จูบที่ไม่ได้ตั้งใจ

"ถ้าฉันมาช้ากว่านี้อีกนิด พวกเธอคงไม่ต้องแต่งงานกันบนโต๊ะทำงานของฉันแล้วกระมั้งคะ..." น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราคมมีดโกนของ ‘คุณหญิงมณีรัตน์’ ดังขึ้น ทำลายความเงียบงันในห้องครัวใหญ่จนแทบได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน เรนินสะดุ้งสุดตัว ร่างเพรียวรีบผุดลุกขึ้นยืนหลังตรงอัตโนมัติ ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ปกติมักจะเชิดใส่โลก ตอนนี้กลับร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความอับอายและตกใจตีรวนกันจนพูดไม่ออก ขณะที่พันวา—เชฟหน้านิ่งผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน—กลับขยับตัวยืนบังร่างของเรนินไว้ครึ่งหนึ่งอย่างปกป้องโดยสัญชาตญาณ สายตาของมารดาที่ส่งผ่านมาเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง มันไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยวแบบแม่สามีในละครหลังข่าว แต่เป็นความนิ่งสงบที่ทรงพลังจนคนมองต้องกลืนน้ำลายลงคอ "คุณแม่กลับมาถึงเร็วกว่ากำหนดนะครับ" พันวาทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แม้แววตาจะฉายความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะอย่างไม่สบอารมณ์ "ถ้าฉันไม่บินกลับมากะทันหันแบบนี้ ฉันคงพลาดฉากเด็ดที่ลูกชายมาดขรึมของฉันกำลัง... แสดงความรับผิดชอบต่อนักวิจารณ์อาหารปากร้ายคนนี้สินะคะ" คุณหญิงมณีรัตน์ปรายตามองเรนินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่คาดเดาไม่ได้ ก่อนจะเดินมานั่งที่เก้าอี้บาร์เบาะหนังอย่างสง่างาม "สวัสดีค่ะคุณเรนิน ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณในสภาพ... แนบชิดกับลูกชายฉันขนาดนี้ในเวลาทำงาน" "สวัสดีค่ะคุณหญิง..." เรนินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ พยายามปรับน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองเพล "คือ... มันเป็นอุบัติเหตุค่ะ เราไม่ได้..." "อุบัติเหตุที่ริมฝีปากเกือบจะหลอมรวมกันเนี่ยนะคะ?" คุณหญิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่มุมปากทำให้คนถูกถามรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่หน้าบัลลังก์พิพากษา "เด็กสมัยนี้นี่มีวิธีแก้ปัญหาเฉพาะหน้าที่แปลกดีแท้" พันวาขมวดคิ้วมุ่น ก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างเรนินอย่างชัดเจน "แม่ครับ อย่าแกล้งเรย์เลยครับ เธอกำลังตกใจ" "อุ๊ย ตายจริง ลูกชายฉันเพิ่งโดนขโมยจูบไปแท้ๆ แต่ทำไมรีบออกตัวปกป้องผู้หญิงคนนี้เร็วจังคะ หรือว่า... จริงๆ แล้วลูกตั้งใจให้มันเป็นมากกว่าอุบัติเหตุตั้งแต่แรกกันแน่" คำพูดของมารดาทำเอาพันวาถึงกับเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบเหลือบมองคนข้างกายที่ตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู เรนินอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด เธอไม่เคยเสียอาการต่อหน้าใครขนาดนี้มาก่อนในชีวิต โดยเฉพาะต่อหน้าแม่ของเชฟหน้านิ่งที่เธอชอบไปจิกกัดอยู่เรื่อย "คุณแม่มีธุระอะไรที่ร้านเวลานี้เหรอครับ ปกติท่านน่าจะพักผ่อนจากการเดินทางไกล" พันวาเปลี่ยนเรื่องทันควันเพื่อช่วยชีวิตคนตัวเล็กข้างๆ "ถ้าฉันไม่มา ฉันก็คงไม่รู้ว่าร้านอาหารที่ฉันลงทุนให้ลูกชายบริหาร กำลังจะกลายเป็น... สถานที่โรแมนติกไปเสียแล้ว" คุณหญิงมณีรัตน์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะปรายตามองเรนินอีกครั้งด้วยแววตาที่อ่อนลงนิดหน่อย "เอาล่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาขัดจังหวะความสัมพันธ์ที่กำลังไปได้สวยของพวกเธอหรอกนะคะ แค่จะแวะมาบอกว่า... เย็นนี้ฉันจองโต๊ะที่ห้องอาหารส่วนตัว และอยากให้ ‘เชฟพันวา’ พา ‘แขกคนพิเศษ’ อย่างคุณเรนินไปร่วมทานอาหารค่ำด้วยกันในฐานะ... คนที่ฉันอยากทำความรู้จักเป็นพิเศษ" เรนินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ "คะ? ดิฉันเหรอคะ?" "ใช่ค่ะ คุณเรนิน" คุณหญิงแย้มยิ้มบางๆ ที่ดูไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ "ในฐานะนักวิจารณ์อาหารฝีปากกล้าที่ทำให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของฉันยอมเปิดครัวให้เข้าใกล้มากกว่าใคร... ฉันคิดว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันเยอะทีเดียวค่ะ" พูดจบ หญิงสูงวัยก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยด้วยท่าทางผู้ดีเก่า ก่อนจะเดินผ่านทั้งคู่ไปพร้อมกับทิ้งท้ายประโยคที่ทำให้บรรยากาศในห้องครัวกลับมาร้อนระอุขึ้นอีกครั้ง "หวังว่าตอนเย็นนี้... จะไม่มีอุบัติเหตุอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นระหว่างทางอีกนะคะ" ร่างสง่างามเดินลับหายออกไปทางประตูหน้าของร้าน ทิ้งให้เรนินและพันวายืนอยู่ตามลำพังท่ามกลางความเงียบงันอีกครั้ง เรนินหันขวับมามองหน้าเชฟหน้านิ่งทันที แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "นี่มันหมายความว่ายังไงเนี่ยเชฟ! แม่คุณรู้เรื่องที่เรา... อื้อ!" เรนินยังพูดไม่จบประโยคด้วยซ้ำ พันวาก็เอื้อมมือหนามาคว้าจับข้อมือบางแล้วดึงร่างเพْرียวเข้ามาชิดอกอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความเป็นผู้ชายและกลิ่นหอมสะอาดของสบู่ผสมกลิ่นเครื่องเทศจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนเรนินชะงัก ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดอยู่เหนือหน้าผากของเธอ "ตกใจมากหรือไงครับ" น้ำเสียงนุ่มทุบกระซิบอยู่ข้างใบหู น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีความกังวลเลยแม้แต่น้อย กลับมีร่องรอยของความขบขันเจืออยู่จางๆ "นายยังจะมีอารมณ์มาเล่นอีกเหรอ! แม่เธอน่ากลัวเป็นบ้าเลยนะ แถมสายตาเมื่อกี้... เหมือนท่านมองทะลุเสื้อผ้าฉันหมดแล้วด้วยซ้ำ!" เรนินโวยวายเบาๆ มือเล็กพยายามผลักอกอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่มีหรือที่แรงของเธอจะสู้เชฟหนุ่มที่ออกกำลังกายในครัวและฟิตร่างกายอยู่เสมอได้ "แม่ก็เป็นแบบนั้นแหละครับ ท่านชอบสังเกตและชอบลองใจคน" พันวาพูดยอมรับหน้าตาเฉย ดวงตาคมกริบก้มลงมองริมฝีปากที่ยังคงบวมช้ำเล็กน้อยจากอุบัติเหตุเมื่อครู่โดยไม่ปิดบังความพึงพอใจ "แต่อย่างน้อย... ท่านก็ไม่ได้ว่าอะไร แถมยังชวนไปกินข้าวด้วยกันอีก แสดงว่าสอบผ่านด่านแรกแล้วมั้งครับ" "ผ่านบ้าอะไรเล่า! นั่นมันเหมือนการเรียกตัวเข้าคุกสอบสวนต่างหากล่ะ!" เรนินแยกเขี้ยวใส่ ยิ่งเห็นรอยยิ้มมุมปากที่นานๆ จะปรากฏให้เห็นบนใบหน้าของเชฟหน้านิ่ง ยิ่งทำให้เธอรู้สึกหมั่นไส้จนอยากจะหยิกแขนเขาสักที "แล้วเมื่อกี้... นายปล่อยให้มันเกิดขึ้นทำไม ทำไมไม่หลบ!" พันวาชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มจางลงเปลี่ยนเป็นแววตานิ่งลึกที่จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของนักวิจารณ์สาว ความเงียบงันชั่วขณะหนึ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นและชวนใจเต้นแรงอย่างประหลาด "ถ้าหลบ... ก็ไม่ได้รู้สึกน่ะสิครับ" คำตอบหน้าตายแต่แฝงความนايหมายลึกซึ้งทำเอาเรนินถึงกับใบ้กิน ใบหน้าที่ร้อนอยู่แล้วกลับยิ่งเห่อร้อนขึ้นไปอีกจนแทบจะระเบิด สมองที่เคยประมวลผลคำวิจารณ์อาหารได้อย่างเฉียบคม ตอนนี้กลับว่างเปล่าราวกับถูกลบความทรงจำ "นาย... นายมันฉวยโอกาส!" เรนินเค้นเสียงด่าได้แค่นั้น ก่อนจะสะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุมแล้วหันหลังเดินหนีออกจากห้องครัวทันทีด้วยความเขินอายขั้นสุด พันนายืนมองตามร่างเพรียวที่เดินดุ่มๆ ออกไปอย่างรีบร้อน มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างอารมณ์ดีเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ความรู้สึกแปลกใหม่ที่อัดแน่นอยู่ในอกทำให้เขารู้สึกว่า... การที่แม่บินกลับมาแบบไม่ทันตั้งตัวในวันนี้ อาจจะไม่ใช่เรื่องแย่เสมอไปอย่างที่คิด แต่ทว่า ความเงียบสงบในร้านกลับถูกทำลายลงอีกครั้ง เมื่อเสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือของพันวาสั่นขึ้นรัวๆ บนเคาน์เตอร์บาร์ เชฟหนุ่มหยิบขึ้นมาเปิดดูด้วยความสงสัย แต่พอสายตาคมกริบกวาดอ่านข้อความบนหน้าจอ รอยยิ้มเมื่อครู่ก็พลันเลือนหายไปในพริบตา ใบหน้าคมคายกลับมาเคร่งขรึมและเยียบเย็นลงยิ่งกว่าเดิม **[ข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่บันทึกชื่อ]:** *"ยินดีด้วยกับการเปิดตัวหวานใจคนใหม่นะ... เชฟพันวา แต่ระวังไว้เถอะ ของเล่นชิ้นโปรดชิ้นนี้ อาจจะแตกสลายคามือถ้านายยังปกป้องเธอได้ไม่ดีพอ"* พร้อมกันนั้น... ภาพถ่ายล่าสุดของเรนินที่กำลังเดินออกจากร้านอาหารเมื่อสัปดาห์ก่อนถูกส่งตามมาติดๆ โดยมีเงาของใครบางคนสะท้อนอยู่ในกระจกเงาด้านหลัง—คนที่ควรจะอยู่ต่างประเทศ และไม่ควรมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้เด็ดขาด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เซฟโซนของยัยตัวแสบกับเชฟหน้านิ่ง" มาโดยตลอดนะคะ!