ภายใต้หน้ากากเย็นชา

"อย่าแม้แต่จะคิดทำอะไรนะ... คุณแม่" ประโยคที่ทิ้งท้ายไว้เมื่อคืนยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเรนิน ราวกับเสียงกระซิบจากความฝันที่ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่ามันคือความจริงอันแสนอึดอัด ในห้องครัวสไตล์มินิมอลที่เงียบสงบ กลิ่นหอมจางๆ ของเมล็ดกาแฟคั่วบดใหม่ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศตึงเครียดนี้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย เรนินยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์หินอ่อน ดวงตาคู่คมจ้องมองแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังงวดยี่หร่าและเตรียมเครื่องเทศสำหรับเมนูมื้อเที่ยง พันวาในชุดผ้ากันเปื้อนสีเข้มยังคงรักษามาดนิ่งสนิท ขยับมือคล่องแคล่วและแม่นยำราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกโปรแกรมมาอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีร่องรอยของความกังวล หรือแม้แต่เงาของความโกรธเคืองจากเหตุการณ์ปะทะคารมกับมารดาของเธอเมื่อคืนนี้หลงเหลืออยู่เลย นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เรนินหงุดหงิด คนอะไร... จะเก็บความรู้สึกเก่งได้ขนาดนั้น "นี่" เรนินเอ่ยทำลายความเงียบ เสียงของเธอมีความห้วนเจือความสงสัยที่อัดอั้นมานาน "นายไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ? เรื่องเมื่อคืน... และเรื่องที่แม่ฉันพูด" เชฟหนุ่มชะงักมือเล็กน้อย ก่อนจะวางมีดในมือลงบนเขียงไม้ เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบหน้าคมคายนั้นนิ่งสงบเกินกว่าจะคาดเดาความรู้สึก ราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ไร้แรงกระเพื่อม "ผมควรพูดอะไรล่ะครับ" พันวาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ไร้คลื่นอารมณ์ "ในเมื่อคุณผู้หญิงท่านก็แสดงจุดยืนชัดเจนแล้ว และคุณเอง... ก็น่าจะรู้ดีกว่าใครว่าผมควรวางตัวอย่างไร" "แต่แม่ฉันกำลังดูถูกงานของนาย!" เรนินเผลอขึ้นเสียงด้วยความอินจัด ปมในใจเรื่องการไม่ได้รับการยอมรับจากครอบครัวทำให้เธอไวต่อเรื่องนี้เป็นพิเศษ "ท่านมองว่าเชฟเป็นแค่คนรับใช้... เป็นแค่คนที่ไม่มีค่าพอจะยืนเคียงข้างตระกูลใหญ่ แล้วนายก็ยืนฟังเฉยๆ โดยไม่แม้แต่จะเถียงกลับเนี่ยนะ?" พันวาขยับตัวเข้าใกล้ขึ้นอีกนิด ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเรนินต้องเงยหน้าขึ้นมอง ปลายจมูกโด่งรั้นเกือบชนเข้ากับอกแกร่ง กลิ่นหอมสะอาดเจือกลิ่นอายอบอุ่นของเครื่องเทศลอยแตะจมูก ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะอย่างไม่รักดี "ถ้าผมเถียง..." พันวาโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย สายตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาของเธอ "มันจะเปลี่ยนความคิดของแม่คุณได้จริงๆ หรือครับ หรือมันจะยิ่งทำให้คุณกับท่านต้องทะเลาะกันหนักขึ้นไปอีก" เรนินเม้มปากแน่น ความโกรธที่คุกกรุ่นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความจุกหน่วงในอก เธอชินกับการต้องต่อสู้ ชินกับการต้องฟาดฟันเพื่อพิสูจน์ตัวเองให้ครอบครัวเห็นว่าเธอไม่ใช่ตุ๊กตาที่ใครจะบงการก็ได้ แต่พันวากลับเลือกวิธีที่ต่างออกไป... วิธีที่ดูเหมือนจะนิ่งเฉย แต่มันกลับเต็มไปด้วยความอดกลั้นอย่างน่าประหลาด "นายทำแบบนี้ทำไม..." เรนินกระซิบแผ่วเบา ความมั่นใจทั้งหมดที่มีเหมือนจะหล่นหายไปในแววตาสีเข้มคู่นั้น "ทำไมต้องมารับมือกับเรื่องบ้าๆ ของครอบครัวฉันด้วย ทั้งที่นายเป็นแค่... แค่เชฟเจ้าของร้าน ไม่เห็นจำเป็นต้องเอาตัวเข้ามาพัวพันเลยนี่นา" พันวาเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาที่มักจะเรียเฉยฉายแววไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทตามเดิม นิ้วเรียวยาวเอื้อมออกไปปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มของเธอออกให้อย่างเบามือ สัมผัสอุ่นจัดนั้นทำให้เรนินสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้ถอยหนี "เพราะคุณไม่ใช่คนอื่นสำหรับผมไงครับ" เสียงทุ้มต่ำเอמהกระซิบชิดริมหู ทำเอาเรนินรู้สึกเหมือนเลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าอย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลไม่ทันกับคำพูดที่จู่ๆ ก็หลุดออกมาจากปากของเชฟหน้านิ่งคนนี้ นี่คือการสารภาพรักแบบเนียนๆ หรือระเบิดเวลาลูกใหญ่กันแน่? เรนินอ้าปากค้าง เตรียมจะเอ่ยปากแซะหรือหาเรื่องกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังแผดเผาแก้มของเธอ แต่ยังไม่ทันที่เสียงแหลมใสจะได้เปล่งออกมา เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ก๊อกๆๆ! ทั้งสองผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิต พันวาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อหันไปมองผ่านกระจกใสหน้าร้าน และสิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้ลมหายใจของเรนินสะดุดกึก ร่างสง่างามของผู้หญิงในชุดสูทราคาแพงก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่าทางมั่นคง ใบหน้านั้นถอดแบบมาจากเรนินราวกับพิมพ์เดียวกัน... ผู้หญิงที่ประกาศกร้าวเมื่อคืนว่าไม่อยากเห็นหน้าเขาอีก และตอนนี้ เธอกลับมายืนอยู่กลางร้านของเขาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยคมมีด "สวัสดีค่ะ เชฟพันวา... ดูท่าทางคุณจะมีความสุขดีนะ ที่ได้อยู่ตามลำพังกับลูกสาวฉันแบบนี้" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของเรย์กับเชฟพันวานะคะ ห้ามพลาดตอนต่อไปเด็ดขาดค่ะ!