ใครบางคนกลับมา

"ปล่อยนะคะ... คนมองกันหมดแล้วค่ะเชฟ" เรนินพยายามบิดข้อมือของตัวเองออกจากการกุมกระชับที่ทั้งแน่นหนาและอบอุ่นอย่างน่าประหลาด แม้ปากจะเอ่ยประโยคต่อว่าต่อขาน แต่ดวงตากลมโตคู่สวยกลับกวาดมองไปรอบตัวด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนจนยากจะควบคุม ความวุ่นวายของย่านการค้าใจกลางเมืองยามค่ำคืนสะท้อนลงในแววตาของเธอ เสียงรถราและผู้คนรอบข้างราวกับถูกลดระดับความดังลงเหลือเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นโครมครามอยู่ในอก พันวาหยุดฝีเท้าลงอย่างกะทันหันจนร่างบางเกือบจะพุ่งชนแผ่นหลังกว้าง เขาค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าคมคายฉายแววดุเล็กน้อยตามนิสัย แต่ลึกซึ้งเกินกว่าที่ปากจะเอื้อnเอ่ยออกมา "รู้ตัวไหมว่าเมื่อกี้เอาตัวเองไปยืนอยู่ตรงจุดที่อันตรายแค่ไหน" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่น่าแปลกที่เจือความห่วงใยเอาไว้จนมิดชิด เรนินเม้มริมฝีปากแน่น เธอย่อมรู้ดีว่าบทวิจารณ์อาหารชิ้นล่าสุดของเธอไปเหยียบตาปลาใครเข้าบ้าง ถึงขนาดมีพวกหัวร้อนตามมารังפאถึงหน้าร้าน แต่การที่เชฟหน้านิ่งผู้รักความสงบและเกลียดความวุ่นวายยิ่งกว่าอะไรดี ถึงกับสลัดผ้ากันเปื้อนแล้ววิ่งตามเธอฝ่าความมืดออกมา... นั่นไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาเขาทำกัน "เรย์ดูแลตัวเองได้ค่ะ ไม่รบกวนเวลาอันมีค่าของเชฟหรอกนะคะ" เธอยังคงเชิดหน้าขึ้น สู้อย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะไปไกลลิบเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น พันวาถอนหายใจออกมาเบาๆ เป็นลมหายใจที่เจือความระอาและเอ็นดูระคนกัน เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว จนระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นหอมสะอาดเจือกลิ่นอายควันกระทะจางๆ จากตัวเขาโชยเข้าจมูก ทำให้เรนินเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ปากดีแบบนี้ตลอด" พันวาพึมพำเสียงเบา นิ้วเรียวยาวของเชฟหนุ่มยื่นออกไปปัดปอยผมที่หลุดรุ่ยลงมาปรกแก้มให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาเรนินตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลช้าลงไปหลายวินาที "ถ้าวันไหนไม่มีฉันคอยดึงไว้... เธอคงโดนความอวดดีของตัวเองพาไปลำบากที่ไหนอีกก็ไม่รู้" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ชั่วขณะ เคมีระหว่างทั้งคู่เข้มข้นเสียจนเรนินรู้สึกร้อนผ่าวที่พวงแก้ม เธออ้าปากจะเถียงกลับด้วยคำพูดจาเผ็ดร้อนตามเคย ทว่าจังหวะนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังใกล้เข้ามาจากด้านหลัง พร้อมกับน้ำเสียงคุ้นเคยที่ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ก็ทำให้ทุกลำดับความคิดของเธอพังทลายลงในพริบตา "เรย์..." เสียงนั้น... เสียงที่เรนินไม่ได้ยินมานานนับปี เสียงที่เคยเป็นทั้งความสุขและความเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน เรนินตัวแข็งทื่อ ร่างบางสะดุ้งเฮือกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต ความมั่นใจและท่าทีปากเก่งเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น เธอกค่อยๆ หันกลับไปมองยังต้นเสียงช้าๆ ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงภาพลวงตา ภายใต้แสงไฟสลัวของร้านรวงริมทาง ชายหนุ่มร่างสูงโปรดในชุดสูทเข้ารูปดูภูมิฐาน ใบหน้าคมคายที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีกำลังส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความโหยหาและความรู้สึกที่อัดแน่นมานาน "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เรย์... สบายดีไหม" กรณ์... อดีตคนรักเก่าที่เดินหายออกไปจากชีวิตเธออย่างไร้คำลาเมื่อสองปีก่อน ยืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้วในตอนนี้ ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบตัวทันที เรนินรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก โลกทั้งใบหมุนเคว้ง ความทรงจำที่เธอพยายามฝังกลบมันไว้อย่างมิดชิดกลับพรั่งพรูขึ้นมาในหัวสมองอย่างบ้าคลั่ง มือเรียวเผลอกำชายเสื้อของตัวเองแน่นจนยับยู่ยี่ ในขณะเดียวกัน พันวาที่ยืนอยู่เคียงข้างเธอมาตลอด สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของหญิงสาวอย่างชัดเจน แววตาที่เคยอ่อนโยนและฉายความคลั่งรักเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและคมกริบขึ้นมาทันที เขากวาดสายตามองชายผู้มาใหม่ด้วยความรู้สึกที่ไม่เป็นมิตรนัก ก่อนจะขยับตัวเข้ามาขนาบข้างเรนินโดยสัญชาตญาณ ราวกับต้องการประกาศความเป็นเจ้าของและปกป้องเธอจากอดีตที่ตามมาหลอกหลอน กรณ์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว ดวงตาคู่คมกวาดมองเรนินด้วยความอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปหยุดอยู่ที่เชฟหนุ่มผู้ยืนบังร่างบางเอาไว้ครึ่งหนึ่ง รอยยิ้มที่มุมปากของเขาหยักขึ้นเล็กน้อย "ผมกลับมาแล้วนะเรย์... และรอบนี้ ผมจะไม่ยอมปล่อยให้เราต้องแยกจากกันอีกแน่" คำพูดนั้นแขวนลอยอยู่กลางอากาศ พร้อมกับหัวใจของเรนินที่ร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ท่ามกลางสายตาของพันคนที่หันมามองเธอนิ่งสนิทด้วยแววตาที่คาดเดาไม่ได้เลยสักนิด... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันมาตลอดนะคะ สายไหมดีใจมากๆ เลยค่ะที่ได้เสิร์ฟความฟิน (และดราม่ากรุบกริบ) ให้ทุกคนในทุกๆ ตอนนะคะ!