ความคลั่งรักแบบไม่แสดงออก

“จะให้ฉันกินนี่จริงๆ เหรอคะ? รสชาติแบบนี้... คุณไปเอาสูตรมาจากไหน” เรนินวางช้อนเซรามิกสีขาวลงกระทบจานเบาๆ สายตาคมกริบของนักวิจารณ์อาหารระดับประเทศจดจ้องไปยังคนตรงหน้าอย่างจับผิด หากแต่มุมปากที่เผลอยกขึ้นเล็กน้อยกลับสวนทางกับคำพูดเชือดเฉือนนั้นอย่างสิ้นเชิง พันวาไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เธอเพียงแค่เลื่อนแก้วชาอุ่นที่ควันจางๆ กำลังลอยกรุ่นมาวางตรงหน้าเรนิน กลิ่นหอมละมุนของคาโมมายล์ผสมน้ำผึ้งป่าทำให้บรรยากาศในห้องครัวที่เคยเย็นเยียบดูผ่อนคลายขึ้นมาทันตา เชฟสาวในชุดผ้ากันเปื้อนสีเทาเข้มทำเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ แล้วก้มลงเช็ดเคาน์เตอร์ด้วยท่าทางสงบนิ่งตามแบบฉบับของเธอ “กินซะ ก่อนที่มันจะเย็น... แล้วก็นอนได้แล้ว เรย์” น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของพันวาเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าสบตา “คุณไล่ฉัน?” เรนินเลิกคิ้วขึ้น ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย “หรือว่านี่เป็นวิธีที่คุณใช้จัดการแขกที่มาอาศัยบ้านคุณอยู่กันนะ? บอกก่อนนะว่าฉันไม่ได้อยากอยู่ที่นี่นักหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะ…” “เพราะรถคุณเสีย และถนนหน้าบ้านฉันก็ดินโคลนถล่มจนออกไปไหนไม่ได้” พันวาตัดบทด้วยประโยคที่เรนินมักใช้แก้ตัวเสมอ เธอเงยหน้าขึ้นมาแล้ว สบตาเรนินด้วยนัยน์ตาเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้งจนคนถูกจ้องต้องเบือนหน้าหนี “ฉันจำได้แม่นค่ะ ไม่ต้องย้ำบ่อย” เรนินกัดริมฝีปากแน่น ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วพื้นที่ ความรู้สึกอึดอัดที่มักจะเกิดขึ้นทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับความเย็นชาของเชฟหน้านิ่งคนนี้เริ่มสั่นคลอน เมื่อเธอมองเห็นความใส่ใจที่พันวาซ่อนไว้ใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้น แก้วชาอุ่นที่วางอยู่ตรงหน้า ผ้าห่มหนานุ่มที่ถูกนำมาพาดไว้ที่โซฟา และอาหารมื้อดึกที่ปรุงขึ้นอย่างพิถีพิถันเพื่อลดอาการปวดท้องไมเกรนของเธอโดยเฉพาะ ใช่... พันวารู้เสมอว่าเธอเป็นอะไร แม้ว่าเธอจะไม่เคยปริปากบอกก็ตาม “ขอบใจนะ” เรนินพึมพำเบาๆ แทบไม่ได้ยินเสียง พันวาชะงักไปเล็กน้อย เธอวางผ้าเช็ดโต๊ะลงก่อนจะเดินอ้อมมาทางด้านหลังของเก้าอี้ที่เรนินนั่งอยู่ มือเรียวยาวของเชฟวางลงบนไหล่ของอีกฝ่ายเบาๆ สัมผัสที่แผ่วเบาแต่กลับทำเอาคนโดนแตะตัวต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว “ฉันไม่ได้ทำเพราะอยากได้คำขอบคุณ” พันวาก้มลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงของเธอแหบพร่าลงเล็กน้อย “แต่ที่ทำ... เพราะฉันไม่อยากเห็นคุณทรมาน แค่นั้นแหละค่ะ” บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไป ความขัดแย้งที่เคยมีดูเหมือนจะถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดบางอย่างที่มองไม่เห็น เรนินไม่ได้ขยับหนี เธอปล่อยให้มือของพันวาบีบนวดไหล่ของเธออย่างแผ่วเบา ความอบอุ่นจากฝ่ามือที่ผ่านการปรุงอาหารมานับครั้งไม่ถ้วนส่งผ่านเข้าสู่ร่างกายของเธออย่างประหลาด ความโกรธเคืองเรื่องงานหรือคำวิจารณ์ของคนรอบข้างที่เคยแบกไว้ดูเหมือนจะมลายหายไปสิ้น “คุณมันบ้า” เรนินว่าเสียงสั่น “คุณปากแข็งจะตายไป แต่กลับทำอะไรแบบนี้ให้ฉัน... รู้ตัวไหมว่ามันน่าหมั่นไส้” “คนปากแข็งเขาไม่ทำอะไรให้ขนาดนี้หรอกค่ะเรย์” พันวาโน้มตัวลงมาจนปลายจมูกแทบจะแตะกับซอกคอของอีกฝ่าย “...คนที่มีใจให้ต่างหาก ถึงจะทำ” คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างเรียบเฉยแต่หนักแน่นทำให้เรนินหัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอหันกลับไปมองคนด้านหลังทันที ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันในระยะที่ใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะกันและกัน ในแววตาของพันวาไม่มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่ มีเพียงความลึกซึ้งและคลั่งรักที่ถูกเก็บงำไว้มานานจนเกือบจะล้นทะลัก ทว่าก่อนที่ความเงียบงันจะเปลี่ยนเป็นบทสนทนาที่ลึกซึ้งไปมากกว่านั้น เสียงกริ่งหน้าประตูก็กรีดร้องขึ้นอย่างกะทันหันราวกับต้องการจะขัดจังหวะห้วงเวลาสำคัญ ทั้งคู่ผละออกจากกันด้วยความตระหนก เรนินลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ขณะที่พันวาขมวดคิ้วแน่นด้วยความหงุดหงิด เธอเดินไปที่หน้าจอวงจรปิดที่ติดตั้งไว้ตรงทางเข้า ก่อนจะชะงักไปครู่หนึ่ง “ใครคะ?” เรนินถามพลางเดินตามมา พันวาไม่ตอบ แต่สีหน้าของเธอกลับเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเคร่งขรึมทันที เธอหันกลับมามองเรนินด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว “เรย์... เข้าไปในห้องทำงานแล้วล็อคประตูเดี๋ยวนี้ค่ะ” “เกิดอะไรขึ้น? ใครมา?” “คนที่ไม่ควรจะมา... และคนที่คุณไม่อยากเจอที่สุดในตอนนี้” เสียงทุบประตูหน้าบ้านดังขึ้นตามมาด้วยเสียงที่คุ้นหูอย่างน่าประหลาดใจ เสียงที่เรนินจำได้ดีว่าเป็นของใครบางคนที่เพิ่งสร้างรอยร้าวครั้งใหญ่ในชีวิตของเธอ พันวามองไปที่บานประตูหน้า ก่อนจะหันมามองเรนินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยการปกป้อง “อย่าออกมาจนกว่าฉันจะบอก... เข้าใจไหมคะ?” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพวกเธอมาด้วยกันนะคะ สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รีค่ะ