เมื่อความหึงเริ่มทำงาน

“ถ้าจะมาเพื่อโปรโมทตัวเอง ก็เชิญไปที่อื่นค่ะ ร้านนี้พื้นที่น้อย เกรงว่าจะไม่พอรองรับความหน้าด้านของคนบางคน” เสียงเรียบกริบของเรนินตัดผ่านบรรยากาศมาคุในร้านราวกับใบมีดโกนอาบน้ำแข็ง เธอไม่ได้ตะโกน แต่ทุกคำพูดมันคมกริบจนคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าถึงกับชะงัก แขกที่ไม่ได้รับเชิญ—ทายาทเจ้าของธุรกิจอาหารฟาสต์ฟู้ดชื่อดังที่เพิ่งพยายามจะมาขอเทคโอเวอร์สูตรซิกเนเจอร์ของพันวา—หน้าเสียไปถนัดตา พันวายืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์บาร์อยู่ด้านหลัง ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองเหตุการณ์นิ่งสนิท มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ไร้ความอบอุ่น แต่มันคือสัญญาณของความพอใจที่ผู้หญิงของเขาจัดการศัตรูได้อยู่หมัด “คุณเรนิน... ผมแค่มาเสนอทางเลือกที่ดีกว่า” ชายหนุ่มตรงหน้าพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แม้จะดูเกร็งๆ ก็ตาม “ทางเลือกที่ได้เงินก้อนโต แต่เสียจิตวิญญาณของเชฟไปน่ะเหรอคะ?” เรนินเดินเข้าไปใกล้จนอีกฝ่ายต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว เธอยกยิ้มมุมปาก ท่วงท่ามั่นใจแบบนางพญาที่ทำเอาบรรยากาศในร้านร้อนระอุขึ้นมา “ขอบอกไว้ตรงนี้นะคะ พันวาไม่ใช่คนไร้ที่ไป และที่สำคัญ... เขาไม่จำเป็นต้องลดตัวลงไปคลุกคลีกับของที่ไร้คุณภาพแบบที่คุณทำอยู่” “นี่คุณ! พูดเกินไปแล้วนะ” “เกินไปงั้นเหรอคะ?” พันวาแทรกขึ้นมา น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบจนทำเอาคนที่อยู่ในรัศมีรอบๆ ขนลุกซู่ เขาขยับตัวก้าวมายืนเคียงข้างเรนิน มือหนาวางลงบนพนักเก้าอี้ข้างๆ เธออย่างจงใจเป็นการประกาศอาณาเขต “สิ่งที่เรนินพูดคือความจริงทุกคำ แล้วถ้าคุณยังไม่อยากโดนผมเชิญออกไปพร้อมกับรอยเปื้อนที่ติดตัวกลับไปจนเป็นข่าวใหญ่โต ก็เชิญเดินออกไปจากร้านผมได้เลยครับ” ความกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากตัวเชฟหน้านิ่ง แขกผู้ไม่ได้รับเชิญพ่นลมหายใจด้วยความโกรธแค้นก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกไปจากร้าน ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นท่ามกลางสายตาของลูกค้าโต๊ะอื่นที่แอบลุ้นกันจนตัวโก่ง เรนินถอนหายใจยาว พลันความรู้สึกประหม่าที่เก็บซ่อนไว้ใต้ท่าทีหยิ่งผยองก็แล่นริ้วขึ้นมา เธอหันไปสบตากับคนข้างกายที่ยังคงมองเธอด้วยสายตาแบบเดิม... สายตาที่อ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ “มองอะไรคะ? ถ้าจะตำหนิที่ฉันปากร้ายใส่ลูกค้าล่ะก็ เชิญพ่นออกมาเลยค่ะ” เธอตัดบทด้วยการหันหลังกลับไปจัดแจงแก้วไวน์บนเคาน์เตอร์ พันวาไม่ตอบ แต่เขากลับก้าวเข้ามาประชิดตัวจนแผ่นหลังของเธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากอกกว้าง กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศและกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของเชฟหนุ่มทำให้เรนินแทบกลั้นหายใจ “หึงเหรอ?” เขาถามสั้นๆ เสียงกระซิบนั้นชิดใบหูจนเรนินรู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไขสันหลัง “หลงตัวเองค่ะ” เธอรีบสวนทันควัน แต่แก้มใสกลับขึ้นสีระเรื่อจนปิดไม่มิด “ถ้าไม่ได้หึง แล้วทำไมต้องออกตัวแรงขนาดนั้น?” มือหนาเอื้อมมาจับขอบเคาน์เตอร์ กักขังเธอไว้ในวงแขนแกร่ง “เมื่อกี้... คนที่มองอยู่เขาก็รู้กันหมดแล้วว่าคุณเป็นของใคร” เรนินหันขวับมาสบตาเขา แววตาของพันวาในตอนนี้ไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มันกลับเต็มไปด้วยความปรารถนาที่เข้มข้นจนเธอสั่นสะท้าน เธอพยายามจะเอ่ยปากโต้ตอบ แต่ทว่า... เสียงกริ่งที่หน้าประตูร้านดังกริ๊งขึ้นมาขัดจังหวะ ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว เรนินหันไปมองแขกที่เพิ่งก้าวเข้ามาใหม่แล้วก็ต้องเบิกตากว้างจนแทบลืมหายใจ “สวัสดีค่ะ... คุณพันวา หวังว่าฉันคงไม่ได้มาขัดจังหวะอะไรสำคัญนะคะ?” หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงหุ่นนางแบบก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานหยดที่ดูยังไงก็ไม่น่าไว้ใจ เรนินจำได้ทันที... ผู้หญิงคนนี้คือ ‘อดีตคนรัก’ ที่มีข่าวลือว่าเลิกรากันไปแบบไม่เผาผี และเธอกำลังเดินตรงมาทางนี้พร้อมกับแววตาที่จ้องมองพันวาด้วยความโหยหาอย่างเปิดเผย ความเงียบมรณะเข้าปกคลุมร้านอีกครั้ง พันวานิ่งค้างไปในชั่วขณะ ส่วนเรนินรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความรู้สึกที่เรียกไม่ถูก... ทั้งโกรธ ทั้งหวง และกังวลจนแทบยืนไม่อยู่ สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รีขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านกันมาจนถึงตอนนี้ด้วยนะคะ มาร่วมลุ้นไปกับเรนินในตอนหน้ากันค่ะ!