แม่ทัพที่ถูกลืม

“หากท่านต้องการเลือดของข้าเพื่อชำระล้างความอัปยศของตระกูลเหวิน ก็จงลงมือเสีย อย่าได้รีรอให้พิษในกระบี่เล่มนั้นเสียรสชาติไปมากกว่านี้เลย” น้ำเสียงแหบพร่าของชายชราที่นั่งพิงผนังไม้เก่าคร่ำคร่าไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย แม้ปลายกระบี่สีเขียวมรกตที่อาบด้วยพิษร้ายกาจของตระกูลเหวินจะจ่ออยู่ห่างจากลำคอของเขาเพียงคืบ หลี่เยว่เล่อไม่เพียงไม่ถอยหลัง แต่เธอยังขยับเข้าไปใกล้ขึ้นจนกลิ่นอายความตายที่โชยมาจากคมกระบี่นั้นปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอโดยตรง จ้าวหานตี้ในชุดผ้าไหมธรรมดาที่พรางตาว่าเขาเป็นเพียงคุณชายตกยากยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังเงาไม้ เขาสังเกตเห็นแววตาของหญิงสาวที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อคมพิษแม้แต่น้อย “ท่านแม่ทัพหยาง... ข้าไม่ได้มาเพื่อเอาชีวิตท่าน” เยว่เล่อเอ่ยขึ้น แววตาของเธอสงบนิ่งดั่งผิวน้ำในคืนจันทร์ดับ “ข้ามาเพื่อถามว่า ดวงตาของท่านที่เคยใช้มองศัตรูในสนามรบมาค่อนชีวิต บัดนี้มันบอดสนิทจนมองไม่เห็นความจริงที่ว่า แผ่นดินที่ท่านเคยสละเลือดเนื้อปกป้อง กำลังถูกหนอนแมลงกัดกินจนทะลุปรุโปร่งไปถึงรากแก้วแล้วหรือไร?” ชายชราที่ถูกเรียกว่าแม่ทัพหยางเหยียดยิ้มที่มุมปาก เผยให้เห็นฟันที่เหลือเพียงน้อยนิด “คุณหนูหลี่... โลกใบนี้มันเน่าเฟะมานานแล้ว ข้าเป็นเพียงสุนัขแก่ที่ถูกเจ้าของถีบหัวส่งเพราะกลัวว่ามันจะเห่าหอนขัดขวางการกินซากศพของพวกมัน ท่านจะให้สุนัขที่ไร้เขี้ยวเล็บเช่นข้าลุกขึ้นมาทำอะไรได้?” จ้าวหานตี้ก้าวออกมาจากเงามืด แสงจันทร์สลัวเผยให้เห็นโครงหน้าสง่างามที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจแฝงเร้น “เขี้ยวเล็บของท่านอาจจะหัก แต่ความเกรงขามของ ‘ขุนพลพยัคฆ์ทักษิณ’ ยังคงเป็นสิ่งที่พวกมันหวาดกลัวอยู่ในใจเสมอ ท่านหยาง... ข้าไม่ได้ต้องการให้ท่านไปรบ แต่ข้าต้องการให้ท่านไป ‘ตะโกน’ ในวันที่ข้าจะทวงคืนทุกอย่างกลับมา” แม่ทัพหยางเงยหน้าขึ้นมองฮ่องเต้หนุ่ม สายตาที่เคยหม่นแสงพลันวาวโรจน์ขึ้นชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะร่วนออกมาอย่างขมขื่น “ฝ่าบาท... พระองค์ช่างไร้เดียงสานัก โลกของขุนนางไม่ได้ตัดสินกันด้วยความกล้า แต่มันตัดสินกันด้วยว่าใครมี ‘ยาพิษ’ อยู่ในมือมากกว่ากัน และพระองค์ทรงเห็นแล้วมิใช่หรือว่ากระบี่เล่มนั้น... มันรวดเร็วและไร้ปราณีเพียงใด” เยว่เล่อไม่ได้เถียง เธอกลับเก็บกระบี่ของศัตรูที่ชิงมาได้ด้วยความรวดเร็วเสียบกลับเข้าฝัก ก่อนจะวางห่อผ้าผืนเก่าที่บรรจุ ‘ป้ายอาญาสิทธิ์’ ที่สาบสูญไปนานหลายสิบปีลงตรงหน้าเขา “ป้ายนี้คือสิ่งที่ท่านทิ้งไว้ในหลุมศพของลูกชายท่านเมื่อสิบปีก่อน เพื่อบอกโลกให้รู้ว่าแม่ทัพหยางตายไปแล้วพร้อมกับความซื่อสัตย์” เยว่เล่อกระซิบแผ่วเบา “แต่ท่านรู้ดีกว่าใคร ว่าคนที่มีหัวใจรักชาติจนยอมตัดป้ายทิ้งเพื่อไม่ให้ถูกนำมาใช้ในทางที่ผิดนั้น... คือคนเดียวกับที่จะยอมตายเพื่อปกป้องแผ่นดินในยามวิกฤตที่สุด” ความเงียบเข้าปกคลุมกระท่อมปลายนา แสงตะเกียงน้ำมันริบหรี่สั่นไหวตามแรงลม แม่ทัพหยางจ้องมองป้ายนั้นด้วยมือที่สั่นเทา จิตวิญญาณของอดีตแม่ทัพผู้เกรียงไกรที่หลับใหลไปนานเริ่มสั่นคลอนภายใต้เถ้าถ่านแห่งความสิ้นหวัง จ้าวหานตี้ขยับเข้าไปใกล้ แล้วคุกเข่าลงต่อหน้าชายชราท่ามกลางความตกตะลึงของเยว่เล่อ “ข้าอาจจะเป็นฮ่องเต้ที่อ่อนแอในสายตาของคนทั้งแผ่นดิน แต่ข้าจะไม่ใช่ฮ่องเต้ที่ปล่อยให้คนดีต้องตายอย่างโดดเดี่ยวอีกต่อไป ท่านหยาง... หากวันนี้ท่านไม่ช่วยข้า อีกไม่เกินสามวัน อัครมหาเสนาบดีเหวินจะสังหารท่านด้วยยาพิษชนิดเดียวกันกับที่เขาสังหารครอบครัวท่านเมื่อสิบปีก่อน เพื่อปิดปากพยานคนสุดท้ายที่รู้ความลับเรื่องการกบฏในชายแดนทิศใต้” แม่ทัพหยางชะงัก สายตาที่เคยว่างเปล่ากลับเต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่ถูกจุดติดขึ้นมาใหม่ เขาเงยหน้าขึ้นมองฮ่องเต้ที่ก้มหัวให้เขาอย่างไม่ถือตัว มือที่หยาบกร้านจากการจับดาบเอื้อมไปคว้าป้ายอาญาสิทธิ์นั้นไว้แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “ฝ่าบาท... พระองค์ทรงรู้ตัวไหมว่ากำลังดึงเอาปีศาจกลับมาจากนรก” น้ำเสียงของเขากลับมามีอำนาจและหนักแน่นอีกครั้ง เยว่เล่อแย้มยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับจางหายไปในทันทีเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งดังขึ้นรอบกระท่อม ทั้งสามคนหันไปมองพร้อมกัน ประตูไม้ถูกถีบจนพังครืนด้วยพลังปราณมหาศาล ร่างในชุดดำสนิทกลุ่มหนึ่งก้าวเข้ามา พร้อมกับบุรุษผู้หนึ่งที่ก้าวออกมาจากด้านหลัง มันคือชายที่คนทั้งราชสำนักหวาดกลัว... อัครมหาเสนาบดีเหวิน เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่ในมือถือพัดที่ซ่อนกลไกสังหารเอาไว้ และข้างกายเขานั้น คือสตรีที่เยว่เล่อคุ้นเคยดีที่สุด “ข้าบอกท่านแล้วใช่หรือไม่... ว่าคนทรยศมักจะจบชีวิตลงในที่ที่น่าสมเพชที่สุด” เหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเยือกเย็น ขณะที่ดวงตาของเขากวาดมองฮ่องเต้และเยว่เล่อด้วยแววตาหยามเหยียด เยว่เล่อตัวเย็นวาบเมื่อเห็นว่าสตรีที่เดินเคียงข้างอัครมหาเสนาบดีคือใคร—นางคือสตรีที่ควรจะถูกขังอยู่ในตำหนักเย็นและเป็นคนเดียวที่รู้ว่ากระบี่พิษเล่มนั้นอยู่ที่ไหน! หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับบทนี้และร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมของพวกเขาในตอนถัดไปนะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันเสมอค่ะ