ชีวิตที่ไม่มีแอร์คอนดิชัน

“ใครทำ!” เสียงตะคอกของเรนินดังลั่นโรงเรือนหมายเลขสาม กลิ่นฉุนของสมุนไพรราคาสูงที่ถูกตัดทิ้งจนเหี่ยวเฉากองอยู่กับพื้นไม่ได้ทำให้ความโกรธของเธอเบาบางลงเลยแม้แต่นิด มือเรียวสั่นเทาขณะหยิบเศษกิ่งของ ‘โรสแมรี่ด่าง’ ที่สั่งตรงจากยุโรปขึ้นมาดู ความเสียหายนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของเงิน แต่มันคือความตั้งใจที่ถูกเหยียบย่ำ “ใจเย็นก่อนเรย์” เสียงทุ้มต่ำติดจะราบเรียบดังขึ้นจากด้านหลัง พันวาเดินเข้ามาในโรงเรือนด้วยท่าทีสุขุม ผิดกับแววตาคมกริบที่กวาดมองความเสียหายรอบตัว “จะให้เย็นยังไงคะ! ของพวกนี้คือหัวใจของเมนูเปิดตัวเชฟส์เทเบิลอาทิตย์หน้าเลยนะ!” เรนินหันไปเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความขุ่นเคือง “คุณเป็นเจ้าของที่นี่ คุณมีระบบรักษาความปลอดภัยแบบไหนกันแน่ถึงปล่อยให้ใครที่ไหนก็ไม่รู้เข้ามาทำลายข้าวของแบบนี้!” พันวาไม่ตอบ แต่เขาก้าวเข้าไปใกล้เธอจนระยะห่างลดลงจนแทบไม่มีอากาศแทรก เขาย่อตัวลงพิจารณารอยตัดที่กิ่งไม้ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังใจกระตุก “ไม่ใช่คนนอกหรอก” เรนินชะงัก “หมายความว่าไงคะ?” “รอยตัดนี่... มันเป็นเทคนิคการเล็มกิ่งแบบที่ใช้ในโรงครัวของฉันเท่านั้น” ดวงตาคมดุของเชฟหน้านิ่งตวัดมามองเธอ “คนในนี่แหละ ที่ต้องการปั่นหัวเธอ” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ อากาศที่อบอ้าวในโรงเรือนทำเอาเหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นบนขมับของเรนิน เธอไม่ได้รู้สึกแย่เพราะความร้อน แต่มันเป็นความรู้สึกอึดอัดที่ว่า ‘ที่นี่ไม่ใช่เซฟโซนอย่างที่เธอคิด’ “ถ้าเป็นคนใน ก็บอกมาสิคะว่าใคร” เรนินขยับตัวถอยหลังแต่กลับชนเข้ากับชั้นวางอุปกรณ์ พันวาเอื้อมมือไปคว้าไหล่เธอไว้เพื่อกันไม่ให้ล้ม ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นสมุนไพรจางๆ ทำให้สติของเธอเตลิดไปชั่วขณะ “จะรีบรู้ไปทำไม” พันวาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนแผ่นหลังของเธอแนบสนิทไปกับชั้นวาง “ในเมื่อตอนนี้เธอมีปัญหาเรื่องการปรับตัวมากกว่าการหาตัวคนร้ายเสียอีก” “อย่ามาดูถูกกันนะคะ! ฉันปรับตัวเก่งกว่าที่คุณคิด” “เหรอ?” พันวาเลิกคิ้ว สายตาจับจ้องไปที่คอเสื้อที่เปียกชื้นของเธอ “ที่นี่ไม่มีแอร์ฯ ไม่มีผู้ช่วยเตรียมของให้เหมือนที่ร้านเก่าของเธอ และที่สำคัญ... ไม่มีใครคอยตามใจเธอเหมือนฉันหรอกนะ” ประโยคสุดท้ายของเขาเหมือนการท้าทาย เรนินเม้มปากแน่น เธอรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ มือของพันวายังคงวางอยู่ที่ไหล่เธอแน่นขึ้นอีกนิด แรงกดนั้นสื่อถึงอะไรบางอย่างที่มากกว่าความห่วงใย มันคือความคลั่งรักที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากเย็นชา “ถ้าคิดว่าฉันอยู่ไม่ได้ ก็ลองดูค่ะ” เรนินเชิดหน้าขึ้น สบตาเขาอย่างไม่ลดละ “ฉันไม่ยอมแพ้หรอก คุณเองก็เหมือนกัน... อย่ามาคิดว่าฉันจะพึ่งพาคุณตลอดไป” พันวานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปาก—ยิ้มที่เรนินไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ความเย่อหยิ่ง แต่มันคือรอยยิ้มของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในเกมที่ทั้งคู่ต่างกำลังเดิมพันด้วยหัวใจ “ดี” เขาพูดสั้นๆ ก่อนจะผละออกไปหยิบอุปกรณ์ทำสวนขึ้นมา “ถ้าไม่ยอมแพ้ ก็มาช่วยกันเก็บกวาดให้เสร็จภายในสิบนาที แล้วพรุ่งนี้ตีห้า... ฉันจะสอนวิธีจัดการกับพวกศัตรูในโรงเรือนที่เธอเรียกมันว่า ‘เซฟโซน’ ให้ดู” เรนินยืนมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เดินไปเริ่มทำงานเงียบๆ เธอรู้สึกถึงจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ การปรับตัวครั้งนี้มันช่างท้าทายเหลือเกิน ทั้งเรื่องงานที่เหมือนมีหนอนบ่อนไส้ และเรื่องหัวใจที่เชฟหน้านิ่งคนนี้กำลังรุกคืบเข้ามาทุกขณะ ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะก้มลงหยิบกิ่งไม้ เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น หน้าจอโชว์ชื่อของ ‘คนสำคัญ’ ที่เธอพยายามลืมไปนานหลายปี “เรย์... ฉันรู้แล้วนะว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ที่นั่น” ปลายสายเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเย็นเยียบจนเธอรู้สึกถึงความผิดปกติ “ถ้ายังอยากเห็นร้านของเธอรอด ก็หยุดการสืบเรื่องสมุนไพรนั่นซะ ก่อนที่ฉันจะส่งคนไปทำลายมากกว่านี้” มือของเรนินร่วงหล่นลงข้างกาย โทรศัพท์ในมือเกือบหลุดร่วง เธอเงยหน้ามองพันวาที่กำลังหันกลับมามองเธอพอดี แววตาของเขาเปลี่ยนไปจากความนิ่งสงบเป็นความกังวลที่ฉายชัดอย่างปิดไม่มิด “เรย์... ใครโทรมา?” พันวาก้าวเข้ามาหาเธอรวดเร็วผิดปกติ เรนินยังไม่ทันได้ตอบ ประตูโรงเรือนก็ถูกเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างของชายแปลกหน้าในชุดสูทสีดำสนิทสามคนก้าวเข้ามาขวางทางออก พร้อมกับที่ไฟในโรงเรือนดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่กดทับลงมา “ดูเหมือนว่า ‘ชีวิตที่ไม่มีแอร์คอนดิชัน’ ของเธอ... จะกำลังจะถึงจุดจบเร็วกว่าที่คิดนะ เรนิน” สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รีขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ