับที่พวกเขารู้กันดี—ถึงเวลาทิ้งหน้ากากแล้ว นางวางขวดสุราลงอย่างแผ่วเบา แต่ในจังหวะที่หมุนตัวกลับ ผ้าเช็ดหน้าปักลายดอกเหมยสีขาวบริสุทธิ์ของนางก็ร่วงหล่นลงบนพื้น เหวินจงหยวนก้มมองมันแวบหนึ่งก่อนจะก้าวเท้าข้ามไปโดยไม่สนใจ แต่ทว่า... ในวินาทีนั้นเอง กลิ่นหอมประหลาดที่ระเหยออกมาจากผ้าผืนนั้นก็โชยเข้าปะทะจมูกของเขา ชายผู้กุมอำนาจล้นฟ้าชะงักกึก นัยน์ตาเบิกโพลงขึ้นเล็กน้อย ลมหายใจเริ่มติดขัด เหวินจงหยวนพยายามจะยกมือขึ้นกุมลำคอ แต่มือของเขากลับอ่อนแรงลงอย่างกะทันหัน จนจอกสุราในมือร่วงหล่นแตกกระจายบนพื้นหินอ่อน เสียง 'เพล้ง' ดังสนั่นก้องไปทั่วโถง ทุกสายตาหันมาจับจ้องที่จุดเดียว "ท่านอัครมหาเสนาบดี? เกิดอะไรขึ้นหรือคะ?" เยว่เล่อหันกลับมาถามด้วยน้ำเสียงฉงน ทว่าแววตาของนางกลับเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก "เจ้า... เจ้าใส่อะไรลงไป..." เสียงของเหวินจงหยวนแหบพร่า เขาพยายามตะโกนเรียกองครักษ์ แต่สิ่งที่ออกมาจากลำคอมีเพียงเสียงครางในลำคอที่ฟังไม่ได้ศัพท์ โลหิตสีแดงฉานสายหนึ่งค่อยๆ ไหลซึมออกจากมุมปากของเขา หยดลงบนผ้าเช็ดหน้าสีขาวผืนนั้นจนกลายเป็นรอยด่างดวงประหนึ่งดอกเหมยที่กำลังแย้มบานท่ามกลางหิมะสีเลือด จ้าวหานตี้ลุกขึ้นจากบัลลังก์อย่างช้าๆ รัศมีอำนาจที่เคยถูกซ่อนเร้นบัดนี้ปรากฏชัดออกมาจนขุนนางรอบข้างถึงกับต้องถอยร่นด้วยความหวาดเกรง "ดูเหมือนท่านจะดื่มสุราแรงไปหน่อยนะ ท่านเหวิน" ฮ่องเต้หนุ่มก้าวลงมาหยุดยืนเบื้องหน้าศัตรูตัวฉกาจ "หรือว่ากฎแห่งกรรมกำลังตามมาทวงถามความยุติธรรมที่ท่านเคยกระทำไว้กับตระกูลหลี่กันแน่?" เหวินจงหยวนทรุดกายลงคุกเข่าด้วยความเจ็บปวด เขาจ้องมองหลี่เยว่เล่อราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ นางไม่ได้หลบสายตา กลับโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินเพียงสองคน "ท่านไม่ได้ถูกพิษจากสุราหรอกค่ะ ท่านถูกพิษจากความโลภที่ท่านสะสมมาตลอดสิบปีต่างหาก... และผ้าผืนนี้ ก็แค่ตัวเร่งปฏิกิริยาของ 'ความจริง' ที่ท่านพยายามฝังกลบมันไว้เท่านั้น" ทว่าในจังหวะที่สถานการณ์กำลังจะเข้าทางฝั่งของจ้าวหานตี้ กลับมีเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังส่วนตัวของอัครมหาเสนาบดีดังกึกก้องมาจากภายนอกโถง ประตูไม้บานใหญ่ถูกกระแทกเปิดออกโดยเหล่าทหารเกราะเหล็กที่ไม่ได้อยู่ในคำสั่งของฮ่องเต้ ทหารนายหนึ่งก้าวเข้ามา มือกระชับดาบแน่นก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงก้องกังวาน "มีพระราชโองการลับจากไทเฮา! ให้ควบคุมตัวพระสนมหลี่และฮ่องเต้ไว้ฐานลอบปลงพระชนม์อัครมหาเสนาบดี... ผู้ใดขัดขืน ให้สังหารได้ทันที!" ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วโถง จ้าวหานตี้ชะงักงัน เยว่เล่อกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ นางไม่ได้คาดคิดว่าไทเฮาจะกล้าเปิดเผยตัวตนว่าเป็นหนอนบ่อนไส้ในจังหวะที่เกมกำลังจะจบเช่นนี้ หัวใจของเยว่เล่อเต้นระรัวในอก นางหันไปสบตาจ้าวหานตี้ที่ตอนนี้กำลังดึงกระบี่ประจำพระองค์ออกมาจากฝัก แสงจากคบเพลิงสะท้อนคมดาบวับวาว นี่ไม่ใช่แค่การวางยาพิษในงานเลี้ยงอีกต่อไป แต่มันคือจุดเริ่มต้นของสงครามกลางเมืองที่เดิมพันด้วยลมหายใจของทั้งคู่ "เยว่เล่อ" จ้าวหานตี้เรียกชื่อนางเบาๆ ขณะที่องครักษ์นับร้อยกำลังปิดล้อมพวกเขาไว้ "หากคืนนี้เราต้องสิ้นลม จงจำไว้ว่าเลือดที่หยดลงบนผ้าผืนนั้น คือคำสัญญาว่าตระกูลของเจ้าจะได้รับความยุติธรรม... ต่อให้ต้องลากนรกมาถมที่ก้นบึ้งของราชสำนักนี้ก็ตาม" หลี่เยว่เล่อเผยรอยยิ้มหยันออกมาท่ามกลางคมดาบที่จ่อคอหอย "หม่อมฉันไม่ให้ท่านตายง่ายๆ หรอกค่ะฝ่าบาท เพราะเรายังไม่ได้เล่นเกมในบทถัดไปกันเลย" นางหยิบผ้าเช็ดหน้าที่มีหยดเลือดนั้นขึ้นมาสะบัดเบาๆ กลิ่นหอมประหลาดเปลี่ยนไปเป็นกลิ่นฉุนรุนแรงที่ทำให้ทหารเหล่านั้นเริ่มกุมขมับและล้มลงทีละคน ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกแห่งความแค้นไปกับหลี่เยว่เล่อนะคะ