รวบรวมมวลชน

“เจ้าเลือกทางได้เพียงสองสาย ทหารผู้น้อย... หนึ่งคือการมีชีวิตอยู่เพื่อเป็นเบี้ยตัวสำคัญของข้า หรือสองคือการหายสาบสูญไปพร้อมกับความลับที่ข้าไม่ปรารถนาจะให้ใครล่วงรู้” จ้าวหานตี้ผ่อนลมหายใจออกช้าๆ สันกรามของเขากระตุกไหวภายใต้ความมืดสลัวของโรงเก็บเสบียงร้าง เสียงกระซิบนั้นเย็นเยียบเสียยิ่งกว่าไอหมอกของเมืองชายแดน ทหารหนุ่มผู้นั้นตัวสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลซึมผ่านเกราะหนังที่เก่าคร่ำ เขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตากับบุรุษผู้มีรัศมีอำนาจกดทับแม้จะแต่งกายเพียงสามัญชน “ฝ่า... ฝ่าบาท...” เสียงของทหารตะกุกตะกัก “ข้าเกรงว่าหากข้าเปลี่ยนฝั่ง อัครมหาเสนาบดีเหวิน...” “เหวินจงเจ๋อสั่งให้เจ้ามาสอดแนมข้า แต่เขาลืมไปว่าคนตายย่อมไม่ได้รับรางวัล” หลิวเยว่เล่อก้าวเท้าออกมาจากเงามืด เสียงฝีเท้าของนางแผ่วเบาดุจเสียงใบไม้ร่วง แต่มันกลับก้องกังวานในความรู้สึกของทหารผู้นั้น นางมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่ผ่านการเจียระไนมาอย่างดี “หากเจ้าบอกที่ตั้งของคลังเสบียงลับที่เหวินจงเจ๋อซุกซ่อนไว้ ข้าจะให้ทองคำเจ้าสิบหีบ และให้เจ้าหายไปจากที่แห่งนี้ตลอดกาล แต่ถ้าเจ้าเลือกเงียบ... สหายของเจ้าที่รออยู่นอกเมือง จะเป็นศพแรกที่เจ้าต้องเห็นในวันพรุ่งนี้” นางไม่ได้ขู่ แต่นางกำลัง ‘เสนอโอกาส’ ในขณะที่บีบให้เขามองเห็นเพียงทางเลือกเดียว ทหารผู้นั้นกัดริมฝีปากจนห้อเลือด เขาครุ่นคิดถึงชะตากรรมของครอบครัวในเมืองหลวง ก่อนจะพยักหน้าอย่างสิ้นหวัง เยว่เล่อเผยยิ้มที่มุมปาก ยิ้มที่ไม่ไปถึงดวงตา นางหันไปสบตากับจ้าวหานตี้ ทั้งสองคนต่างรู้ดีว่านี่คือก้าวแรกของการรวบรวมมวลชนที่ไม่ต้องใช้กำลังทหาร แต่ใช้ ‘ความหิวโหย’ และ ‘ความหวัง’ เป็นเครื่องมือ เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ตลาดกลางเมืองชายแดนที่ผู้คนกำลังเผชิญกับภาวะข้าวยากหมากแพง หลิวเยว่เล่อไม่ได้ปรากฏตัวในฐานะสตรีสูงศักดิ์ แต่นางแต่งกายด้วยชุดผ้าไหมเรียบง่ายแต่ประณีต สั่งให้คนงานเปิดโกดังข้าวที่นางยึดมาได้จากความช่วยเหลือของทหารผู้นั้น กระสอบข้าวสารจำนวนมหาศาลถูกลำเลียงออกมาวางเรียงราย ชาวบ้านที่หิวโหยเริ่มฮือฮากันเข้ามาล้อมวง เสียงอื้ออึงเซ็งแซ่แปรเปลี่ยนเป็นความเงียบงันเมื่อเยว่เล่อก้าวขึ้นไปบนแท่นไม้สูง “ท่านทั้งหลาย” เสียงของนางกังวานใส ทรงพลังและดึงดูดใจ “ข้ามิได้นำข้าวเหล่านี้มาแจกเพื่อหวังบุญกุศล แต่ข้านำมาเพื่อแลกเปลี่ยน” ฝูงชนมองหน้ากันด้วยความสงสัย เยว่เล่อหยิบป้ายไม้แผ่นหนึ่งขึ้นมา “ใครที่ยอมช่วยข้าขนย้ายเสบียงไปส่งยังหมู่บ้านที่ถูกตัดขาด ข้าจะมอบข้าวสารให้สองกระสอบ และหากใครมีข้อมูลว่าที่ใดในเมืองนี้มีอาวุธที่เหวินจงเจ๋อซุกซ่อนไว้ ข้าจะให้ทองคำเป็นรางวัลเท่ากับราคาที่เขาเคยจ่ายให้พวกท่านเป็นค่าจ้างทำงานสกปรก!” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดออกด้วยเสียงอื้ออึงของความหวังที่จุดติดขึ้นมา ชาวเมืองที่เคยหวาดกลัวอิทธิพลของเสนาบดีเริ่มมองเห็น ‘ทางรอด’ อื่นที่นอกเหนือจากการเป็นทาสรับใช้คนบาป จ้าวหานตี้ยืนสังเกตการณ์อยู่บนระเบียงชั้นสองของโรงเตี๊ยม เขามองดูสตรีผู้เป็นดั่งหมากตัวสำคัญที่สุดในกระดานนี้ด้วยสายตาที่ซับซ้อน ความเก่งกาจของนางไม่ใช่การใช้ดาบ แต่นางสามารถ ‘ซื้อใจ’ คนที่สิ้นหวังได้ด้วยความเฉลียวฉลาดเพียงไม่กี่คำ “เจ้าดูภูมิใจในตัวนางมากนะ” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง จ้าวหานตี้ชะงัก รัศมีสังหารแผ่ออกมาจากร่างของเขาโดยสัญชาตญาณ เขาหันกลับไปพบกับสตรีในชุดดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกปิดด้วยหน้ากากเงิน แววตาของนางเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก นี่คือ ‘เงาอเวจี’ มือสังหารลำดับหนึ่งที่เหวินจงเจ๋อเคยส่งมาตามล่าเขานับครั้งไม่ถ้วน “เจ้ามาทำไม?” จ้าวหานตี้ถาม น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทราวกับผิวน้ำที่นิ่งสงบ ทว่าในมือแอบหยิบมีดสั้นเล่มเล็กที่ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อ “ข้าไม่ได้มาเพื่อฆ่าท่าน” นางกล่าวพลางขยับกายอย่างแช่มช้า “แต่ข้ามาเพื่อเตือน... สิ่งที่สตรีผู้นั้นกำลังทำอยู่ คือการเหยียบย่ำบนรอยเท้าของปีศาจ และข้าเกรงว่า... วันนี้ท่านจะไม่ได้เห็นตะวันตกดินพร้อมกับนาง” หัวใจของจ้าวหานตี้กระตุกวูบ สายตาเขารีบกวาดมองลงไปยังลานกว้างข้างล่าง แต่ภาพที่ปรากฏกลับทำให้นิ่งค้างไปทันที—ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังโห่ร้องด้วยความดีใจ เยว่เล่อที่เคยยืนอยู่อย่างสง่างามบนแท่นไม้ บัดนี้ร่างของนางกำลังทรุดฮวบลงกับพื้น ท่ามกลางวงล้อมของชาวเมืองที่จู่ๆ ก็ชักมีดออกมาจากใต้เสื้อผ้าที่ขาดวิรุ่ย! เยว่เล่อพยายามยันกายขึ้น ดวงตาของนางเบิกกว้างเมื่อเห็นหญิงชราที่นางเพิ่งยื่นข้าวให้ กำลังถือมีดอาบยาพิษจ่อเข้าที่ลำคอของนาง พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงว่า “อัครมหาเสนาบดีเหวินฝากบอกว่า... อาหารมื้อสุดท้ายมักจะมีรสชาติขมเสมอ” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเยว่เล่อและเรื่องราวอันเข้มข้นในม่านหมอกลับหยกบรรณาการนะคะ หลิวเยี่ยนซีจะรีบกลับมาถ่ายทอดเหตุการณ์ในตอนถัดไปให้ทุกท่านได้อ่านกันอย่างจุใจแน่นอนค่ะ