ซุปอุ่นๆ ในวันฝนตก

"ฉันถามว่า... คุณเข้ามาทำอะไรในครัวของฉันเวลานี้คะ, คุณกรณ์" น้ำเสียงของเรนินไม่ได้ดัง แต่มันคมกริบราวกับใบมีดที่ถูกลับจนขึ้นเงา ดวงตากลมโตตวัดมองร่างสูงของชายหนุ่มผู้มาใหม่—กรณ์ นักลงทุนหนุ่มไฟแรงผู้เป็นทั้งอดีตคู่หมั้นทางธุรกิจและคนที่คอยตามตื้อเธอไม่เลิก—เขายืนขวางทางออกประตูห้องครัวด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น บรรยากาศรอบตัวอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก ทว่า ก่อนที่เรนินจะได้ก้าวเท้าถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่าง มือหนาของพันวาที่ยืนอยู่เคียงข้างก็คว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้เบาๆ แต่หนักแน่น แรงบีบนั้นอบอุ่นและมั่นคงพอที่จะดึงสติให้เธอกลับมาโฟกัสที่ปัจจุบัน เชฟหน้านิ่งไม่ได้ปริปากพูดอะไรสักคำ แต่แผ่นหลังกว้างที่ก้าวออกไปบังร่างเธอมิดในเสี้ยววินาทีนั้น คือคำตอบชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดร้อยแปดคำ "ครัวปิดแล้วครับ" พันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท เย็นชาจนอุณหภูมิในห้องครัวลดฮวบลงไปหลายองศา "ถ้าไม่มีธุระเรื่องวัตถุดิบหรือการจองโต๊ะ เชิญออกไปทางเดิมดีกว่าครับ" กรณ์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบกวาดมองตั้งแต่ร่างสูงของเชฟหนุ่มไล่ลงมายังมือที่ยังคงกุมข้อมือของเรนินไว้อย่างถือวิสาสะ รอยยิ้มบนมุมปากของนักลงทุนหนุ่มฉาบไปด้วยความเยาะเย้ย "หึ... เชฟพันวาแห่งห้องอาหารมิชลินชื่อดัง ถึงขนาดลงทุนมาเปิดครัวส่วนตัวให้คุณวิจารณ์อาหารถึงดึกดื่นค่ำคืนเชียวหรือครับ? นึกว่าคุณจะถือตัวกับพวกนักวิจารณ์ปากจัดซะอีก ที่แท้ก็มีวาระซ่อนเร้นนี่เอง" "ปากแบบนี้เก็บไว้ใช้ตอนเซ็นสัญญาธุรกิจเถอะค่ะ น่าจะมีประโยชน์กว่าเอามาเห่าใส่คนอื่นอย่างไร้มารยาท" เรนินก้าวพ้นจากเงาไหล่ของพันวา ใบหน้าเชิ่ดขึ้นอย่างถือดี ดวงตาสีเข้มฉายแววพยศชัดเจน เธอเกลียดที่สุดคือพวกที่ชอบตัดสินคนอื่นจากมุมมองแคบๆ ของตัวเอง ยิ่งเป็นกรณ์ที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของเธอยิ่งสะอิดสะเอียน กรณ์หน้าตึงขึ้นมาทันทีเมื่อโดนยอกย้อนด้วยคำพูดเชือดเฉือน เขาขยับก้าวเข้ามาใกล้เรนินอีกก้าว แต่วินาทีนั้นเอง ร่างสูงของพันวาก็ขยับขวางไว้พอดิบพอดี พร้อมกับสายตาคมกริบที่ส่งสัญญาณเตือนอย่างชัดเจนว่า *ถ้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว นายจบแน่* "ผมเตือนด้วยความหวังดีนะเรย์" กรณ์หันไปสนใจเรนินที่ยืนอยู่ด้านหลังเชฟหนุ่ม น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังแกมข่มขู่ "ข่าวลือระหว่างเธอกับเชฟคนนี้เริ่มแพร่สะพัดไปถึงหูผู้ใหญ่ในวงการแล้ว ถ้าไม่อยากให้ชื่อเสียงที่สะสมมาพังพินาศเพราะผู้ชายขายฝีมือคนเดียว ก็เลิกทำตัวไร้สาระแล้วกลับไปคุยกับฉันดีๆ" "ชีวิตของฉัน... ฉันเลือกเองได้ค่ะ ไม่จำเป็นต้องให้คนที่แยกแยะไม่ออกระหว่าง 'เรื่องงาน' กับ 'เรื่องส่วนตัว' มาสั่งสอน" เรนินตอบกลับทันควัน น้ำเสียงเยือกเย็นและราบเรียบ แต่มันบาดลึกจนกรณ์ต้องขบกรามแน่นด้วยความโกรธ "ดี... งั้นก็เชิญเชยชมผลงานของเชฟหน้านิ่งคนนี้ต่อไปเถอะ หวังว่ารสชาติมันจะหอมหวานคุ้มค่ากับอนาคตที่กำลังจะพังลงนะ!" พูดจบ กรณ์ก็สะบัดตัวเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้องครัว แรงกระแทกทำให้บานประตูไม้สักตีกลับเสียงดังสนั่นสะท้อนก้องไปทั่วพื้นที่ ความเงียบงันกลับมาปกคลุมอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายความตึงเครียดที่ยังจางหายไปไม่หมด เรนินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ไหล่บางลู่ลงเล็กน้อยอย่างเหนื่อยอ่อน พายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำเมื่อครู่สูบพลังงานชีวิตเธอไปโข เธอยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ โดยลืมไปสนิทว่าตอนนี้ไม่ได้อยู่คนเดียว "ไหวไหมครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา เรนินเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าพันวายังคงยืนอยู่ตรงหน้า ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือ ดวงตาคมกริบที่เคยเย็นชาคู่นั้น บัดนี้กลับเจือไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนไม่มิด มันฉายชัดอยู่ในประกตาไหวระริกคู่นั้น จนหัวใจดวงน้อยของนักวิจารณ์สาวกระตุกวูบ "ฉัน... ไม่เป็นไรค่ะ" เรนินฝืนยิ้มบางๆ กลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก "แค่หงุดหงิดนิดหน่อยที่โดนแมลงวันน่ารำคาญบินมาบวนเปี้ยนแถวนี้" พันวาไม่พูดอะไรอีก เขาหมุนตัวเดินกลับไปยังเคาน์เตอร์ทำอาหารที่ยังมีหม้อซุปเดือดปุดๆ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรและเครื่องเทศลอยอวลไปทั่วห้อง มือหนาจัดการตักซุปสีเหลืองทองอุ่นๆ ใส่ถ้วยเซรามิกใบเล็กอย่างประณีตบรรจง ก่อนจะเดินกลับมาวางตรงหน้าเรนินที่ยืนนิ่งอยู่ "กินซะ" เชฟหนุ่มเอ่ยสั้นๆ น้ำเสียงห้วนตามสไตล์เดิม แต่การกระทำกลับอ่อนโยนจนน่าใจหาย "ซุปไก่ตุ๋นยาจีนสูตรเฉพาะของร้าน ช่วยบำรุงกำลังและลดความเครียด... กินตอนร้อนๆ จะได้นอนหลับ" เรนินก้มมองถ้วยซุปตรงหน้า สลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบเฉยแต่แฝงความใส่ใจ ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ทะลุทะลวงเข้ามาในพื้นที่ปลอดภัยที่เธอสร้างไว้เพื่อป้องกันตัวเองจากโลกภายนอก ผู้ชายคนนี้... ปากร้าย เย็นชา และเข้าถึงยากเป็นที่สุด แต่ทุกการกระทำกลับอบอุ่นและปกป้องเธอเสมอมา "คุณนี่นะ..." เรนินหลุดหัวเราะเบาๆ ออกมาได้ รอยยิ้มจริงใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยเป็นครั้งแรกของคืนนี้ "ปากบอกว่าไม่อยากยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่ก็ยังอุตส่าห์ทำซุปให้ฉันกินแก้เครียดเนี่ยนะ เชฟพันวาคนซึน" "ผมไม่ได้ทำเพราะเห็นแก่คุณ" พันวาเบือนหน้าหนีเล็กน้อย ใบหูข้างที่หันเข้าหาแสงไฟขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ โดยที่เจ้าตัวพยายามตีสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด "ผมแค่อบรมวัตถุดิบในครัวให้มีสุขภาพจิตที่ดี เพื่อจะได้วิจารณ์งานของผมได้เต็มปาก ไม่ใช่มาเป็นลมคาครัวซะก่อน" "ปากแข็งจริงนะคะ" เรนินอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปหยิกแขนหนาเบาๆ อย่างหมั่นไส้ แต่พันวาก็ปล่อยให้เธอทำตามใจชอบโดยไม่ขัดขืน เคมีที่อบอวลอยู่รอบตัวทั้งคู่เริ่มเปลี่ยนเป็นความหวานละมุนที่เจือด้วยรอยยิ้ม เรนินตักซุปคำแรกเข้าปาก ความอบอุ่นและรสชาติกลมกล่อมแผ่ซ่านไปทั่วช่องปาก ความเหนื่อยล้าและขุ่นมัวในใจเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตาเดียว มันไม่ใช่แค่ซุปธรรมดา แต่มันคือเซฟโซนที่เชฟหน้านิ่งคนนี้ตั้งใจปรุงให้เธอโดยเฉพาะ "อร่อย..." เรนินพึมพำเสียงเบา ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับขณะเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา "อร่อยจนแทบไม่อยากเชื่อว่าทำมาจากคนปากแข็งแถวนี้เลยค่ะ" พันวาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตที่มองมาด้วยความซาบซึ้ง หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเริ่มรัวเร็วกว่าปกติยามที่ได้เห็นรอยยิ้มจริงใจบนใบหน้าของเธอ เขาก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนระยะห่างระหว่างกันแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศ มือหนายื่นออกไปหมายจะเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนให้ แต่อยู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเรนินก็แผדเสียงกรีดร้องทำลายบรรยากาศสีชมพูลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ เรนินสะดุ้งเล็กน้อย เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ แล้วรอยยิ้มเมื่อครู่ก็เลือนหายไปในพริบตา สีหน้าของเธอกลับมาเคร่งเครียดขึ้นทันทีเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ พันวาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้น รัศมีรอบตัวของหญิงสาวเปลี่ยนไปเป็นความหวาดระแวงและกังวลใจอย่างเห็นได้ชัด "ใครโทรมา?" เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความห่วงใย เรนินเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาสั่นระริกเล็กน้อย ความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้เกราะกำบังอันแข็งแกร่งกำลังจะถูกกระชากออกมาในค่ำคืนนี้ "แม่... โทรมาค่ะ" เรนินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะพูดประโยคต่อมาที่ทำให้พันวาต้องขมวดคิ้วมุ่น "และท่านบอกว่า... กำลังยืนอยู่หน้าร้านตอนนี้เอง" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานและให้กำลังใจกันเสมอนะคะ